Head on Stone - Stony Beds (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Head On Stone - Stony Beds - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Head On Stone - Stony Beds
Van de rauwe rockmuziek van de Belgische band Peuk naar de donkere en verstilde pianoklanken van Head On Stone is een reuzenstap, maar in beide gevallen speelt de stem van Nele Janssen een indrukwekkende hoofdrol

Stony Beds van Head On Stone krijgt in België goede recensies en ik begrijp inmiddels waarom. Het soloproject van Peuk zangeres Nele Janssen is heel ver verwijderd van de muziek van haar band en zal voor de fans van Peuk even wennen zijn. Dat was het voor mij ook, want Stony Beds is een donker en intens album. Het is een album met bijzonder pianospel, dat neoklassiek aan doet en dat vervolgens wordt gecombineerd met de emotievolle zang van Nele Janssen. De Belgische muzikante heeft er een persoonlijk album van gemaakt en het is een album dat het goed zal doen tijdens de donkere wintermaanden. Het moet allemaal even op zijn plek vallen, maar vervolgens is het bijzonder indrukwekkend.

Ik had nog nooit van de band Peuk gehoord, maar de band uit Belgisch Limburg heeft twee in eigen land zeer goed ontvangen albums op haar naam staan. Het zijn behoorlijk rauwe albums waarop Peuk invloeden uit onder andere de punk, indierock en grunge verwerkt. In de muziek van de Belgische band speelt de rauwe strot van zangeres Nele Janssen een belangrijke rol.

Deze Nele Janssen speelt ook de hoofdrol op het album Stony Beds van Head On Stone. Head On Stone is een soloproject van de Belgische zangeres en het is een project dat mijlenver is verwijderd van de muziek die ze maakt met Peuk. Het is dat ik weet dat het gaat om dezelfde Nele Janssen want anders zou ik Head On Stone en Peuk nooit aan elkaar hebben gelinkt.

De ruwe gitaarmuziek van Peuk maakt op Stony Beds van Head On Stone plaats voor klassiek aandoende pianoklanken, terwijl de krachtige en rauwe zang op de albums van Peuk is verruild voor meer ingehouden zang vol gevoel, al zit er nog steeds een aangenaam ruw randje op de stembanden van de Belgische zangeres.

Nele Janssen geeft haar gitaar er aardig van langs in de muziek van Peuk, maar het pianospel op Stony Beds is verrassend teder. Het pianospel geeft het album een neoklassiek karakter, maar door de toegevoegde zang zijn de songs van Head On Stone ook enigszins toegankelijke popsongs.

Ik moest er behoorlijk aan wennen, want met alleen piano en zang is het een behoorlijk sober album en een album van een soort waar ik niet vaak naar luister. Ik heb het album van Head On Stone daarom ook een paar keer weggelegd, maar de songs van de Belgische muzikante bleven me intrigeren. Inmiddels ben ik behoorlijk onder de indruk van het album.

Ondanks het beperkte instrumentarium klinkt Stony Beds verrassend afwisselend. Nele Janssen varieert met haar pianospel, dat af en toe net wat zwaarder is aangezet dan de andere keer en dat variëren doet ze ook net haar stem, die heel af en toe net wat ruwer klinkt.

Het debuutalbum van Head On Stone is door de pianoklanken en de zang al een wat melancholisch klinkend album en dat wordt versterkt door de zeer persoonlijke en behoorlijk donkere teksten op het album. Nele Janssen geeft zichzelf bloot in haar songs en maakt van haar hart geen moordkuil. Het voorziet de bijzondere songs op het album van heel veel extra lading.

Het knappe van Stony Beds is dat het eigenlijk niet lijkt op andere albums. De muziek van Head On Stone heeft iets van de albums zoals bijvoorbeeld Tori Amos die maakt, maar de songs van de Belgische muzikante zijn minder conventioneel. Aan de andere kant van het spectrum zijn muzikanten in het hokje neoklassieke muziek relevant vergelijkingsmateriaal, maar die zijn weer verder verwijderd van de songs met een kop en een staart die Nele Janssen zeker maakt.

Ik ben lang niet altijd in de smaak voor Stony Beds. Het is geen album dat je op de achtergrond kan laten voortkabbelen, want daarvoor zijn de songs van de Belgische muzikante te intens. Het is ook geen album voor een zorgeloze zondagochtend, want daarvoor zijn de songs op Stony Beds weer wat te donker.

Er blijven echter volop geschikte momenten over voor het genieten van dit bijzondere project van Nel Janssen, die in eigen lang inmiddels terecht kan rekenen op zeer positieve recensies. Nu Nederland nog. Erwin Zijleman

Naast het Vlaamse rockgeweld Peuk waarin zij op haar onstuimigst de taak van vurige frontvrouw waarneemt, heeft Nele Janssen, je gelooft het niet, blijkbaar nog een andere publieke identiteit. Die tweede zelf van haar klimt dezer dagen heel freel de podia op daar waar haar soloproject Head On Stone staat geprogrammeerd en onder dit pseudoniem ontpopt ze zich waarlijk als een wel heel ervaren pianiste. Dan zingt ze verbluffend van die eerlijke, intieme en fragiele verhalen zo natuurlijk, terwijl haar vingers blindelings over de toetsen strelen.

Regina Spektor, Fiona Apple, Kate Bush, Agnes Obel, Joanna Newsom en er zijn er zo uiteraard nog een pak anderen. Sinds het verschijnen van het album 'Stony Beds', in het kader van die Head On Stone-zijsprong, hoort ook zij nu in dit illustere rijtje thuis. De singer-songwriters die zich op indrukwekkende wijze en daar in hun eentje aan een piano van hun zang- en speelkunsten kunnen kwijten.

Waar zij met haar heet doordenderende Peuk wellicht zelfs een roof voor de hel zou doen vertoeft ze met dit kleine Head on Stone dan weer ineens verbijsterend in het warme, hypnotiserende universum van het minimalisme waar ook neoklassieke grootmeesters als Eric Satie, Max Richter, Wim Mertens, Ludovico Einaudi, Nils Frahm, Peter Broderick, Johann Johannsson, Jan Swerts of Ólafur Arnalds aan introspectie doen en hun verstilde ingevingen zien ontluiken.

Neem zo onlangs ook nog de grote Yann Tiersen. Net als Nele Janssen hier koos hij met zijn dubbelalbum 'Rathlin From A Distance/The Liquid Hour' dit eigenste jaar nog voor een soortgelijke tegenstelling. Na of naast zijn geliefde electronics moet ook bij hem op geregelde momenten weer eens recht vanuit het hart de sereniteit van de neoklassieke pianotoetsen komen opklinken.

In Head on Stone, alleen tegenover velen, gezeten onder gedempt licht aan een halfopen galmende piano, hanteert ook zij op haast sacrale wijze die herhalende, toegankelijke motieven die resulteren in meeslepend geluid. Zij heeft bovendien ook nog een verhaal te vertellen, vol diepe emoties, melancholisch, romantisch ook en met die kunstig eroverheen uitgestrooide melodieën zo pakkend.

Die naakte vocale en muzikale eenvoud intrigeert. Alsof dit album in één beweging live is ingeblikt en die elf songs er zo zachtjes zijn in neergelegd als om de fragiliteit, eerlijkheid en intimiteit ervan des te meer tot hun recht te laten komen. Er zitten ook enkele heerlijke promenadestukjes ertussenin, zoals het dartel trippelende instrumentaaltje 'Mr. Flakes' of, ontroerend in al zijn ongekunsteldheid, 'Hiding Place'. Kleine juweeltjes tussen de veel grotere klankschilderijen van haar door muizenissen getroubleerde ziel.

Er blijkt uit alles op dit album dat ook het ogenschijnlijk zachtste vaak een verraderlijk steenharde onderlaag verbergt. Dit licht al op uit de titels van zowel haar alias Head On Stone als uit de 'Stony Beds', tweemaal metaforen van haar en ieders pijn van het zijn. Vanaf de eerste dwarrelende pianonoten al ontvouwt zich de aangrijpende beslotenheid van 'Tower'. Nele Janssen, met haar zachtkorrelige croon tussen Sylvie Kreusch en Amatorski met wisselend succes in gevecht met de tormenterende existentiële twijfels. In het gouden 'Mighty Soul' gaat van intro tot outro een en al schittering uit van die ingetogen piano, het wordt een hartverwarmer in de kleur van regenbogen.

In het even sterke 'Blister' zit ze dan als een tedere Suzanne Vega aan de toetsen. Met een helende stem, een melodische mijmering die in al zijn schoonheid blijft hangen.
We belanden vervolgens nogmaals in van dat helderste repetitief piano-minimalisme. Janssen in de lange beladen slingerbeweging 'Out', een zeven boeiende minuten durende trip van haar 'in' naar haar 'uit' en weer helemaal terug.

Haar vuurdans 'At the Fire' komt op zijn catchyest binnen, een zalige reeks van stemmingen, door eindeloos gevarieerde notenwaaiers aangewakkerd. Het sierlijk trage 'Mountainside' is dan weer haar parabel bijna over een verre emotionele klimtocht richting het verlangen. Onderweg enkel rustplaats op bedden van steen ('Stony Beds'), maar toch gaat het zelfverzekerd verder tot daar helemaal op het einde het vriendelijke licht wenkt.

'Ocean, Pt. 3', net als in Yann Tiersen's vernoemde album wil Head On Stone zich vrij over de zee kunnen bewegen. Beide musici zoeken behoedzaam een eigen weg, hun vingers vaak dansend over het klavier, als om de wisselende stemmingen van het oneindige, wispelturige water weer te geven. Bij een uitgelaten Janssen evolueert deze trip stapsgewijs zelfs naar een lieflijk pianodansje.
'Run High Fall Slow' dagdroomt dan over de complexiteit van relationele verbondenheid. Zelfs als miniatuurtje hier is het een volpoëtisch muzikaal hoogstandje.

In de afsluitende krachtpatser 'Alone Time' heeft ze het over isolatie en de tijd die een mens nodig heeft om alleen te zijn. Een imponerend scanderende Janssen laat het ons in deze acht minuten durende, langste compositie in alle toonaarden weten. Tijdens dit diepe kerven in de ziel klinkt haar hoogoplopende piano gaandeweg dan ook minder hemels. Het wordt een dreigend en bij wijlen zelfs wanhopig uithuilen, ondanks de troostende aanwezigheid van dat pak toch frivole piano-krulletjes.

Geen zitbal dus daar voor Nele Janssen aan haar piano, maar een muzikante op een krukje die op haar album op unieke wijze evenzeer aangrijpt als An Pierlé's 'Mud Stories' toendertijd. Met haar 'Stony Beds' creëerde ze een pianoplaat met een kosmos voor gelijkgestemde zielen, een werkstuk met fraai opgebouwde composities vol sterke melodieën. Onconventionele songs die in hun soberheid stuk voor stuk weten te raken. Een relaas over emoties van pijn en zalving dat zachtjes onder de huid kruipt.

Al is Nele Janssen's gezang lichtjaren verwijderd van haar 'Bokkenpaleis', de alter-egostem die ze in dit Head On Stone etaleert weerklinkt minstens even cool. Samen met haar klavier stuurt ze er haar album hemels hoog mee in de elfensferen. Een topplaat, 'Stony Beds', nog juist op tijd voor de jaarlijstjes.