Buzzcocks - Attitude Adjustment (2026)
mijn stem
4 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Punk
Label: Cherry Red
-
Queen of the Scene (2:59)
-
Games (3:12)
-
Seeing Daylight (3:40)
-
Poetic Machine Gun (2:34)
-
Tear of a Golden Girl (2:31)
-
Heavy Streets (4:01)
-
One of the Universe, Pt. 1 (0:55)
-
All Gone to War (2:41)
-
One of the Universe, Pt. 2 (0:55)
-
Jesus at the Wheel (3:33)
-
Just a Dream I Followed (3:43)
-
Feeling Uptight (4:35)
-
Break That Ball and Chain (3:40)
-
The Greatest of Them All (4:05)
1
geplaatst: 26 maart, 21:18 uur
De bus viel uit in de buitenwijk van de Grote Stad en dus moest ik eind januari lopen naar de platenzaak in het centrum. Koopdoelen: de nieuwe albums van Francis Rossi en Buzzcocks op cd. Daar aangekomen bleken beide niet aanwezig en dus maar besteld. De bus terug reed gelukkig wél.
Twee weken later kon ik ze alsnog ophalen. Dit is de tweede Buzzcocks zonder de overleden Pete Shelley, wiens voormalige rechterhand Steve Diggle nu roerganger is. Zijn stem is zwaarder en ernstiger dan die van Shelley was, zoals in het verleden ook al kon worden geconstateerd. Beiden waren namelijk om beurten leadzanger. Daarbij had ik steevast een voorkeur voor Shelley, maar aangezien die naar Gene Zijde is vertrokken...
Gebleven zijn de scheurgitaarliedjes met een hoog melodisch gehalte, steevast uptempo. De stem van Diggle kent weinig variatie: hij zingt toonvast en clean, maar kent weinig expressie. Beluister je hem een album lang, dan wordt het wat monotoon.
Toch zijn veel liedjes lekker. Op een rij: track 1 tot en met 5 - oftewel tot en met Tears of a Golden Girl - waarna het vanaf Heavy Streets tot en met One of the universe (Part Two) minder pakkend is. Met track 10 Jesus at the Wheel is het weer raak, net als met Just a Dream I Followed. Een keurige 7 van mij, dankzij vooral de sterke eerste helft.
Twee weken later kon ik ze alsnog ophalen. Dit is de tweede Buzzcocks zonder de overleden Pete Shelley, wiens voormalige rechterhand Steve Diggle nu roerganger is. Zijn stem is zwaarder en ernstiger dan die van Shelley was, zoals in het verleden ook al kon worden geconstateerd. Beiden waren namelijk om beurten leadzanger. Daarbij had ik steevast een voorkeur voor Shelley, maar aangezien die naar Gene Zijde is vertrokken...
Gebleven zijn de scheurgitaarliedjes met een hoog melodisch gehalte, steevast uptempo. De stem van Diggle kent weinig variatie: hij zingt toonvast en clean, maar kent weinig expressie. Beluister je hem een album lang, dan wordt het wat monotoon.
Toch zijn veel liedjes lekker. Op een rij: track 1 tot en met 5 - oftewel tot en met Tears of a Golden Girl - waarna het vanaf Heavy Streets tot en met One of the universe (Part Two) minder pakkend is. Met track 10 Jesus at the Wheel is het weer raak, net als met Just a Dream I Followed. Een keurige 7 van mij, dankzij vooral de sterke eerste helft.
* denotes required fields.
* denotes required fields.