Worm - Necropalace (2026)

Blackheart laat nog meer Dance of December Souls-era Katatonia horen. Voor wie de split met Dream Unending heeft gehoord, komt dat niet onverwachts.

Toffe Gothic Black Metal throwback hoor. Of het zo'n 'cultklassieker' wordt als Foreverglade waag ik te betwijfelen.

"Camp and her embrace". Wat een fijn album, balanceert op het randje van de pure kitsch maar werkt al met al uitstekend door het vakmanschap van de twee muzikanten. Een hommage aan de oude Dimmu Borgir en die andere symphonic BM bands van eind jaren 90, maar ook een heerlijke plaat op zichzelf.

Eerder dit jaar kwam Philippe Tougas, alias Wroth Septentrion, al acte de présence met het verdienstelijk Sealed Into None van Exxûl. Een maand later brengt hij met zijn maatje Phantom Slaughter de vierde langspeler van WORM uit.

Op de EP Bluenothing speelde de band al wat opzichtiger met blackmetalinvloeden in combinatie met Dungeon-synts en op Necropalace wordt dit geluid verder uitgewerkt. Het levert een interessante en onderhoudende plaat op. Tougas weet zich regelmatig in het middelpunt te soleren met zijn flitsende, aan de tijden van het Shrapnel-label refererende, gitaarspel. Hij heeft daarnaast zijn grote voorbeeld Marty Friedman weten te bewegen tot een gitaarduel in het afsluitende 'Witchmoon: The Infernal Masquerade'.