Andy Pratt - One Body (1995)

Met een wat bezwaard gemoed begin ik met deze bijdrage. Maar ik heb beloofd om ieder album van Andy Pratt van commentaar te voorzien.
Dus ook 'one body' uit 1995.
Andy Pratt maakte in 1973 een prachtige plaat (titelloos) en een ieder voorspelde een geweldige toekomst voor hem, een beetje vergelijkbaar met Elton John. Dat kwam niet uit, hoewel de plaat Resolution pas geleden in een lijstje van the Rolling Stone stond van 10 geweldige platen uit de jaren 70, die bijna niemand kende.
Andy Pratt maakte mooie albums, wist mooie liedjes te schrijven en speelde geweldig piano.
Medio jaren 80 werd Andy een 'wedergeboren christen' , trouwde met een Nederlandse en woonde in Rotterdam. Zijn stijl veranderde niet zo veel, maar wel de onderwerpen waarover hij zong. Die gingen vaak over zijn nieuwe geloof. Bij lang niet alle platen was dat erg, vooral ook omdat Andy ook vaak zong over zijn worstelingen met het geloof en zijn twijfels.
Maar op deze plaat is dat totaal anders.
Veelzeggend is misschien dat op de de compilatie 'Heaven & Earth' van Andy Pratt's christelijke/evangelische muziek nummers staan van Another World, Fire of Love, Runaway Heart, Motives en Perfect Therapy, maar niets van het materiaal van Life en One Body. Misschien dat Andy Pratt zelf ook achteraf wat twijfels heeft gehad over deze platen.
'One Body' opent met stevige pop van zowel het titelnummer als "Jesus Is Coming", de pakkende muziek die zo goed is dat het bijna verontrustend is. Want het horen van Bijbelteksten en de naam van Jezus die Andy veelvuldig gebruikt in deze songs verstoort een bepaalde dynamiek. Moeilijk uit te leggen, maar wat je op Andy Pratt's vroegere (pre-religieuze) cd's hoorde, waren teksten recht uit het hart. En nu zijn het niet meer de teksten van Andy Pratt, maar het zijn interpretaties van zijn geloof, redelijk dogmatisch. Ik mag niet zeggen dat het niet recht uit zijn hart is, maar het is via een omweg, met woorden van iemand anders, en daarom minder authentiek. Hetzelfde had ik bij de christelijke platen van Elly en Rikkert, sommigen gingen nog wel, maar bij een aantal werden termen en teksten gebruikt, die voor iemand die niet thuis was in dat evangelische wereldje totaal onbegrijpelijk waren.
Het vervelende met deze plaat van Andy Pratt dat het muzikaal best mooi en gevoelig is, maar dat de teksten dermate afleiden en daardoor irritaties ontstaan.
Een recensent van All music neemt echt de ruimte om hetzelfde te concluderen.
Net als hem vind ik het bijna 9 minuten durende nummer 'Kadosh' prachtig, aangezien Andy Pratt daar enkel Hebreeuwse namen voor God benoemt. Een positieve religieuze knock out volgens de recensent. En net als hem erger ik me echt niet als een lied religieus is. 'Als Billy Preston "That's the Way God Planned It" schreeuwt tijdens The Concert for Bangladesh, bezorgt dat je kippenvel. Als Doris Troy haar gospel- en rockwerelden samenvoegt voor The Rainbow Testament, is het pure magie. Als Eric Clapton je meeneemt in de "Presence of the Lord", is dat spannend en meeslepend' volgens de recensent. En ik noem daar ook nog George Harrison met zijn spirituele songs, geen enkele irritatie. Ook de albums van 16 Horsepower met zwaar calvinistische ondertoon storen mij niet. Want dat is allemaal minder opdringerig, wat hier bij Andy Pratt wel het geval is.
Natuurlijk mogen artiesten zelf hun richting bepalen, maar met dit album lijkt Andy Pratt zo ernstig en eendimensionaal, het is te veel van het goede en daardoor onevenwichtig. Voor de hardcore Pratt-fans is 'One Body' meer een blik op waar de man op dat moment in zijn leven stond, een brief aan zijn volgelingen dat hij er was en er nog steeds is. Het mist de precisie en de donkere humor van 'Fun in the First World', en laat de fans in totale verwarring achter. En veel nieuwe evangelische fans zijn er niet, daarvoor is het toch niet mainstream genoeg.
Gelukkig zijn er nog flitsen van iets van het brillante van Andy Pratt in bijvoorbeeld "Who Can Laugh at the Days to Come". Om even in de geest van de plaat te blijven : zonder de religieuze ondertoon laat het nummer zien dat Andy Pratt de glorieuze gaven die God hem gaf, heeft behouden. En daarvoor kun je dankbaar zijn en hem prijzen. Want deze periode gaat gelukkig weer voorbij.
Wat moet ik nu stemmen, prachtige melodieën, maar teksten die echt gaan irriteren. Het laatste overheerst bij mij, dus ik geef het 2,5 ster. Wie weet dat ik met het ouder worden wat milder wordt.