Ange - Cunégonde (2025)

De Franse progband Ange die in 2025 nog een nieuw album uitbrengt ! De groep die startte toen ook Engelse progbands eind jaren 60 begonnen. Ange was bijzonder beïnvloed door deze bands (Pink Floyd, Yes, Genesis etc) maar wilde er wel een Franse tint aan geven. Dus werd de Franse taal gebruikt. Opmerkelijk bij Ange was dat er twee keyboardspelers waren, als belangrijkste Francis Decamps, maar broer Christian kon er ook goed mee overweg, hoewel hij ook gitaar speelde en als zanger het boegbeeld was.
Eind jaren 60 en in de jaren 70 maakte Ange unieke platen en was het één van de rocksymbolen van Frankrijk. De jaren 80 en 90 waren moeilijker en uiteindelijk stapte Francis uit de band. In al die jaren was er zo wie zo best veel verloop bij Ange.
Vanaf 1997 is de groep redelijk constant. De zoon van Christian, Tristan nam de plaats van zijn oom in, er kwam een uitstekende gitarist Hassan Hadji en ook de bassist en drummer zijn al lang lid van Ange. In 2001 met de plaat Culinaire Lingus (m.m.v. Steven Wilson) kwam er weer nieuwe inspiratie en energie in de groep. Veteraan Christian Decamps had een stel jonge honden om zich heen. En vanaf die tijd verschijnt er regelmatig weer een nieuwe plaat, de één wel wat beter dan de ander.
Vorig jaar was er nog een tour waar Christian Décamps voor het laatst aan mee deed en in principe zou dit dus de laatste plaat zijn waar boegbeeld Christian Decamps aan mee heeft gewerkt. Op dit moment tourt Ange in het kader van deze plaat in geheel Frankrijk rond, maar dus zonder Christian. De vraag is of de fanatieke en trouwe fans Ange zonder hem zullen accepteren. Zoon Tristan heeft zijn rol overgenomen en er is een extra keyboardspeler binnen boord gehaald.
Bij de afscheidstour vorig jaar van Christian had Tristan al een grote rol, hij kan bijzonder goed zingen, heeft een groot bereik, heeft ook charisma, maar iemand als als zijn vader opvolgen, ik geef het je te doen.

Cunégonde (het 25 ? album, buiten de vele live albums en compilaties) is een bepaalde ouderwetse adellijke. archaïsche meisjes/vrouwennaam.
Het album begint met het stevige 'un diamant dans le coeur' , waarbij Tristan de zang op zich neemt en hij laat direct zijn visitekaartje achter, wat een power en energie. Bij bijna alle nummers is vader Christian, ook als mede auteur nog steeds betrokken, maar de start van het album is bijzonder goed. Muzikaal zit het ook prima in elkaar.
Bij het tweede nummer 'Fruits et Légumes' mag Christian de zang op zich nemen en je merkt goed dat door zijn leeftijd zijn stem toch wel erg achteruit is gegaan. Maar in dit nummer is dat geen probleem. Een Engels recensent schreef over dit nummer dat het startte als een bijna new wave achtig XTC nummer en daarna verandert in een prog-nummer met drie synths en de altijd trouwe gitarist Hassan Hadji, die een belangrijke solo rol speelt. Het is anders dan Ange jaren 70, maar de eigenzinnigheid van de groep is er nog steeds, evenals de altijd bizarre teksten, zeker ook weer in dit nummer (een hommage aan fruit en groenten en een oproep om ze te redden....). Tot nu toe vind ik het bijzonder boeiend en Ange waardig. Het derde nummer 'le langage des fluide' begint met de o zo mooie mellotron en dan komt het oude Ange gevoel toch weer binnen, Tristan neemt hier de zang weer waar, terwijl Christian soms wat regels declareert. Ergens las ik dat het bijna zou passen op het Yes album 90125 van Yes. Dat is niet mijn geliefdste album van Yes en persoonlijk hoor ik het er niet aan af. Wat erg goed is in dit nummer is de ritmesectie, Benoit Cazzulini en bassist Thierry Sidhoum werken niet voor niets al 25 jaar samen in Ange. Dat hoor je er hier wel van af. Opnieuw een mooi prog nummer.
'Pace Nobilis' we gaan een beetje de spirituele, pacifistische kant op, een lied over een (vredes) vogel. Na drie wat drukke nummers, begint het rustig met piano en gitaar. Maar het wordt steeds bombastischer op een prima manier eigenlijk wel. Tot en met een kerkorgel op het einde !
'Un passage de reve' zingt/declameert de master himself Christian weer en die oude, versleten stem heeft toch ook weer wat in dit nummer, zeker met de dreigende muziek op de achtergrond. Dit nummer is trouwens zonder 'de master' geschreven. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst.
'Prisonnier de l'aube' begint ook weer rustig, maar je weet bij Ange, dat duurt niet lang. En inderdaad al snel krijgt het een wat stevigere bite. Op zich ook weer een mooi prog-rock nummer. En wat zit de ritme sectie er weer goed in !
Dan komt Ennio, en dat is zeer waarschijnlijk een ode aan Ennio Morricone en dan vooral een ode aan de muziek die hij gemaakt heeft bij onder andere de spaghetti-westerns. Diepe, western gitaren die duidelijk refereren aan Morricone's werk aan de spaghettiwesterns van Sergio Leone vormen het centrale thema, waarna twee coupletten met abstracte, esoterische teksten volgen als een eerbetoon aan Morricone. Een terugkeer van het prachtige centrale thema, mooi uitgevoerd met behulp van een strijkerssectie (of toch synths ?). Elke herhaling voelt sterker en sterker aan totdat het plotseling eindigt, waardoor alleen de strijkerssectie overblijft voor de finale. Is dit nog progrock, het interesseert me niet welk label we eraan hangen, maar de band heeft hier iets heel bijzonders van gemaakt. Wat een mooi eerbetoon !
'Quitter la meute' is totaal anders, het begint zoals zo vaak bij Ange rustig op een bepaalde manier zoekend, maar dan barst het keihard los. Het gaat nu soms bijna richting metal-prog, maar zoals zo vaak blijft het een afwisseling van even rust en daarna losbarsten. Zeker het Ange anno 2025 schuwt niet om soms flink los te gaan. Maar het past wonderwel in het geheel.
Het album eindigt met het titelnummer, met nog een mysterieus onderwerp. Zoals ik al aan het begin schreef is de naam Cunégonde een zeldzame, archaïsche Franse naam; in combinatie met de ietwat apocalyptische aard van de tekst, lijkt het wel of Christian hier tot een fictieve engel bidt (verwijzend naar de bandnaam zelf). "Cunegonde, wil je de wereld redden?" Het rustige, peinzende middendeel wordt gevolgd door een luide en bevredigende prog-out, waarmee dit hoofdstuk uit de meer dan vijftigjarige geschiedenis van de band wordt afgesloten.

Het album is een schitterend afscheid van boegbeeld Christian Decamps. Zonder toe te geven aan een dodelijke nostalgie, blijft Ange opnieuw volharden in prachtige progrock die evenzeer experimenteel is als vastbesloten om deel uit te maken van deze tijd.
Tristan krijgt de taak de vlam aan het hoofd van dezelfde crew in stand te houden, dus we zijn er nog niet klaar voor om die te zien doven. Hopelijk heeft hij genoeg goodwill opgebouwd bij de trouwe fans en kan hij Ange voor de toekomst veilig stellen op eigen wijze. Tot die tijd is dit album evenzeer een testament als een mooie belofte voor de toekomst: de Angels hebben geen leeftijd of geslacht, en ze zijn eeuwig...
Dank voor Christian Décamps voor meer dan 50 jaar prachtige platen en hopelijk zijn zijn genen zo sterk dat Tristan er nog heel wat jaren aan vast kan plakken ergens in zijn geest.

Geen idee of het iets te maken heeft met de generatiewissel, maar deze plaat bevalt me in ieder geval stukken beter dan voorganger Heureux! Het is sowieso allemaal weer heel erg des Anges en dat beschouw ik maar als een compliment.