Duffhuës - It Has No Face (2025)

Zo bescheiden als Niels Duffhues is, noemt hij zichzelf niet muzikant maar verhalenverteller. Net als in de blues gebruikt hij de instrumenten om juist bij die diepte te komen. Daar zit de kern, en vanuit dat punt probeer ik hem telkens weer te begrijpen, te volgen. Voor mij is Niels Duffhues weldegelijk een muzikant, die met zijn droog gevoel voor zelfspot zijn concerten opsiert. Maar op het moment dat hij de stekker inplugt, bevindt de songwriter zich in een totaal andere wereld. De wereld van Niels Duffhues. It Has No Face is zijn elfde plaat, waar hij die onzichtbare status probeert te doorbreken, hard werkend zoals we van hem gewend zijn.

Heerlijk pessimistisch dus met de nodige sarcasme. Het glas zal nooit halfvol zijn, maar altijd leeg. Het zijn min of meer zijn eigen woorden, die je tussen de regels van Theatre Off Grid terugleest. Je moet er wel moeite voor doen, en dat is exact wat de zanger wil bereiken. Vanuit zijn eigen wereld observeert Niels Duffhues dus die steeds maar verder vervreemdende wereld om hem heen. Waar je tussen twee kwaden moet kiezen om het juiste, het positieve te bereiken. Als een nomade zwerft de performer bij een gevallen koninkrijk song als Warmonger rusteloos in zijn eigen gedachte rond. Altijd zoekende, de stilstand vermijdend.

De wereld is een giftige slangenkuil, verraderlijk en aardeduister. In ieder mens schuilt iets goeds, in ieder mens schuilt een moordenaar. De kaarten zijn geschud en Duffhues speelt het gevaarlijke spel mee. De kleine ergernissen die ook bij hem uiteindelijk het kwaad oproepen. Onbewust voeden we ons met die duisternis, het vuur wat binnen in ons woekert. Het is de kunst om dit licht te ontsteken en je er niet aan te branden, waardoor het verlossend en helend werkt. Niet zozeer toegeven, maar accepteren.

It Has No Face is veel meer dan een rootsplaat. Uiteraard zorgt de rockende gitaarsound ervoor dat je het album al snel in die hoek plaatst. De basis is de blues, al schemert zich daar weldegelijk de grijsheid van de postpunk en de leegte van de grunge er doorheen. De postpunk als muziek uit zijn jeugd, de grunge uit de periode dat hij zich daadwerkelijk als liedjesschrijver ontwikkelt. Op elk recent wapenfeit klinkt zijn stem ruwer, ouder en gebroken. Na jaren van zichzelf overschreeuwen om zijn boodschap kracht bij te zetten, heeft hij nu dat doorleefde punt bereikt.

Duffhues - It Has No Face | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com