Internal Decay - A Forgotten Dream (1993)

Na lange tijd is dit album sinds vandaag weer leverbaar via het Nederlandse Vic Records. Ik weet zeker dat Edwynn en misschien ook Dr.Pat hier in het verleden veel plezier aan beleefd hebben. Ik wel in ieder geval, want dit is een regelrechte underground klassieker. Black/death in het straatje van Dissection, oude Sentenced en oude Dark Tranquillity, maar toch met genoeg eigen smoel om te overtuigen. Alleen de productie heeft mij altijd wat tegengestaan, maar past aan de andere kant ook wel weer in het tijdsbeeld van 1993.

Dank je voor de tag the crook, ik kende dit album niet, maar dit zou ik zeker hebben kunnen waarderen in die tijd. Sterker nog, ik vind het nu eigenlijk ook best een leuk album. De ideeën zijn inderdaad wel old-school, en soms ook wel simpel en soms van de hak op de tak, maar terugkijkend in de tijd, wel in orde. Ik snap wel dat dit de underground niet ontgroeid is, daar is de productie zeker voor een groot deel de oorzaak van, had zeker een stuk heavier gekund. Ook is de verzameling van verschillende stijlen niet goed voor de herkenbaarheid van een band.
Ik hoor er ook best nog wel een flinke dosis Asphyx in, met name het riffwerk van Repossessed Throne heeft wel de groove van Asphyx. Sentenced als invloed is zeer duidelijk in Anguish of Twilight, lijkt wel bijna letterlijk jatwerk.
Over de gehele linie heeft dit niet de tand des tijds doorstaan, maar is het wel een leuk album waarbij je een klein beetje terug gaat in de tijd.

Er is natuurlijk een reden waarom dit album van Internal Decay opnieuw beschikbaar is. Hammerheart heeft zich over de wederopstanding van de band ontfermd en er is nieuw spul in aantocht.

Onder de naam Fires Of The Forgotten is een nieuw nummer verschenen. Het is hier te beluisteren. De band klinkt wat minder rommelig dan vroeger. Internal Decay is in elk geval stijl vast als het gaat om de bekende "Gotenburgstijl". Verder blijft het een beetje inwisselbaar werk en kan het wat mij betreft niet uit de schaduw treden van genregenoten als Dissection, At The Gates, Sacramentum en Dark Tranquility. Niettemin zeer aardig om zo eens aan te hebben. Net als het album A Forgotten Dream uit 1993 alweer. Wie dat digt, kan wel wat met de nieuwe single, gok ik.