Mon Laferte - Femme Fatale (2025)

Het titel nummer is als single uitgebracht, een heerlijk sfeervol jazzy en melancholisch en een heerlijke opener van dit album en een geeft een goed beeld van de rest.

Er komt binnen 2 weken een vervolg op dit prachtige album Femme Fatale Vol. 2

Ik neem aan dat die muzikaal in het verlengde van deze ligt. Mogelijk dat later vandaag een single uit komt "A Pesar de Ti y Mi", er staat een teaser op YouTube.

Door alle interessante Latin albums in de afgelopen 10 maanden nog steeds geen tijd gevonden om een stukje voor deze te schrijven.

Mon Laferte is een Chileense zangeres uit het alternatieve circuit die vooral in Mexico heel populair werd en waar ze nu ook woont. Al haar albums kan ik aanbevelen maar mijn favoriet is "Seis" uit 2021 en dan haar vorige album uit 2023 "Autopoiética". Deze zou voor mij op de 3e plek komen uit een lijstje met bijna 10 van haar albums.

Het ingetogen Jazzy openingsnummer met een vleugje cabaret wordt gedragen door warm pianospel en ondersteund door gedempte blazers en strijkers (volgens mij uit een kastje).

Slechts een ingetogen gitaar en zang in "Mi Hombre", een nummer met 2 gezichten, enerzijds een soort ode aan Billy Holiday maar helaas ook een (gelukkig beperkt) experiment met de auto-tune.

De single "Otra Noche de Llorar" geeft Mon Laferte de mogelijkheid om wat uit te halen met haar stem, die eigenlijk meer voor Rock gemaakt lijkt te zijn. Big Band-geluid met een korte sax-solo.

"Esto Es Amor" is een fijne Soulvolle Pop Ballad vol hunkering die halverwege een duet wordt.

"Veracruz" is fijn ingetogen slow Jazzy Pop waar opnieuw de auto-tune even als artistiek kantelpunt wordt gebruikt om het tempo iets te versnellen om dan tot een soort avant-garde einde te komen.

"El Gran Señor" heeft wat Son Cubano invloeden, en opnieuw mag Mon Laferte lekker uithalen met die stem. Iets wat ze herhaalt in een iets meer sneller tempo en met wat Trip Hop sfeertje op "Las Flores Que Dejaste en la Mesa".

"1:30" breekt het album in tweeën, een sproken word intermezzo ondersteund met Free Jazz waarin zij haar hedendaagse angsten en beslommeringen bespreekt.

De jazz is teruggeschroefd in het duet "La Tirana" dat met veel lijzige tropische klanken (Guaguancó ?) is gevuld

Het duet "Haste Que Nos Despierte La Soledad" is een slaapliedje gedragen door gedempte instrumenten.

De single "Melancolía" is wat het beschrijft melancholisch, Jazzy Pop met ruimte om uit te halen met de zang.

Meer downtempo dromerige melancholie in "Ocupa mi piel".

Ingetogen Folky slaapliedje met slechts een akoestische gitaar en zang op "My One and Only Love" met Natalia Lafourcade en Silvana Estrada. Past eigenlijk niet bij de rest van het album wat genre betreft maar door het lage tempo past het toch wel.

Op afsluiter "Vida Normal" keert de Jazz terug met prominente blazers.

Er zit wat mij betreft geen zwak nummer tussen, al vallen 2 nummer op door een stijlbreuk met de rest van het album.