Marianas Rest - The Bereaved (2026)

Na veelvuldig luisteren lijkt dit album toch minder aan te slaan dan Auer, of voorgaande albums. Het "Wauw" effect ontbreekt een beetje, of een echt meeslepend karakter in de songs. Het heeft in ieder geval de nodige rijping nodig en ik vraag mij af of het de vonk echt gaan branden. De band heeft onmiskenbaar wel een boeiende ontwikkeling ondergaan, het is een gedurfd album geworden, ondanks Diamonds in the Rough toch ook weer iets teveel herkenbaarheid kent.

Maar, als onvoorwaardelijke fan van deze band (zeker de laatste jaren) sluit ik dit waarschijnlijk toch weer in mijn armen aan het einde van 2026.

Aangezien ik totaal omver geblazen was door mijn kennismaking met deze band via hun vorige album Auer, heb ik erg zin in vrijdag...

Het is een goed album, maar ik voel hem toch ook nog niet helemaal. Sommige delen zijn wonderschoon, maar het totaalplaatje blijft niet echt hangen en onderscheidt zich dan niet genoeg van andere melancholische melodeath.

Ja, hier kan ik me grotendeels ook wel in vinden. Ik vind dan weer wel dat Marianas Rest zich met haar stijl onderscheidt van andere melodeath-acts, ook op dit album, maar daarentegen vind ik dat The Bereaved gewoon puur op kwaliteit niet op kan tegen de geweldige voorganger. Vooral songtechnisch en melodieus is het wat minder pakkend, aanstekelijk en memorabel dan wat op Auer wordt voorgeschoteld. Gevoelsmatig had overigens hier en daar ook wel één en ander geschrapt of ingekort kunnen worden om de speelduur naar de drie kwartier te doen lopen, in plaats van het kleine uur dat nu staat.

Nou, dat dus. Jij had er slechts twee zinnen voor nodig, iets meer.

Na nog een paar keer luisteren moet ik zeggen dat het inmiddels wel beter valt, dus toch maar een halfje erbij.

Mijn review bij Zware Metalen

Finland heeft een aardige reputatie als het gaat om kwalitatief sterke death metal zonder haast. Bands als Swallow The Sun, Shape Of Despair en Skeptisism zijn vaandeldragers namens de Finnen in het doom-genre, maar Marianas Rest is sinds de op richting in 2013 hard bezig om zich bij deze bands te vestigen. Met name op het door collega Joost bewierookte Auer uit 2023 liet de band een flinke stap voorwaarts horen ten opzichte van de al sterke eerste drie albums van de band.

Zelf merkte ik dat Auer enige tijd nodig had om te landen en dat geldt evenzeer voor het nieuwste album The Bereaved, waarvan de nummers – zoals de titel doet vermoeden – handelen over het thema verlies en de pijn van nabestaanden.

Openingstrack Thank You For The Dance neemt de luisteraar in een lang intro mee naar een rouwdienst, waar we ons onder begeleiding van een Hammond-orgel klaarmaken om de overledene naar de laatste rustplaats te begeleiden. Halverwege de compositie bouwt het nummer onder aanzwellende gitaren uit tot een naargeestige track waarin Jaakko met zijn indrukwekkende zang, die het midden houdt tussen een scream en een grunt, het lijden van de nabestaanden vertolkt.

Marianas Rest bedient zich niet van technische riffs of ingewikkelde songstructuren, maar is meester in het scheppen van sferen en het gebruiken van dynamiek in de nummers. Het sterke Rat In The Wall is hier een lichtend voorbeeld. Het nummer wisselt van lichte cleane gitaren, via zware uitbarstingen met donderende riffs, net zo makkelijk naar melodieuze refreinen waar zware grunts en cleane zang hand in hand gaan. Een ander voorbeeld van de zorgvuldige opbouw in de nummers op The Bereaved is het prachtige Again Into The Night.

Omdat alle nummers wel redelijk rond dezelfde ingrediënten zijn opgebouwd, verdient het aanbeveling om het album rustig de tijd te geven. Na meerdere luisterbeurten worden de contouren van de nummers, en daarmee het onderscheid tussen de verschillende nummers steeds duidelijker. Een nummer dat moeiteloos tegenwicht vormt van de doorgaans troosteloos somberende nummers, is het uptempo Diamonds In The Rough. Door het nummer halverwege het album te plaatsen, lijkt het alsof halverwege een regenachtige begrafenisdienst de zon even doorbreekt.Het album eindigt intiem met het grotendeels akoestische The Colour of You, een persoonlijke, hartverscheurende reflectie op rouw en het loslaten van geliefden, waarmee de cirkel naar het openingsnummer zich sluit.

Marianas Rest liet met Auer een enorme groei horen ten opzichte van hun eerdere albums, zowel in de wijze waarop de nummers zijn geschreven als hoe het album als geheel is geproduceerd. Met The Bereaved wordt duidelijk dat de band nog niet is uitgegroeid. Dit is het beste wat de band tot nu toe te bieden heeft.

Score 88/100