Michiyo Yagi / Ingebrigt Håker Flaten / Paal Nilssen-Love - Live at SuperDeLuxe (2006)

en na wat inscan-problemen staat hij erop, samenwerking van Koto-speelster Michiyo Yagi met de drummer en bassist van een hele serie bandjes, Scorch Trio, Atomic, The Thing, School Days. Ook hebben ze samengewerkt met Peter Brotzmann.

En bij elkaar geeft dat een heerlijk free-jazz optreden, precies wat ervan te verwachten valt. Vooral het tweede nummer is zeer goed in mijn ogen maar ook de rest smaakt naar meer. Ben ook de andere projecten die ik nog niet ken van ze en Yagi's solo-platen aan het opsnuffelen.

Hier dus uiterst benieuwd!

Erg leuk album. In tegenstelling tot de meeste freejazz luistert dit echt heel prettig zonder dat je je hoeft in te spannen.

Toch wel een apart album. De muziek voelt eigenwijs aan en weet me vaak te verrassen tijdens het luisteren. Neem nu die koto, persoonlijk was dat instrument me nog compleet onbekend maar na dit album te hebben gehoord, vind ik het best wel een cool instrument. Zeker wanneer tijdens de wat kalmere momenten de hogere noten uit dat instrument worden getokkeld, weet ik het erg te apprecieren.
De wat steverige momenten wist ik de 1ste keer wat minder te plaatsen maar bevallen me nu meer en meer. Het blijft wel iets dat je niet alle dagen zal tegenkomen.
Ik moest zo tijdens het luisteren terugdenken aan de lessen filosofie van het afgelopen schooljaar. Daarbij passeerden we onder andere het thema kunst en leerde ik het fenomeen Marcel Duchamp kennen die de moderne kunst lanceerde en voor radicale vernieuwing koos. Men zegt dat hij de kunst deconstrueerde om van daaruit compleet nieuwe zaken te construeren.
Ik moest hier een beetje aan denken omdat de muzikanten hier voor een zelfde tactiek lijken te kiezen. Elk muzikaal regeltje wordt hier naar de hoek verwezen zodat ze de kans krijgen om in de vrijheid die hierdoor ontstaat, iets nieuws en persoonlijks te creeren.
Ze spelen hierbij duidelijk met veel overgave en komen met een creatie af die voor mij persoonlijk erg vernieuwend was. De muziek lijkt een ervaring op zich en het is zeer aangenaam om er dan in te kunnen verdwijnen.
Vooral Paal Nilssen-Love weet me echt te bekoren met fascinerende ritmes en net als bij Atomic laat hij me echt op het puntje van mijn stoel zitten.
Voorlopig krijgt dit album 4* van mij maar een verhoging is zeker niet uitgesloten eenmaal ik het allemaal wat beter kan plaatsen.

Juist wanneer 'ie laag gaat klinkt 't gaaf!

Gisteren gezien op Europese bodem... eindelijk tourt Michiyo Yagi ook in onze contreien en moet je er niet de halve wereld voor afreizen! Wat een geweldig optreden was me dat. Het geluid was gelijkaardig aan deze plaat dus ik was een erg tevreden mens: ook met Haker-Flaten maar met Tamaya Honda ipv Nilssen-Love op drums. Het ging er bijzonder hevig aan toe - zelfs de bassist lekte van het zweet - maar alle geweld klonken prachtige harmonieën en ritmiek door. Verbluffend mooi!