Marianas Rest - The Bereaved (2026)

Na veelvuldig luisteren lijkt dit album toch minder aan te slaan dan Auer, of voorgaande albums. Het "Wauw" effect ontbreekt een beetje, of een echt meeslepend karakter in de songs. Het heeft in ieder geval de nodige rijping nodig en ik vraag mij af of het de vonk echt gaan branden. De band heeft onmiskenbaar wel een boeiende ontwikkeling ondergaan, het is een gedurfd album geworden, ondanks Diamonds in the Rough toch ook weer iets teveel herkenbaarheid kent.

Maar, als onvoorwaardelijke fan van deze band (zeker de laatste jaren) sluit ik dit waarschijnlijk toch weer in mijn armen aan het einde van 2026.

Aangezien ik totaal omver geblazen was door mijn kennismaking met deze band via hun vorige album Auer, heb ik erg zin in vrijdag...

Het is een goed album, maar ik voel hem toch ook nog niet helemaal. Sommige delen zijn wonderschoon, maar het totaalplaatje blijft niet echt hangen en onderscheidt zich dan niet genoeg van andere melancholische melodeath.

Ja, hier kan ik me grotendeels ook wel in vinden. Ik vind dan weer wel dat Marianas Rest zich met haar stijl onderscheidt van andere melodeath-acts, ook op dit album, maar daarentegen vind ik dat The Bereaved gewoon puur op kwaliteit niet op kan tegen de geweldige voorganger. Vooral songtechnisch en melodieus is het wat minder pakkend, aanstekelijk en memorabel dan wat op Auer wordt voorgeschoteld. Gevoelsmatig had overigens hier en daar ook wel één en ander geschrapt of ingekort kunnen worden om de speelduur naar de drie kwartier te doen lopen, in plaats van het kleine uur dat nu staat.

Nou, dat dus. Jij had er slechts twee zinnen voor nodig, iets meer.

Na nog een paar keer luisteren moet ik zeggen dat het inmiddels wel beter valt, dus toch maar een halfje erbij.