Tom Russell - Mount Olive (2025)

Hey, eindelijk weer een nieuwe van Tom Russell. Na 6 jaar stilte begon ik me een beetje zorgen te maken. Maar nu is er dan toch een teken van leven. Weliswaar maar 25 minuten, maar wel allemaal nieuwe songs. Ik ga luisteren en kom er uiteraard op terug.

De laatste dagen heeft het album op repeat gelegen. En omdat het maar 25 minuten duurt heb je ook sneller wat luisterbeurten.

En dat bevalt mij prima. Niets schokkends, en niet afwijkend van al zijn vorige albums. En dat hoeft voor mij ook niet. Trouwens, wie graag iets vernieuwends of experimenteels hoort heeft weinig te zoeken in het roots-genre. En om precies te zijn: Tom opereert zo'n beetje in de driehoek country(&western), folk en texmex. Zo ook op dit album.

Muzikaal dus vertrouwd, en met een prima band om zich heen. En ook nog goed bij stem. Er komen soms flarden en melodielijnen langs, die ik al eens eerder van hem heb gehoord. Niet zo gek ook, gezien zijn inmiddels omvangrijke oeuvre.

Maar ook tekstueel komen vertrouwde thema's langs. Zo zijn er songs die over zijn verleden gaan: opener I Grew Up on Western Movies handelt exact over hetgeen de titel weergeeft. En 1946 Martin D18 is een ode aan zijn twang-gitaar. Die heeft hij in zijn jonge jaren in een pawn-shop gekocht, en is in de loop van de jaren zowat de hele wereld rondgereisd. Zoals bekend heeft Tom gewoond/gewerkt in Nigeria, Vancouver, Noorwegen en nog wat plekken.

Sommige songs zijn verhalend, zoals de titelsong, dat het verhaal vertelt van een begrafenisondernemer. Of afsluiter Kindred Spirits (The Choctaw Song), dat verhaalt over een stam van Native Americans.

Zoals gezegd: niets schokkends. Maar wat ben ik blij om weer eens iets nieuws van Tom Russell te horen.