Converge - Love Is Not Enough (2026)
mijn stem
25 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Deathwish
-
Love Is Not Enough (2:22)
-
Bad Faith (2:48)
-
Distract and Divide (1:31)
-
To Feel Something (1:59)
-
Beyond Repair (2:29)
-
Amon Amok (3:44)
-
Force Meets Presence (2:17)
-
Gilded Cage (4:49)
-
Make Me Forget You (4:58)
-
We Were Never the Same (4:13)
0
geplaatst: 17 februari, 07:18 uur
Gooodverdorie dit is even helemaal weer goed!
Distract and divide is instant een van Converge's allerbeste.
En eindelijk een echt en goed protestlied.
Distract and divide is instant een van Converge's allerbeste.
En eindelijk een echt en goed protestlied.
0
geplaatst: 17 februari, 19:00 uur
Wauw misschien wel hun beste samen met all we love.
Er is hier zoveel punk rock ♥️
Er is hier zoveel punk rock ♥️
0
geplaatst: 13 maart, 18:50 uur
"They fear what they can't love / They can't love /
Be your own light when there is none." Fragmentje uit de pakkende lyrics slechts van song 'Amon Amok'. Voor wie alles wil achterhalen op 'Love Is Not Enough' van Converge zijn er tal van in het oor springende regels op die nieuwe, hun eerste volbloed-donderplaat sinds negen jaar.
Over liefde dus. Niet voor het eerst hebben ze het erover in albumtitels. Als een engel uit de hemel bijna daalt Converge nu af, met zijn elfde plaat in de hand. Maar we horen Jacob Bannon evenwel zingen over 'love in pain', allesbehalve romantische boodschappen voor deze tijd komende van kritische Amerikanen, pleidooien voor hechtere banden in de samenleving, verpakt in loeiharde punk, opzwepende metal met niet afnemende brute kracht.
Converge, eerlijke band kortom die waarden nog op handen draagt, die een album maakt dat regelrecht naar de barricaden gaat, dat schuimbekt tegen een wereld op slot. Dat neerkijkt op bewapening en vernietiging, leugenachtigheid, zelfgenoegzaamheid en zoveel duisters meer.
Hun nieuwe composities, verdeeld over 31 gemillimeterde minuten, met indrukwekkende emotionele lyrics die brullen als doorheen een zwartgeblakerde uitlaatklep, ze lopen harmonieus hand in hand met het enorme van hun hete metalsound. Want van Converge neem je die woede aan. Van een rauwe band die tegelijk met hun to-the-point-songs al decennialang legendarisch is en die, naarmate hun nieuwe plaat vordert, in zijn eenheden van gecontroleerde chaos bovendien nog steeds dé grootmeester blijkt van de rekenkundig vernuftigste hardcore.
'Love Is Not Enough' bevat zonder een seconde verveling tien compacte, strak geïnstrumenteerde songs, rechttoe rechtaan, met alleen in het midden het instrumentale rustpunt 'Beyond Repair' dat daar als doodsklokken weids galmt. Wat een ongelooflijke weelde daarrond aan mitraillerende, vol vervormde gitaren, wat een wervelend pak swingende grooves, riffs, blastbeats en bonkende drums. Daarrond des te meer vocale kracht van frontman Bannon, nu eens krijsend, schreeuwend, scanderend, dan weer sterk en overduidelijk in zijn cleane zang.
Converge is zo de creatieve band die in de verdienstelijke stand van zijn al 36 jaren durende carrière nog steeds intense, donkere bouwwerken opzet die bol staan van ideeën. Geen studiotrucs voor deze muzikale grondleggers, ze kiezen voor pure wildernis en ze haten bijkleuring of de gratuite perfectionering.
En toch, zo gevarieerd en spannend sfeervol blijven hun soundscapes uit de boxen schieten. Vers voer voor headbangers en crowdsurfers, aanrollende tsunamis vol agressie, indrukwekkende explosies van woeste energie.
Converge speelt het allemaal volgens de codex van Converge, verheffing van pure emotie en kracht tot muzikale topsport. Hierbij zeker nooit terugkeren, steeds verderop zien, vinger aan de pols en blijven opbouwen, laag op laag.
Een discipline die nooit voor doetjes kan zijn weggelegd. 'We age faster than I care to admit', gilt Bannon in 'Make Me Forget You', om met een onavolgbare roffel toch maar schaamteloos door te zetten als waren zijzelf weer de jongste mathcore-punkrevelatie.
Het blijkt uit dit 'Love Is Not Anough', het is een verrassende killerplaat, een bad vol extreme emotie, Converge's passioneelste symfonie van 'light for the darkness'. Voor de niet-avontuurlijke oortjes, u gelieve zich helemaal te onthouden, dat was ergens al duidelijk.
Komende headline tourshows:
28/6, Kavka Zappa - Antwerpen
30/6, Patronaat - Haarlem
Be your own light when there is none." Fragmentje uit de pakkende lyrics slechts van song 'Amon Amok'. Voor wie alles wil achterhalen op 'Love Is Not Enough' van Converge zijn er tal van in het oor springende regels op die nieuwe, hun eerste volbloed-donderplaat sinds negen jaar.
Over liefde dus. Niet voor het eerst hebben ze het erover in albumtitels. Als een engel uit de hemel bijna daalt Converge nu af, met zijn elfde plaat in de hand. Maar we horen Jacob Bannon evenwel zingen over 'love in pain', allesbehalve romantische boodschappen voor deze tijd komende van kritische Amerikanen, pleidooien voor hechtere banden in de samenleving, verpakt in loeiharde punk, opzwepende metal met niet afnemende brute kracht.
Converge, eerlijke band kortom die waarden nog op handen draagt, die een album maakt dat regelrecht naar de barricaden gaat, dat schuimbekt tegen een wereld op slot. Dat neerkijkt op bewapening en vernietiging, leugenachtigheid, zelfgenoegzaamheid en zoveel duisters meer.
Hun nieuwe composities, verdeeld over 31 gemillimeterde minuten, met indrukwekkende emotionele lyrics die brullen als doorheen een zwartgeblakerde uitlaatklep, ze lopen harmonieus hand in hand met het enorme van hun hete metalsound. Want van Converge neem je die woede aan. Van een rauwe band die tegelijk met hun to-the-point-songs al decennialang legendarisch is en die, naarmate hun nieuwe plaat vordert, in zijn eenheden van gecontroleerde chaos bovendien nog steeds dé grootmeester blijkt van de rekenkundig vernuftigste hardcore.
'Love Is Not Enough' bevat zonder een seconde verveling tien compacte, strak geïnstrumenteerde songs, rechttoe rechtaan, met alleen in het midden het instrumentale rustpunt 'Beyond Repair' dat daar als doodsklokken weids galmt. Wat een ongelooflijke weelde daarrond aan mitraillerende, vol vervormde gitaren, wat een wervelend pak swingende grooves, riffs, blastbeats en bonkende drums. Daarrond des te meer vocale kracht van frontman Bannon, nu eens krijsend, schreeuwend, scanderend, dan weer sterk en overduidelijk in zijn cleane zang.
Converge is zo de creatieve band die in de verdienstelijke stand van zijn al 36 jaren durende carrière nog steeds intense, donkere bouwwerken opzet die bol staan van ideeën. Geen studiotrucs voor deze muzikale grondleggers, ze kiezen voor pure wildernis en ze haten bijkleuring of de gratuite perfectionering.
En toch, zo gevarieerd en spannend sfeervol blijven hun soundscapes uit de boxen schieten. Vers voer voor headbangers en crowdsurfers, aanrollende tsunamis vol agressie, indrukwekkende explosies van woeste energie.
Converge speelt het allemaal volgens de codex van Converge, verheffing van pure emotie en kracht tot muzikale topsport. Hierbij zeker nooit terugkeren, steeds verderop zien, vinger aan de pols en blijven opbouwen, laag op laag.
Een discipline die nooit voor doetjes kan zijn weggelegd. 'We age faster than I care to admit', gilt Bannon in 'Make Me Forget You', om met een onavolgbare roffel toch maar schaamteloos door te zetten als waren zijzelf weer de jongste mathcore-punkrevelatie.
Het blijkt uit dit 'Love Is Not Anough', het is een verrassende killerplaat, een bad vol extreme emotie, Converge's passioneelste symfonie van 'light for the darkness'. Voor de niet-avontuurlijke oortjes, u gelieve zich helemaal te onthouden, dat was ergens al duidelijk.
Komende headline tourshows:
28/6, Kavka Zappa - Antwerpen
30/6, Patronaat - Haarlem
0
geplaatst: 11 april, 23:07 uur
Converge kende ik hiervoor alleen van hun samenwerking met Chelsea Wolfe. De post/sludge metal op het album Bloodmoon: I kan zeer op mijn waardering rekenen. Nu ik voor het eerst een album van Converge luister, moet ik duidelijk even omschakelen. De metal-/hardcore op dit album staat mijlenver van hetgeen ik normaliter luister.
Bij vlagen kan ik het album echter uitstekend waarderen, zoals tijdens het titelnummer en Bad Faith. Bij chaotische tracks als Distract and Divide en To Feel Something en het niemendalletje Beyond Repair haak ik dan wel weer af. Amon Amok en het afsluitende We Were Never The Same zijn in het tweede deel van het album nog de moeite waard voor me, maar er staat teveel op deze plaat dat met niet kan be-Core-en…
Bij vlagen kan ik het album echter uitstekend waarderen, zoals tijdens het titelnummer en Bad Faith. Bij chaotische tracks als Distract and Divide en To Feel Something en het niemendalletje Beyond Repair haak ik dan wel weer af. Amon Amok en het afsluitende We Were Never The Same zijn in het tweede deel van het album nog de moeite waard voor me, maar er staat teveel op deze plaat dat met niet kan be-Core-en…
* denotes required fields.
* denotes required fields.