Bill Callahan - My Days of 58 (2026)

Er zijn inmiddels al weer drie singles uit; Lonely City, The Man I'm Supposed To Be & Stepping Out For Air

De drie vooraf uitgebrachte tracks geven prettige Smog vibes. Verwachtingen liggen hoog!

Een nieuwe Bill en er valt hier en daar weer wat te glimlachen.

De plaat heeft wel een erg hoog boomergehalte en ik weet nog niet of dit me bevalt of niet bevalt. Het klinkt wel verder wel mooi, maar vind 't ook wat te lang duren allemaal

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Bill Callahan - My Days Of 58 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Bill Callahan - My Days Of 58
Bill Callahan heeft onder zijn eigen naam en als Smog inmiddels een enorme stapel albums uitgebracht, maar ook op het deze week verschenen My Days Of 58 klinkt de Amerikaanse muzikant weer verrassend geïnspireerd

Je moet houden van de donkere stem van Bill Callahan en zeker ook van zijn manier van zingen, want de Amerikaanse muzikant draagt zijn teksten soms meer voor dan dat hij ze zingt. Het album dreigt hierdoor wat voort te kabbelen, maar de muziek op My Days Of 58 doet veel. Bill Callahan laat zich begeleiden door een aantal uitstekende muzikanten, die zorgen voor een vol en spannend geluid met een hoofdrol voor gitaren en blazers. Bill Callahan mijmert af en toe wat over ouder worden, maar de Amerikaanse muzikant klinkt ondertussen ook zeer geïnspireerd. Ik heb niet altijd wat met de muziek van Bill Callahan, maar My Days Of 58 bevalt me verrassend goed, zeker op een kille en donkere avond.

Er zijn albums die het vooral op bepaalde delen van de dag goed doen en die zich in het ene seizoen makkelijker opdringen dan in het andere. Als ik My Days Of 58 van Bill Callahan moet scoren langs deze lat kom ik er vrij makkelijk op uit dat het een album is dat het goed doet als de zon onder is en vooral tot zijn recht komt in de koude en donkere seizoenen van het jaar.

We zitten momenteel wat op de grens van winter en lente, maar de avonden van het moment zijn nog even koud en donker genoeg voor de muziek van Bill Callahan. De Amerikaanse muzikant begon in 2007 met het uitbrengen van albums onder zijn eigen naam en heeft er inmiddels negen gemaakt. Het zijn albums die ik niet allemaal besproken heb, want ik ben niet altijd gek op de muziek die Bill Callahan onder zijn eigen naam maakt.

Bill Callahan had er overigens al een heel muzikaal leven op zitten toen hij in 2007 het eerste album onder zijn eigen naam uitbracht, want tussen 1990 en 2005 maakte hij elf albums onder de naam Smog, waaronder een aantal albums die inmiddels terecht zijn uitgeroepen tot klassieker.

Bill Callahan viert deze zomer zijn zestigste verjaardag, maar op My Days Of 58 staat hij nog even stil bij zijn 58e levensjaar. Het was voor de Amerikaanse muzikant kennelijk de leeftijd om na te denken over zijn eigen sterfelijkheid, wat af en toe sombere, maar ook zeker humoristische teksten oplevert.

Ik hou, zoals bekend, vooral van vrouwenstemmen, maar de donkere stem van Bill Callahan kan ik ook verrassend goed hebben. Verrassend goed omdat de muzikant, die tegenwoordig in Austin, Texas, bivakkeert, zijn teksten soms bijna voordraagt en daar ben ik meestal niet zo gek op.

Het soms bijna gesproken woord zorgt wel voor een bijzondere sfeer op My Days Of 58, dat af en toe aan Lou Reed, af en toe aan Leonard Cohen, maar vooral aan Bill Callahan doet denken. Als liefhebbers van vrouwenstemmen kom ik overigens wel enigszins aan mijn trekken, want zangeres Eve Searls staat Bill Callahan hier en daar bij.

In vocaal opzicht is My Days Of 58 een wat laidback album, maar in muzikaal opzicht gebeurt er van alles. Bill Callahan laat zich begeleiden door de band waarmee hij een aantal jaren geleden tourde, wat betekent dat gitarist Matt Kinsey, drummer Jim White en saxofonist Dustin Laurenzi van de partij zijn, maar er schoven ook nog wat andere muzikanten aan, die onder andere fraaie bijdragen van andere blazers, viool en pedal steel toevoegen aan het mooie geluid op het album.

Ik vind de zang van Bill Callahan altijd wat monotoon, niet op een vervelende manier overigens, maar de muziek op My Days Of 58 is behoorlijk opwindend. Er is vast goed over nagedacht, maar het album klinkt hier en daar ook als een jazzalbum waarop de muzikanten vrij mogen improviseren. Het levert geweldige blazerspartijen op, maar het mooist vind ik het gitaarwerk dat varieert van subtiel ondersteunend tot licht explosief.

De bijzondere combinatie van de wat onderkoelde en laidback zang van Bill Callahan en de spannende en dynamische muziek maakt van My Days Of 58 een bijzonder album, dat mij niet alleen makkelijk wist te overtuigen, maar dat sindsdien ook goed was voor groeiend luisterplezier. En zo heeft Bill Callahan weer een album gemaakt dat ik erg goed vind en dat de aandacht makkelijk een uur lang vast houdt. Erwin Zijleman

Heel kalm, inderdaad 'laidback', waardoor ik ook na veelvuldig beluisteren nog niet helemaal weet wat ik ervan vind. Wel ben ik de laatste maanden Callahan flink gaan waarderen en voel ik dat op een soort basaal niveau bevestigd door deze plaat. Fijn geheel, kortom, en hoe goed ik het precies vind moet ik nog beoordelen - vaker luisteren, dit werk.

Nou, ik was al weer snel verkocht hoor. Bill Callahan maakt van die precieze observaties, omarmt het leven dat hij leidt en leert lessen uit zijn verleden. Dat kleedt hij aan met prachtig gitaarwerk, waarbij toetsen en blazers de melodieuze pracht nog meer versieren. Still going strong!

It's important to not treat your lifeboat like a yacht

Ja, tekstueel zit het altijd wel snor met Callahan, maar ik begin nu toch wel een beetje de urgentie te missen. Het is mooi, maar beklijft niet, het kabbelt (te veel). Wellicht dat dat komt omdat ik van de man al zoveel mooie albums in de platenkast heb staan, dat hier en daar toch wel wat verveling begint toe te slaan. Zoals hij me wist te pakken met het geweldige A River Ain't Too Much To Love, zo glijdt het nu een beetje langs me af, helaas.

Fantastisch album weer (kan hij ooit anders?), maar waarom moet dat vinyl nou weer zo duur zijn?
Nou ja, dan maar een niertje minder, het blijft toch Ome Bill.

Ik vind het een heerlijk album. Dat "niet dwingende" en de langdurige tracks zorgen soms juist voor een fijne hypnotiserende sfeer. De instrumentatie zit organisch, harmonieus mooi in elkaar met vele toffe subtiliteiten.

Hé, had ik hier nog geen recensie geplaatst? De laatste tijd ben ik weliswaar een stuk minder actief op dit forum, er blijven toch altijd wel van die artiesten waar ik met elk nieuw album mijn eerste indrukken over wil delen. Callahan is er zo eentje, maar aangezien zijn platen doorgaans alleen maar beter worden na een rijping-proces zou het alleen maar goed moeten zijn hier een aantal maanden later op terug te komen.

Hoewel, het blijkt ook de andere kant op te kunnen gaan... Ik zie namelijk dat ik wel al een beoordeling had gegeven, een 4,5, maar ik ga dit toch met een half puntje naar beneden bijstellen. Voor wat het waard is natuurlijk, het uitdelen van die sterren is nooit een al te afgewogen proces. Maar Callahans lat ligt nu eenmaal torenhoog, daarom moet ik streng zijn.

De tweede helft van dit album (kant C en D) zijn me iets te zoekend. Op voorganger YTI⅃AƎЯ was hij dat zoekende pad al ingeslagen, na een aantal albums waarop hij juist een bijzonder comfortabele rust gevonden had. En ook al vind ik het prijzenswaardig dat een artiest met zo'n herkenbare stijl en zo'n enorm oeuvre achter zich, toch ook nog wil blijven ontwikkelen, resulteerde dat in nummers die me soms wat te langdradig waren. Op dit album is dat ook het geval, met name wat betreft de laatste twee tracks, die als een soort koortsachtige bonustracks klinken na de schijnbaar zo logische conclusie van Highway Born.

Begrijp me niet verkeerd: ik vind die nummers verre van slecht, ze zijn muzikaal, origineel en brengen een lekker ongrijkbaar sfeertje. Maar voor een artiest met zoveel platen die van begin tot eind de aandacht vasthouden, zijn deze nummers me toch net iets te weinig beklijvend.

En dan is er Computer, een nummer waar ik elke keer intens van moet grijnzen en mijn gedachten erover eerder in dit stukje verwerkte. Het is verfrissend dat Bill zo schaamteloos moralistisch wil klinken en natuurlijk doet hij dat met de nodige zelfspot, maar het is uiteindelijk toch wel een stuk minder tot de verbeelding sprekend dan de ambigue stijl die we zo van hem gewend zijn.

Dit album valt voor mij overduidelijk in twee helften uiteen. Want hoe wisselvallig die tweede helft voor mij ook is (nogmaals: naar Callahan-standaarden dus), zo consistent wonderschoon zijn de eerste zes tracks. Nummers die zeer vertrouwd voelen, maar toch echt weer iets toevoegen aan dat imposante oeuvre. Geheime klassiekers die enkel door Ome Bill gemaakt hadden kunnen zijn. Met name Empathy - klonk hij ooit eerder zó persoonlijk? - weet mij tot tranen te roeren. En dat hij de kracht van herhaling als geen ander beheerst, bewijst Bill op openingsnummer Why Do Men Sing, waar een opeenstapeling van traditionele elementen ons in een steeds vreugdevollere hypnose brengen. De vier nummers daartussen zijn stuk voor stuk even geestig en ontroerend als dromerig-meeslepend, allemaal typisch Bill en toch zo onvoorspelbaar.

Ik zie uit naar alle platen die Callahan nog voor ons in petto heeft. Onevenwichtig of niet, ze zullen altijd meer dan genoeg te bieden hebben om al onze aandacht te verdienen.