Photek - Form & Function Vol 2 (2007)

Photek is terug
goed album beter dan ze vorige
alleen heeft wel lang geduurd

4 sterren

Geweldig dat Photek eindelijk weer een album uitbrengt.
Net als FF vol.1 staan er ook remixen op van andere artiesten.
Aangezien ik vooral een grote Photekfan ben, luister ik liever niet naar die andere tracks, maar ze zijn niet slecht. De remix van Teebee uitgezonderd die is gewoon briljant.
Op de eerste track komt Photek meteen verassend uit de hoek, door zowel te zingen als gitaar te spelen over zijn beat (zingen???).
Love & War is een poging om de billboards te bestormen. Geen slechte poging, maar mensen die vooral zijn donkere minimale werk goed vinden, staan waarschijnlijk niet te juichen bij de zoete vrouwlijke vocalen "I just wanna be with youhouhou".
"Things" is weer een geslaagde samenwerking met Robbert Owens.
"Deadly Technology" klinkt een stuk donkerder, eentoniger en is meer gericht op de dansvloer. Als je de post 2000 drum&bass goed vind, dan is dit je track. Zelf houd ik meer van de complexe breaks van de metalheadz tijd ('95-97') en zijn Modus-stijl.
"Sidewinder", aardige Hoichi remix.
"One Nation" F*CKING YESSSS! Dit is DE SHIT!!!!
Op dit nummer zat ik dus al die jaren te wachten. Een van de meest briljante Photek tracks!!
"Saturated Hiphop" vreemde Photek track, boeit me maar half.
De rest van de plaat interesseert me niet zo veel.
Over het algemeen, erg fijn om een nieuwe Photek album te horen.
Een aantal leuke tracks, en brijante "One Nation"

na het grootse Modus Operandi mocht hij wel nog eens op de proppen komen met iets goeds, de voorgaande commentaren klinken niet slecht maar toch moet ik nog altijd de deceptie van Solaris doorspoelen, dat was echt stront die plaat..

Photek – Form & Function Vol. 2

Zozo, mijn eerste drum ’n bass album dan maar. En het schijnt nog intelligent dnb te zijn ook. Met toch wel een voorliefde voor atmosfeer en complexe(re) beats begon ik dan maar aan dit album.

Opener “Industry of Noise” begint ontzettend fout met clichématig gitaarspel. De zang van Rupert zelf is ook weinig geweldig. Gelukkig komen na een tijdje de beats erbij, maar die zijn dan weer nogal ingehouden en (zeker voor Photeks doen) behoorlijk straight-forward. Dit nummer had zo een b-kantje van PitchShifter in een inspiratieloze bui kunnen zijn.

Het daaropvolgende “Love and War” is nog triester. Het hoesje van het album spreekt van “the stunning new drum ’n bass anthem”. Ik spreek zelf liever van een saai georchestreerd r&b nummer met een hemeltergend slechte tekst. De beats die na een tijdje binnen komen rollen zijn dan nog de enige link met dnb, maar de groove is niet eens echt lekker. Als er ook nog eens heel standaard wat r&b gescat bij komt, kun je spreken van een ongelofelijk dieptepunt.

“Things” heeft vocalen van de legendarische Robert Owens. De sfeer in dit nummer is mooi gedaan, er komt een mooi vervormde synth bij die een beetje dreigend klinkt. Roberts vocalen sneeuwen daarna wel een beetje onder. Helaasch, doet Robert mee en benut je zijn stem zo weinig. Instrumentaal zit de boel wel snor.

De TeeBee-remix van “Ni Ten Ichi Ryu” luidt voor mij het echte begin van het album in. De beklemmende, dreigende sfeer (richting Burial) en de complexe beats zijn echt koning gewoon. Bovendien zijn de Aziatische geluidjes die opduiken een geweldige vondst. Heerlijk traag komt het nummer op gang, maar zodra de beats frontaal in beeld komen is het zelfs nog beter dan het sfeervolle begin.

“Deadly Technology” hakt er gelijk vanaf het begin al in, met een smerig vervormde bas. Er komt ook een opvallende percussie-sample bij in de beat, die het zeker meerwaarde geeft. De nog veel vervormdere synth-aanvallen die opduiken geven het nummer een lekker rave-gevoel mee. Maar dan wel een rave waarop je ontzettend paranoïde bent geworden van al de pillen (tenminste, zo beeld ik het me in). De vocale samples vind ik dan weer een beetje nep.

Over de “Sidewinder”-remix door Hochi kan ik kort zijn. Prachtig klinkende snares en weer van die percussie-samples in de beat. Mooi is dat. Zeker Photeks sterkste punt. Het nummer ligt verder nogal in de lijn van het vorige nummer, inclusief vervormde synths.

“One Nation” is weer een albumhoogtepunt. De sample van een laag klinkende tabla is echt magistraal. Als je dat ding zo tussen de hakkelende beats hoort, pure magie. De vocale samples zijn dan weer cheesy, maar daar erger ik me inmiddels al niet meer aan. Verder kent het nummer behoorlijk veel breakdowns, waarin er een ambient-sfeertje opgeroepen wordt.

In het geluid van “Saturated Hip Hop” hoor ik dan vooral Leftfield terug. Laten die nou net mijn favoriete techno-album hebben gemaakt. Prima nummer dus. De beats zijn dan wel weer typisch Photek. Een mooie combinatie die goed uitpakt.


“Man Down” is, zoals de titel belooft, erg donker van sfeer. We horen samples van machinegeweren, fragmentjes van flatlines en mensen die over de radio met elkaar praten. Het zal vast wel over de oorlog gaan dan. Voor mij is het vooral een nummer met een lekkere groove.

“Thunder”, geremixed door DJ Die & Clipse, is ook een toppertje. De vocale sample is ontzettend fout, maar werkt wel. Wat nou “Love & War”? Dít is het ware drum ’n bass anthem op dit album. De van hoog naar laag verspringende baslijn is heel pakkend. Bovendien, die zang krijg je gewoon niet meer uit je hoofd en het zal het vast heel goed doen op de dansvloer. Niet eens de donkere, kleinere vloertjes waar het meer atmosferische werk het goed doet. Dit is gewoonweg een hit.

“The Beginning” opent met een viool die uit een nummer van The Good, The Bad & The Queen gesampled lijkt te zijn (zelfde jaar, het kan toeval zijn). De damesvocalen die links en rechts heel zachtjes opduiken, zijn bijna angstaanjagend ingezet. Ik voel me er nogal ongemakkelijk bij. Jammer dan van die mannelijke vocale sample. Anders was dit echt een topper geweest.

“Full Spectrum Dominance” is Spartaans en recht in je gezicht. Op de achtergrond hoor ik dan wel weer allerlei atmosferische, zelfs new age-achtige klanken doorsijpelen. Dat werkt best intrigerend, als een fel contrast met de smerige synth-aanvallen

Afsluiter “Baltimore”, geremixed door Tech Itch & Dylan, komt te traag op gang. Daarna gaat het nummer ook vol los, wat toch iets beter opgebouwd had kunnen worden. De beat blijft vaak wel ontzettend bruut hangen, een beetje breakcore-achtig zelfs. Met de bizarre bassen erbij zorgt dat voor een nummer dat wellicht redelijk sterk is, maar toch nogal contrasteert met de rest van het album. Het is namelijk net iets te lomp.

Dit is een goed, maar veel te lang (net zoals mijn recensie) album. De eerste twee nummers skip ik sowieso al, maar de rest is behoorlijk goed en atmosferisch. Bovendien leunt die sfeer sterk tegen dubstep aan en daar ben ik toevallig dol op. Prima album dus.