Jesse Malin - The Fine Art of Self Destruction (2002)

Produced by Ryan Adams staat er op de achterkant van het album te lezen en dat is ook duidelijk te horen op het eerste album van de ex-D Generation frontman. Zijn voorliefde voor singer/songwriters als Bob Dylan, Neil Young en Steve Earle is ook sterk terug te horen in zijn eigen werk. Het album opent met "Queen of the Underworld" een mooi bitterzoet alt. country epos. Daarna volgen meer prachtige roots rock nummers. Op praktisch elk nummer wordt hij vocaal bijgestaan door Melissa Auf der Maur (Hole, Smashing Pumpkins). Verplichte kost voor fans van Ryan Adams of Uncle Tupelo.

Ligt heel erg in de lijn van Ryan Adams. Lekker puur klinkend album.

Live in Amsterdam

Jesse Malin - Wendy @ Paradiso

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jesse Malin - The Fine Art Of Self Destruction (2003) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jesse Malin - The Fine Art Of Self Destruction (2003)
Jesse Malin maakte de afgelopen twee decennia een aardig stapeltje prima albums, maar zijn inmiddels precies twintig jaar oude debuutalbum The Fine Art Of Self Destruction is me nog altijd het meest dierbaar

Jesse Malin speelde in de jaren 90 in de New Yorkse rockband D Generation, maar brak pas echt door toen Ryan Adams zich over hem ontfermde en zijn debuutalbum The Fine Art Of Self Destruction produceerde. Op zijn solodebuut schoof Jesse Malin wat op richting de Amerikaanse rootsmuziek die Ryan Adams maakte, al kon hij ook nog stevig rocken. De New Yorkse muzikant maakte absoluut indruk als zanger, maar ook in muzikaal opzicht staat The Fine Art Of Self Destruction als een huis en dat geldt ook voor sterke de songs op het album. Jesse Malin heeft inmiddels een mooi rijtje albums gemaakt, maar het eerste album uit 2003 blijft toch een hele speciale.

Net iets meer dan twintig jaar geleden verscheen The Fine Art Of Self Destruction van de Amerikaanse muzikant Jesse Malin. Het was het solodebuut van de New Yorkse muzikant, die eerder deel uit maakte van de glamrock band D Generation, die gedurende de jaren 90 een handvol albums maakte. Op The Fine Art Of Self Destruction sloeg Jesse Malin nieuwe wegen in en met succes.

The Fine Art Of Self Destruction werd geprezen door de critici en warm onthaald door een grote groep muziekliefhebbers. Het succes van het debuutalbum van Jesse Malin werd zeker niet veroorzaakt door de bekendheid van zijn vorige band, maar had alles te maken met de man die het album produceerde.

Ryan Adams had gedurende de jaren 90 aan de weg getimmerd met zijn band Whiskeytown, maar had in 2000 met Heartbreaker een zeer memorabel debuutalbum afgeleverd en begon vervolgens met het aan de lopende band maken van albums, waarvan er in 2003 inmiddels drie waren verschenen. In 2003 werd Ryan Adams vooral een wonderkind genoemd, die alles dat hij aanraakte veranderde in goud.

Dat lukte hem ook met het debuutalbum van Jesse Malin, dat eigenlijk een stuk beter was dan het album dat Ryan Adams zelf in het betreffende jaar maakte (Rock ’n Roll). Op The Fine Art Of Self Destruction verruilde Jesse Malin de glamrock van D Generation voor een mix van alt-country, rootsrock en indierock. Het debuutalbum van de New Yorkse muzikant was absoluut fraai geproduceerd door Ryan Adams, maar bij beluistering van The Fine Art Of Self Destuction was ik vooral onder de indruk van de stem van Jessie Malin.

Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant bevat vooral lekker in het gehoor liggende rocksongs en songs die meer in het hokje alt-country passen en het zijn stuk voor stuk songs die opvallen door zeer gepassioneerde vocalen. Het zijn vocalen die af en toe niet eens zo ver verwijderd waren van die van zijn mentor Jesse Malin, maar ik vind Jesse Malin eerlijk gezegd de betere zanger van de twee.

The Fine Art Of Self Destruction was de start van een in artistiek opzicht mooie carrière. Jesse Malin levert tot de dag van vandaag albums af en heeft er inmiddels bijna tien op zijn naam staan. Het zijn allemaal albums waarop de Amerikaanse muzikant uit de voeten kan met rootsmuziek en rockmuziek en het zijn albums van een hoog en verrassend constant niveau.

Jesse Malin is nooit zo bekend geworden als Ryan Adams in zijn hoogtijdagen, maar zijn oeuvre is wat mij betreft even imposant. Jesse Malin mist misschien een uitschieter als Heartbreaker, maar aan de andere kant zakt hij, in tegenstelling tot Ryan Adams, nooit onder de ondergrens. Binnen het oeuvre van Jesse Malin heb ik een aantal favorieten, maar als ik één Jesse Malin album moet kiezen, kies ik voor The Fine Art Of Self Destruction.

Van het debuutalbum van Jesse Malin verscheen onlangs een 20th Anniversary Edition met veel bonusmateriaal. Het was een goede reden om weer eens naar het alweer twintig jaar oude album van Jesse Malin te luisteren en de hernieuwde kennismaking is me uitstekend bevallen. Het is een album waarop de invloed van Ryan Adams duidelijk hoorbaar is, maar je hoort ook direct dat Jesse Malin zijn plekje in de spotlights absoluut verdient. Erwin Zijleman