DEADLETTER - Existence Is Bliss (2026)

Tweede single It Comes Creeping is al weer uit, met een heerlijk dikke baslijn erin. Eerste single To the Brim was al eerder vrijgegeven.

Ik heb ze beluisterd, en zo op het eerste gehoor komen ze geen van drieën in de buurt van Mere mortal. De nummers klinken niet slecht, maar er gebeurt vooralsnog niet heel veel in de onderbuik.

Nou is Mere mortal hier een van de meest gedraaide nummers van het huidige decennium, en dan is het al snel minder. Maar toch jammer.

Leuk album waarmee ze proberen toch een stapje extra te zetten qua kunstzinnigheid, maar het ontbreekt tegelijk/daardoor aan de knallers die ze normaal altijd hebben.

Dat Hysterical Strength als een bom inslaat is te begrijpen. Het is het product van drie jaar lang intensief touren en alle energie een juiste plek geven. Op artistiek vlak geeft Deadletter er een eigen eigenzinnige draai aan. Natuurlijk tapt de uit Yorkshire afkomstige band uit het bekende postpunk vaatje met een smaak welke zich tevens als bitter en zoet laat kwalificeren. De grote verschillen liggen er in de dromerige saxofoonpartijen van Poppy Richler. Laat nou net die muzikant er na Hysterical Strength de brui aangeven. Einde Deadletter verhaal, of is het juist een extra stimulans om nog sterker terug te komen?

Nathan Pigott is gelukkig een geschikte waardige opvolger van Poppy Richler. Gemakshalve verhuist het gezelschap naar de woonplaats van de kersverse saxofonist. En zo is het hart van Londen de nieuwe uitvalbasis waar Deadletter vooral in plaatselijke oefenruimtes bivakkeert. De kracht zit hem nog steeds in de hechte drie-eenheid van zanger Zac Lawrence, bassist George Ullyot en drummer Alfie Husband. Zij zetten de lijnen uit en verdelen de taken binnen de rockband die verder door gitaristen Will King, Sam Jones en uiteraard Nathan Pigott worden ingevuld.

Om het A Bigger Bang gevoel te continueren, contracteren ze opnieuw filmregisseur Lawrence Hills opnieuw om het bijna feministische naar volledige vrijheid verlangende To the Brim clip te visualiseren. Hij is al eerder voor de Mere Mortal film noire video verantwoordelijk waar hij een UK Music Video Awards nominatie mee in de wacht sleept. Op het verknipte To the Brim maakt Deadletter gebruik van geluidscollages en elektronische noise. Als ratten knagen ze zodanig aan het verrotte karkasfundament totdat deze getergd in elkaar stort. En daar passen die winkeldieven beelden perfect bij. Shoplifters of the World, Unite and Take Over.

To the Brim is chaotischer, paniekerig bijna. Hoe ga je met afwijzingen om, als je zelf niks te bieden hebt. Het is de leegte die ontstaat als een bandlid wegvalt en de buitenwereld verwacht dat je dit verlies eenvoudig kan compenseren. Een betere eerste single kunnen ze simpelweg niet kiezen. Je hoort overduidelijk dat Deadletter nieuwe invalshoeken bewandeld, al is de sound voorzichtiger, en niet zo confronterend dan de heftige video. Existence Is Bliss is minder postpunk georiënteerd dan voorganger Hysterical Strength en richt zich meer op het synthesizergeluid van de new wave.

Flo Webb mag het gruwelijke horror scenario van It Comes Creeping verder uitwerken. Hij zet een griezelig gewelddadig Purge sfeertje neer waarin alles toegestaan is. Een avond gevuld met terreur en vermaak waar moordzuchtige gemaskerde mannen de dienst uitmaken. Met vette baslijnen presenteert George Ullyot zich als het creatieve meesterbrein van deze huiveringwekkende track. Nathan Pigott is de bijna zwijgende toeschouwer, die op de hoek van de straat van een afstand veilig toekijkt en spaarzaam treurig blazend de duisternis accentueert.

Het zijn slechts hiaten in een verhaal die pas met de Existence Is Bliss release kloppend gemaakt worden. Purity I kenmerkt zich door een krachtige discobeat. Ook hier is het George Ullyot die dat nachtelijke verlangen kleur geeft. Dat dit asgrauwe en bordeelrode tinten zijn, versterkt het effect alleen maar. We zuiveren de goedheid van al het kwaad totdat er een zuivere suspensie overblijft. Purity I biedt tevens aan de glamrock uit de jaren zeventig onderdak die hier een prominente plek toegediend krijgt.

De recente Songless Bird single gaat de strijd met de vrijheid van meningsuiting aan. Tot hoever worden we monddood gemaakt en kapselt men meningen als een ziekelijk gezwel in. Zac Lawrence beseft al te goed dat een politieke boodschap met een hoop geschreeuw dit doel voorbij streeft. Kalmte is hierbij het codewoord. Het melancholische What the World Missed rustpunt gelooft in de goedheid van de mens.

Het is gemakkelijker om problemen te verdrinken en angsten te verdoven. Met het Cheers! escapisme verdringen we de complexiteit van het huidige bestaan. Drank vertroebelt slechts tijdelijk, de kater komt een dag later vaak veel harder aan. Hoe kan je jezelf tegen een dictatuur bewapenen waarin je zelf als dienend schaakstuk uitgespeeld wordt. De potige Among Us old-school postpunk duisternis met een veelvoud aan echo’s is het nederige besef dat hedendaagse veranderingen tegen het utopische idealisme botsen. Is vrijheid met kort gewiekte vleugels nog iets waard?

Het zware Focal Point worstelt met depressies, de dagen zijn zwarter dan de nachten. (Back to) the Scene of the Crime vermijdt de plekken waar tekstschrijver Zac Lawrence nare herinneringen aan heeft. Ondanks het mysterieuze veelbelovende spannende intro, behandelt het observerende Frosted Glass juist het introverte, het niet naar buiten durven te treden. En misschien is dit wel het directe gevolg van een maatschappij die het onmogelijk maakt om jezelf te zijn. Frosted Glass presenteert zich hierdoor als de zustertrack van Songless Bird. Een band als Deadletter haalt zijn kracht uit de provocerende woorden, zonde als ze hieraan twijfelen en dit gevoel ze enigszins belemmerd.

Existence Is Bliss is volwassener dan de voorganger, dit wordt door de stagnerende socialisatie Deadletter bewust afgedwongen. Er is geen tijd om vooruit te denken. Het startpunt ligt in het heden. Het swingende verhalende He, Himself, and Him richt zich niet alleen op de buitenwereld, de grootste veranderingen moet je zelf in werking stellen. Na zelfbeklag volgt actie, actie leidt tot opstand. We dansen op de lava resten van een reeds uitgebarsten vulkaan. En dan kom je tot de ontdekking dat de hele Existence Is Bliss plaat naar de vernietigende Meanwhile in a Parallel dreiging toewerkt. Na een overweldigend debuut overtreft Deadletter hier alle verwachtingen.

Deadletter - Existence Is Bliss | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Bij mij pakt deze plaat een pak beter dan hun vorige!
Cheers! Springt er hier positief uit, heerlijk nummer.

Heerlijke opvolger van het debuut. Wat meer onderhuidse spanningen en wat minder uitbundige nummers. De nieuwe saxofonist is nog meer aanwezig, maar wel op een toffe manier.