Shaking Hand - Shaking Hand (2026)

De vroegste release van 2026 die relevant is.

Mantras neemt alle tijd en mag er zeker wezen met oa. verwijzingen naar Sonic Youth.

Ja fijn plaatje inderdaad, de hand van Thurston is niet ver weg. Fijne postrock die mooie herinneringen oproept aan bands als Pullman en ook van de wat lichtere variant als The Sea and Cake, Slint hoor ik ook wel (SLint) en ik hoor een Fugazi gitaartje!

Prachtig album doet me inderdaad denken aan Slint maar ook aan het ietwat jongere deathcrash. De gitaar sound van de jaren 90 is niet ver weg. Een eerste meesterwerkje zo vroeg op het jaar. Westside Cowboy ook maar dan als EP.

Fraaie plaat. We beginnen goed dit jaar. Naast de al genoemde bands moet ik ook Seam noemen met het album The Problem With Me. Grijsgedraaid destijds.

Bij vlagen mooi, maar te vaak wat saai en spanningsloos. Binnen deze retrosound zijn spannender bands aan het werk. Het Nederlandse Howrah bijvoorbeeld.

Ligt er fijn in het gehoor. Ook een zanger die me nergens stoort.

Hier sluit ik me grotendeels bij aan. Zeker een toffe sound, maar juist daarbij zou je hopen dat een nummer ook eens ontspoort of echt een climax krijgt.

Saai? luister eens naar Up the antelope, jeukt van de tempowisselingen, hoor zelf koortjes. Nee zit geen climax in als bij als Slint of Big Black maar dat hoeft ook niet, juist dat werken naar een climax maar weer gas terugnemen (al gaat Italics heerlijk los) vind ik prachtig net als de meester Thurston Moore dat zo mooi kan op zijn soloplaten.
Super mooi plaatje en het is hun eerste plaatje he, petje af

Howrah zijn al jaren bezig en doen New wave met een Suede sausje, dat is een andere retrosound in de eindeloze retro new wave/post punk bands, Howrah vind ik dan weer vrij saai, wel knap gemaakt. Nou ja iedereen zijn ding.

Up the Ante(lope) vind ik retevet. De rest is gewoon best wel leuk.

Met hun Amerikaanse inslag distantieert Shaking Hand zich van hun stadsgenoten uit het muzikale broeinest Manchester. Sterker nog, Shaking Hand is letterlijk afgeleid van een songtitel die op het gelijknamige debuut van de band Women te vinden is. Dit Canadese cultgezelschap heeft hun roots in de postrock maar gaat verder waar Slint jaren eerder de basis legde. Shaking Hand richt zich echter niet op complexe math rock, maar levert op hun debuutalbum Shaking Hand wel heerlijke doordachte songs af.

Shaking Hand is nog enigszins met de Black Country, New Road ten tijde van de aftrap For the First Time te vergelijken. Net zo gedurfd, maar dan zonder de met een zenuwinzinking worstelende frontman. Shaking Hand wordt bovendien niet als nieuwe hype gepresenteerd, en voelt die druk veel minder. Feit is wel dat ze met het gelijkwaardige debuut Shaking Hand de meest interessante release van begin 2026 afleveren, want hier is absoluut iets bijzonders gaande.

Het verhaal begint ergens in het begin van de zomer van 2025. Shaking Hand brengt de dromerige single Over the Coals uit. De indrukwekkende clip maakt gebruik van in verval rakende nostalgie. Jeugdherinneringen die door onkruid en betonrot overwoekerd worden. Een fraai zwartwit visitekaartje met een herkenbaar heimelijk verlangen naar betere tijden. Over the Coals haalt de eersteling niet, al schetst het absoluut die identieke sfeer. Over the Coals zou prima op het album passen. George Hunters laat de track eerst ademen en aarden, voordat hij er zijn verbale zachtmoedige rust inmengt.

Mantras verscheen afgelopen herfst, en was de daadwerkelijke introductie waarmee ze hun debuutplaat aankondigden. Mantras tikt met ingecalculeerde precisie secondewerk af. De stem van George Hunters geeft er een folky twist aan. Muzikaal zoeken ze de grenzen van de noise op om er soms gepast net overheen te stappen. Het codewoord op Mantras is controle. Hoe bijzonder is het dat dit trio, dat buiten zanger/gitarist George Hunter uit drummer Freddie Hunter en bassist Ellis Hodgkiss bestaat, zo een vol geluid creëert en continu net in evenwicht blijft.

Het herhalende Mantras is tot hun repeterende werkwijze te herleiden; het verschil maken met kleine genuanceerde veranderingen. Je kan in een draaikolk verdwalen of juist daar naar die kern op zoek gaan. Het glinsterende Sundance geeft een eindeloze zomerbeleving glans. Broeierig schroeit de band de oververhitte, verbrande delen verzachtend dicht. Het gaat om die onderhuidse interactie, die niet direct aan de oppervlakte zichtbaar is, maar die je dus wel degelijk voelt. Producer David Pye kanaliseerde deze energie in een tot studio omgebouwde kerk in Leeds. Daar kregen de klanken genoeg ruimte om te settelen. Daar kwam de heilige drie-eenheid Shaking Hand volledig tot ontplooiing.

Shaking Hand is de keerzijde van Manchester. Als leeftijdsgenoten zich op de dansvloer uitleven, sluit het drietal zich in de nacht van de buitenwereld af om hun tracks af te ronden. Shaking Hand laat zich het beste als geïsoleerde duisternis omschrijven. Littekens uit de lockdown, die sierlijk in stereotype bewegingen de ruimtes opvullen. Daarom komt de plaat ook zo goed in het donker tot zijn recht. Het vergt de nodige concentratie om de diepere lagen uit te pluizen, praktisch chirurgisch te ontleden.

Staccato haperend gitaargeweld, opruiende marcherende ritmes en een diepe doordenderende bas laten In for A… Pound! voorzichtig swingen. Het blijft secuur afgepast maatwerk, maar dan wel de meest avontuurlijke variant. Het scherpe opzwepende Night Oil doet zijn naam eer aan. De nacht als de natuurlijke vertrouwde habitat, waar het trio de mogelijkheden tot structureren en componeren verder aftast. Hierin vragen de muzikanten het uiterste van elkaar.

In het griezelig krassende Up the Ante(lope) zoeken ze enigszins aansluiting bij de postpunk. Het melodieuze Up the Ante(lope) is zo ruw en puur als een demo, met een hoog Do It Youself gehalte. De doordachte mathrock-riffs zijn geraffineerd en doeltreffend, en George Hunters gooit er nog een paar bescheiden gitaarsolo’s doorheen. Het dagdromende Italics zet je op het verkeerde spoor. Onbewust dwaal je prettig gestemd af en neem je de omgeving gedetailleerd in je op. Ook dit is een krachtige vorm, waarmee Shaking Hand zich juist helemaal in het nu plaatst.

Shaking Hand trakteert je vervolgens nog op het indrukwekkende eindspel Cable Ties. Ze vragen het onmogelijke van zichzelf en spannen de koorden suïcidaal strak destructief aan. De schoonheid in het diepzwarte erkennen. Mooier dan deze Shaking Hand plaat zal het niet worden. Shaking Hand is een geheim verbond, de missie is geslaagd en volwaardig afgerond. Daarom gun je de mythische band bijna een kortstondig bestaan. Wat moeten ze hier in de toekomst nog aan toevoegen? Het is af, een groter compliment kan ik ze niet geven.

Shaking Hand - Shaking Hand | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com