The Orielles - Only You Left (2026)
mijn stem
8 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Heavenly
-
Three Halves (4:22)
-
Shadow of You Appears (3:21)
-
Tears Are (5:32)
-
Embers (3:31)
-
Tiny Beads Reflecting Light (3:32)
-
The Woodland Has Returned (4:16)
-
All in Metal (3:32)
-
You Are Eating a Part of Yourself (3:59)
-
Whenever (I May Not Feel So Close) (4:39)
-
Wasp (3:35)
-
To Undo the World Itself (3:51)
0
geplaatst: 3 maart, 19:00 uur
Zit net even Tears are te beluisteren en die vind ik erg mooi. Benieuwd naar de rest dus!
0
geplaatst: 27 maart, 17:59 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Orielles - Only You Left - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: The Orielles - Only You Left
Van het vorige album van de band kon ik geen chocolade maken, maar op Only You Left klinkt de muziek van The Orielles een stuk toegankelijker, al is toegankelijk in het geval van de Britse band een zeer relatief begrip
Ik lees op het internet meerdere pogingen om de muziek van The Orielles te beschrijven, maar geen van allen is echt geslaagd. Ik doe in de onderstaande recensie zelf ook een poging, maar ook deze schept niet veel duidelijkheid. De muziek van The Orielles is muziek vol bijzondere contrasten en muziek vol invloeden. De zachte zang van Esmé Dee Hand-Halford contrasteert stevig met het gitaarspel van Henry Carlyle Wade, maar op een of andere manier werkt het. Met de vorige albums van de band kon ik niet zoveel, maar het nieuwe album van The Orielles is net wat minder ongrijpbaar. De schoonheid kwam voor mij niet direct aan de oppervlakte maar is er uiteindelijk wel.
Ik heb het in het verleden een paar keer geprobeerd met de muziek van The Orielles, maar zonder succes. Ik vond de muziek van de Britse band op een of andere manier wel intrigerend, maar tot dusver was het nooit mijn ding.
De Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com omschrijft de muziek van de band met een mooie oneliner: “Trio of '90s worshipers from Halifax, U.K., with dream pop and disco influences that come together to give their indie pop sound a twist”. Het is een oneliner die hoognodig geactualiseerd moet worden, want op het onlangs verschenen Only You Left klinkt de muziek van het drietal uit Halifax anders dan in het verleden.
Ook het vorige album van de band, het in 2022 verschenen Tableau, zou ik overigens zelf niet met de bovenstaande zin hebben beschreven, want dat was voor mij (en waarschijnlijk niet alleen voor mij) een compleet ongrijpbaar album. Ook op hun nieuwe album Only You Left maken The Orielles muziek waar ik in eerste instantie geen vat op kreeg, maar het geluid van de band klinkt wel een stuk toegankelijker dan in het verleden.
The Orielles bestaat uit de zussen en zangeressen Sidonie B en Esmé Dee Hand-Halford en gitarist Henry Carlyle Wade. De drie maken al muziek sinds hun tienerjaren en bouwen inmiddels al flink wat jaren aan een op zijn minst bijzonder oeuvre. Ook Only You Left is een bijzonder album, waarop de twee zussen Hand-Halford als ritmesectie fungeren, Esmé tekent voor de zang en Henry Carlyle Wade het gitaarwerk voor zijn rekening neemt.
De drie lijken soms wel los van elkaar muziek te maken, want het gitaarwerk is vaak te ruw en te stevig voor de zachte stem en ook bas en drums zitten lang niet altijd op hetzelfde spoor. Het was, in ieder geval voor mij, absoluut even wennen aan de muziek van The Orielles, maar nadat ik gewend was geraakt aan het geluid van het drietal hoorde ik de schoonheid van Only You Left.
De Britse band maakt muziek die niet past in één van de gangbare hokjes. Ik hoor absoluut flarden uit de dreampop, maar de muziek van The Orielles kan ook folky klinken. Zeker wanneer de gitaren breed uitwaaien doet de muziek van de band ook behoorlijk psychedelisch aan en wanneer de complexiteit van de songs toeneemt hoor ik ook flarden postrock en een beetje postpunk.
Door zich te beperken tot bas, drums en gitaar klinkt de muziek van The Orielles vaak behoorlijk elementair en bij vlagen minimalistisch, maar Henry Carlyle Wade kan ook hoge en gruizige gitaarmuren opbouwen of behoorlijk complexe akkoorden uit zijn gitaar toveren.
Het zorgt ervoor dat Only You Left anders klinkt dan alle andere albums van het moment. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het album meerdere keren opzij heb gelegd omdat ik onvoldoende structuur hoorde in de songs van de Britse band, maar de ene keer werd ik toch weer geraakt door het bijzondere gitaarspel van Henry Carlyle Wade en de andere keer door de mooie stem van Esmé Dee Hand-Halford, die ook jazzy kan zingen.
Only You Left kan wanneer er ook nog wat zonnestralen opduiken ook opeens klinken als een bitterzoete versie van Belle and Sebastian en zo heeft het nieuwe album van de band uit Halifax iedere keer weer een andere verrassing voor je in petto. Ik ben er lang niet altijd voor in de stemming, maar na een paar mislukte pogingen heeft The Orielles me dit keer wel overtuigd. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: The Orielles - Only You Left - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: The Orielles - Only You Left
Van het vorige album van de band kon ik geen chocolade maken, maar op Only You Left klinkt de muziek van The Orielles een stuk toegankelijker, al is toegankelijk in het geval van de Britse band een zeer relatief begrip
Ik lees op het internet meerdere pogingen om de muziek van The Orielles te beschrijven, maar geen van allen is echt geslaagd. Ik doe in de onderstaande recensie zelf ook een poging, maar ook deze schept niet veel duidelijkheid. De muziek van The Orielles is muziek vol bijzondere contrasten en muziek vol invloeden. De zachte zang van Esmé Dee Hand-Halford contrasteert stevig met het gitaarspel van Henry Carlyle Wade, maar op een of andere manier werkt het. Met de vorige albums van de band kon ik niet zoveel, maar het nieuwe album van The Orielles is net wat minder ongrijpbaar. De schoonheid kwam voor mij niet direct aan de oppervlakte maar is er uiteindelijk wel.
Ik heb het in het verleden een paar keer geprobeerd met de muziek van The Orielles, maar zonder succes. Ik vond de muziek van de Britse band op een of andere manier wel intrigerend, maar tot dusver was het nooit mijn ding.
De Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com omschrijft de muziek van de band met een mooie oneliner: “Trio of '90s worshipers from Halifax, U.K., with dream pop and disco influences that come together to give their indie pop sound a twist”. Het is een oneliner die hoognodig geactualiseerd moet worden, want op het onlangs verschenen Only You Left klinkt de muziek van het drietal uit Halifax anders dan in het verleden.
Ook het vorige album van de band, het in 2022 verschenen Tableau, zou ik overigens zelf niet met de bovenstaande zin hebben beschreven, want dat was voor mij (en waarschijnlijk niet alleen voor mij) een compleet ongrijpbaar album. Ook op hun nieuwe album Only You Left maken The Orielles muziek waar ik in eerste instantie geen vat op kreeg, maar het geluid van de band klinkt wel een stuk toegankelijker dan in het verleden.
The Orielles bestaat uit de zussen en zangeressen Sidonie B en Esmé Dee Hand-Halford en gitarist Henry Carlyle Wade. De drie maken al muziek sinds hun tienerjaren en bouwen inmiddels al flink wat jaren aan een op zijn minst bijzonder oeuvre. Ook Only You Left is een bijzonder album, waarop de twee zussen Hand-Halford als ritmesectie fungeren, Esmé tekent voor de zang en Henry Carlyle Wade het gitaarwerk voor zijn rekening neemt.
De drie lijken soms wel los van elkaar muziek te maken, want het gitaarwerk is vaak te ruw en te stevig voor de zachte stem en ook bas en drums zitten lang niet altijd op hetzelfde spoor. Het was, in ieder geval voor mij, absoluut even wennen aan de muziek van The Orielles, maar nadat ik gewend was geraakt aan het geluid van het drietal hoorde ik de schoonheid van Only You Left.
De Britse band maakt muziek die niet past in één van de gangbare hokjes. Ik hoor absoluut flarden uit de dreampop, maar de muziek van The Orielles kan ook folky klinken. Zeker wanneer de gitaren breed uitwaaien doet de muziek van de band ook behoorlijk psychedelisch aan en wanneer de complexiteit van de songs toeneemt hoor ik ook flarden postrock en een beetje postpunk.
Door zich te beperken tot bas, drums en gitaar klinkt de muziek van The Orielles vaak behoorlijk elementair en bij vlagen minimalistisch, maar Henry Carlyle Wade kan ook hoge en gruizige gitaarmuren opbouwen of behoorlijk complexe akkoorden uit zijn gitaar toveren.
Het zorgt ervoor dat Only You Left anders klinkt dan alle andere albums van het moment. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het album meerdere keren opzij heb gelegd omdat ik onvoldoende structuur hoorde in de songs van de Britse band, maar de ene keer werd ik toch weer geraakt door het bijzondere gitaarspel van Henry Carlyle Wade en de andere keer door de mooie stem van Esmé Dee Hand-Halford, die ook jazzy kan zingen.
Only You Left kan wanneer er ook nog wat zonnestralen opduiken ook opeens klinken als een bitterzoete versie van Belle and Sebastian en zo heeft het nieuwe album van de band uit Halifax iedere keer weer een andere verrassing voor je in petto. Ik ben er lang niet altijd voor in de stemming, maar na een paar mislukte pogingen heeft The Orielles me dit keer wel overtuigd. Erwin Zijleman
* denotes required fields.
* denotes required fields.