Kameel - VARIOMATIC (2025)

De Belgen van Kameel hebben hun nieuw album 'VARIOMATIC' uit. Op de plaathoes is aan zijn gapende snoetje het historische lichtblauwe Dafke herkenbaar. Hier zie je het voor de gelegenheid op slechts drie wielen, maar met de plaattitel wordt aannemelijk vooral naar zijn legendarische variomatic-versnellingsbak verwezen. De variomatic hier als duidelijke metafoor van Kameel's nieuwe koers, zoals vlug zal blijken.

Kameel is weliswaar nog steeds die even ervaren jazzrock-band die met zijn drie vrije vogels nog altijd ijverig op zoek is naar nieuwe verbindingen tussen groove, noise en melodie. Dat dit vooral gold met betrekking tot hun improvisaties op het terrein van jazz en rock, daarvan waren de fans van hun twee eerdere albums al dankbare getuigen. Maar hun samenwerking verleden jaar met Buscemi in diens tot 'Getting Cosy With Steve' herwerkte 'Who d’You Think You’re Talking To?' verraadde al dat Kameel haast 'automatisch' ook naar de elektronica was doorgegleden.

En ook met het geëexperimenteer met synthesizers, arpeggiators en ander elektronisch moois gaat het hen uitstekend af. Top of the bill wat dat betreft is het gedreven titelnummer en eerste single 'Variomatic'. Een volelektronische soundtrack als geschreven voor een furieuze Pink Floydiaanse kattenparade, die waarlijk ook aldus subliem kon ingeblikt worden in die onwaarschijnlijke dansvideo van Raf Wathion. Kameel daar helemaal vanuit een loods vol druipende auto-onderdelen in een score als met dat moeilijk opstartend Dafje. Dat dan toch de elektronische startblokken uit schiet, als een tollende Underworld een bijna kosmisch aandoende nachtelijke rit tegemoet. Hectische muzikale snelheden daarbij die het wagentje indertijd absoluut niet haalde. Schitterend.

Op 'VARIOMATIC', het album, kregen ze naast de muzikale nu ook vocale ondersteuning en dit van niet de minsten. Zo gaat Tim Vanhamel met weirde lyrics helemaal op zijn Millionaire's op en neer op die koortsachtig psychedelische single 'Tales from a Sinister Farm'. Een ferme industrial-stonerrocksong tout court.

Ook Rudy Trouvé mag zijn gruizige kelderstem tweemaal etaleren. Vooreerst op de geweldige percussie-basdans 'The Floor Eats First', song gaandeweg met een zeker dEUS-gehalte, waarop zelfs een diepe cello-passage niet mag ontbreken. In de donkere jazztrip 'Bleak' dansen dan virtuoos Mullens' bassnaren, galmt lang en traag Steenaerts' ijle gitaar, maar dan nog fluisterzingt Trouvé er zich elegant dieper onderdoor.

We horen verder ook saxofonist Joppe Bestevaar. Heerlijk hoe die 'outside the box' diep van zich afblaast op dat dartele bijna big band-klinkende 'The Big Thing'.

Ook op 'Miss Emma' dat vintage instrumentaal opstart. Er ontvouwt zich daaropvolgend met veel schwung een heus knarsende, rollende rocker op speed. Die bijna dissonant jankende gitaar van Steenaerts in alarmtoestand, Geert Roelofs' drums er roffelend tussenin en vanuit de achtergrond voor het eerst dus die jazzy sax van Joppe Bestevaar, samen als in één zalig broeierige rock-jazz-electronics-moshpit. Alles dik pats dus op 'Variomatic' en zo blijft al vanaf het openingsnummer alles lekker nazinderen.

Er zijn evenwel ook rustpunten op het album, zoals het weidse 'Campo' waar je zalig chillend kunt achteroverleunen. Na de met zijn vervaarlijk vervormde digitale koorstoten filmische start van 'Dead Air Anthem' is het nu vooral de percussie die helemaal loos mag. Machtig. Even magistraal gevolgd door de snaren komen ze zo in een trippy gitaarwereld die van King Buffalo waardig.

Het kluifje 'Muling Gambit' tenslotte is er eentje gevuld met energie en subtiliteit. Tuimelende percussie en noisy elektronica ondergaan volgzaam de uitbarstingen van de diepsnijdende gitaarlijnen. Zo wordt het die laatste zes minuten nog een en al freewheelen en wegdrijven in een vreemdzoemend psychedelisch universum van progressieve jazzrock.

Kameel blijkt op 'VARIOMATIC' in staat om bijna achteloos alleen maar grootse composities uit de mouw te schudden die verbazen. Die met hun energieke flair dan ook nog echt en fris klinken. Ze trekken het album door als een sensationele pletwals die het gehoor vastgrijpt met hun continu onderhoudende sound. Hier levert men kleurrijke rockjazz die soms ook op de heupen mag werken en die in zijn klankpalet met verve nu zelfs tot aan de elektronische avant-garde reikt.

Kameel roept zo een pak fijne herinneringen op aan het elektrogeluid van de Duitse seventies, maar net zo aan actuele sferen als van Dans Dans en evengoed aan de rock-'n-roll-spirit van dat andere jazzrocktrio Unfinished Business uit Antwerpen eerder dit jaar. Een dergelijk album blijft - niet verwonderlijk - achteraf ook heerlijk lang hangen en vraagt daar dan alleen maar spontaan om 'repeat'.
Vergeet dus even de naam van dit straffe toptrio, want 'VARIOMATIC', het album, is geen kameel, het is nu al een volbloed hengst.

Patrick Steenaerts - gitaar en synths
Hans Mullens - bas, double bass, synths en electronics
Geert Roelofs - drums en percussie

Oei lekker belgische gekte wat bruist van de originaliteit. In een tijd van de AI en iedereen aapt mekaar na vind ik dit verademend! 2e nummer met tim van hamel kan Qotsa nog een puntje aan zuigen. Dit wil ik live tuurlijk wel graag zien!

Mij een hele tijd geleden getipt door henrie9. Met deze warme zwoele dagen heb ik deze opgezet terwijl ik in een koud bad verkoeling zocht. Een broeierige plaat die het goed doet bij zomerse temperaturen. Ook grote fan van het feit dat Rudy Trouve hier ook op 2 nummers mag meezingen.