Silversun Pickups - Tenterhooks (2026)

Ik weet niet zo goed wat nog te verwachten van deze band. De eerste 3 albums waren heel sterk, maar daarna toch vaak meer middelmaat dan echt super. Deze eerste single vind ik best goed maar toch ook wat een herhaling van zetten.

Zeker het beluisteren waard.

Deze band is toch al even in de vergetelheid geraakt.

Op hun zevende album werkte Silversun Pickups opnieuw samen met producer Butch Vig, voor de derde keer al. En die laatste levert weer fijn werk af, waarbij alle nummers netjes aan elkaar plakken en het een mooi geheel word. Het resulteert in een compromisloze verzameling van tien nummers die passen bij de huidige tijd, maar tegelijkertijd net zo tijdloos zijn als al hun eerdere werk. Verveelt geen minuut wat mij betreft.

Een band die haar geluid inderdaad niet verandert maar dat wat mij betreft ook absoluut niet hoeft te doen want het klinkt al jaren en albums lang zo verschrikkelijk goed! Ik mag de titel en artwork van het album dan wat minder vinden; de tracks op 'Tenterhooks' hebben stuk voor stuk weer dat héérlijke SP-geluid met die die 'mistige' gitaren door de wat dikke en korrelige distortion en laag-over-laag gitaarpartijen, gevat in fijne riffjes en lekker in het gehoor liggende 'hooks'. Dat opzwepende ritme en drive van de op de voorgrond liggende baspartijen, ingetogen coupletten die worden afgewisseld door refreinen waarin dan alles weer wordt opengegooid. En dat alles met die kenmerkende zang van zanger/gitarist Brian Aubert en bassiste Nikki Monninger. ja, die heerlijke Silversun Pickups-feel zit ook op deze plaat weer in ieder nummer besloten. Zalig; deze band stelt me nooit teleur.

Ik kan me na een paar luisterbeurten wel vinden in wat mijn voorgangers schrijven. SSPU heeft altijd de gave gehad om ergens halverwege de nummers er een pakkende wending, een boost aan te geven. Neem nu Interrobang, na een "gewoon lekker" begin stijg je de laatste minuten minuten hemels op, geweldig. Van mij had het album wel wat minder gelikt, dichtgeproduceerd gemogen, maar ja dat zal wel "passen bij de tijd" zoals Mr. Crowley schrijft, en ik ben ook de jongste niet meer.

Nadat ik ze in eerste instantie een beetje had weggezet als wel heel schaamteloze Smashing Pumpkins kopieerders (initialen, zeurstem, vrouwelijke bassist, muziektechnisch) ben ik toch wel een grote zwak voor ze gaan creëren en merk ik dat vooral plaat 2 en 3 nog regelmatig op de draaitafel terechtkomen. Daarna werd het ook wat mij betreft minder met wat geweldige oprispingen (vooral It doesn't matter why...), maar ik vind het toch wel knap hoe ze een volledig eigen smoel hebben gekregen en het geluid op deze nieuwe plaat, het werd al gezegd, meteen vertrouwd en herkenbaar klinkt. Ik herken helaas alleen niet de drang en urgentie die in de aankondigingsberichten suggereerden. Het is zeker niet slecht, luistert lekker weg, maar verder ga ik er helaas niet wakker van liggen... Ik leg Swoon er vanavond weer eens op denk ik (als ik de kans krijg)....

Na 2 grandioze albums; Carnavas en Swoon ben ik ze uit het oog verloren.

Wel heb ik een aantal jaren geleden bij wijze van verlangen naar het oergeluid de single collection aangeschaft, daadwerkelijk op 7 singles.

Physical Thrills heb ik wel geluisterd en dat is geen slecht album. Wellicht iets melodieuzer dan Tenterhooks. Toch speel ik het nooit meer af.

Bij beluistering van dit album wordt ik in elk geval prettig herinnerd aan wat ik zo gaaf vind aan de eerste twee albums. De drive, de dreiging, de vette bas, zei het met mate.

Het dilemma van bands om te vernieuwen of om dicht bij de oorsprong te blijven is niet makkelijk. Al maak je goede albums met weinig vernieuwingsdrang, dan kakt het animo na enige tijd toch vaak in en slaat de verveling toe.
Ik zie dat bij een aantal bands gebeuren die ik echt goed vind, zoals Interpol, Bloc Party.

Silversun pickups proberen geen tweede Carnavas of Swoon te maken en dat is ze te prijzen.

Maar als ik heel eerlijk ben bevalt Tenterhooks mij toch het meest als het tegen het oergeluid aan schurkt zoals bij The Wreckage en Hot Wired
Het geluid is iets minder gepolijst en iets rauwer dan op Physical Thrills en klinkt net iets meer bezield.

Wat me daarnaast bevalt is dat het album korter is en geen vullers bevat. Dat gevoel had ik bij Physical Thrills wel enigszins.

Al met al wel een stap vooruit tov Physical Thrills…maar of het vuur echt terug is en dit album blijft beklijven?
Het blijft iig een fijne band.

Silversun Pickups: verrast nooit, verveelt (bijna) nooit. Aangenaam luisterplezier, dit 'Tenterhooks'