The Delines - The Set Up (2026)

Bedankt voor het toevoegen musicfriek.

Aan het begin van dit jaar verscheen het sterke Mr. Luck & Ms. Doom, dat een jaar later al deze opvolger krijgt.

Eerst single is alweer leuk:

Dilaudid Diane

Ze komen ook weer naar NL volgend jaar (Utrecht) en (voor mij) naar Leeds. Zal weer een blinde aanschaf worden.

Fraaie hoes.

edit 10:19:
Als een geslaagde knipoog naar Pink Floyd's Animals misschien?

Zijn ze goed in.

Huh alweer een nieuwe Delines? Die zag ik niet aankomen zo snel na hun vorige album, waar ik toch niet helemaal in kwam.

Maar ga deze sowieso weer een kans geven want hoewel de vorige worp mij wat tegenviel, zakken ze natuurlijk nooit echt door het ijs. Daarvoor is deze groep veel te sterk.
Fraaie hoes ook weer!

Eerste luisterbeurt leert mij dat het een typisch Delines album is en dan ligt verzadiging bij mij op de loer.
Zoek de verschillen in details en dat is op het eerste gehoor lastig.
Ik denk dat dit album mij wel beter bevalt dan het vorige. Daar was niks mis mee, maar op de één of andere manier beklijft het niet.
Album lijkt wel afwisselender en verhalend. Dat laatste moet ik nog verder ontdekken.
Alle al uitgebrachte stemmen kan ik trouwens niet begrijpen. Stond het album vanaf middernacht op repeat ofzo? Of een stem op eerste gehoor? Bij mij moet een album altijd even landen.

Gelukkig heb ik geen last van verzadiging (zie hierboven) The Delines weten bij mij altijd de juiste snaar te raken. Die melancholische liedjes die bijna altijd gaan over de zelfkant van de maatschappij, die onovertroffen muzikale sfeer en de sympathie die deze band bij mij opwekt, doen het goed in mijn muzikale brein. Ook op dit album slagen ze met vlag en wimpel. Iets meer trompet dan in voorgaande albums doet het ook lekker. Ik kan niet anders zeggen dat ik wederom met erg veel plezier heb geluisterd naar The Delines. Laat ze maar weer snel op tournee gaan naar NL. Altijd een fijne ervaring.

Broem heeft helemaal gelijk! The Delines mogen nog vele platen als deze en de vorigen maken.
De boeken van Willy Vlautin passen overigens ook naadloos in de sfeer van de muziek. ‘Het paard’ is zeer lezenswaardig en herkenbaar ‘Delines’

Uiteindelijk flikken ze het weer.....wat een mooi en uitgebalanceerd album. Genoeg verandering in detail om mijn aandacht er bij te houden.
Wat daarnaast opvalt is de mooie gedetailleerde productie met soms net een ander accent in instrument gebruik. Soms wat blazers hier of een orgeltje daar......mooi gedaan.

Ben ook weer zwaar onder de indruk; muzikaal, maar met name weer de lyrics. De personages van Vlautin komen tot leven en bij elk refrein krijg ik meer compassie. Wat een ellende (in positieve zin) krijgt hij uit zijn pen. En inderdaad; lees zijn boeken als je hier van houdt.

Beetje gezapig album geworden helaas.

Het duurde al wat langer dan normaal, de muziek van The Delines heeft mij altijd snel te pakken. De thematiek is fraai, de muzikale omlijsting met dat heerlijke koper en orgel ook, maar ook ik het wel eens betere worpen van The Delines gehoord. Echt niet slecht of matig, maar ook nog outstanding.

Gewoon een heel lekker album, met veel sfeer.

Dat is het zeker. Ik zou het ook niet waarderen als ze het ineens over een andere boeg zouden gooien. Techno-americana ofzo

Een soort Rednex, maar dan uit Trumpistan?

En toch ... heb dit album even laten liggen, aangezien de huidige mood niet naar 'melo'. Sommige platen moet je op een gepast moment draaien om te de greep naar de fles - tonight the bottle let me down - en/of a state of inertia te vermijden.

Ik wacht tot een gepast moment.

Heb de LP helaas nog niet binnen, en vertik het om deze via Spotify te beluisteren, dus wacht nog tot ie goed en wel fysiek binnen is. The Delines klinken, uit ervaring, zoveel beter op vinyl, goeie set-up of niet.

Eens. Ik ga binnenkort weer een rondje Plato doen. Ben niet perse op zoek naar dit album, maar wie weet ik als ie in de bak staat....zo'n mooie hoes helpt dan ook mee. Dat doen ze altijd goed The Delines, het is de volle beleving bij deze band. Sterke lyrics, goeie zangeres en prachtig artwork is altijd een gegeven. Enkel de ideeën en melodieën beginnen wel wat in herhaling te vallen. Maar ach wat geeft het. In het geval van The Delinea maakt het mij niets uit.
Zo overdonderd als op Sea Drift zal ik niet zo snel meer worden, maar dat geeft dus niks. Kwaliteit leveren ze altijd wel.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Delines - The Set Up - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Delines - The Set Up
Willy Vlautin begon na het einde van zijn band Richmond Fontaine aan het project The Delines en de band uit Portland, Oregon, is inmiddels goed voor zes prachtige albums, waaronder het vorige maand verschenen The Set Up

De muziek van The Delines beluister je bij voorkeur in de kleine uurtjes en met de ogen dicht. De bijzondere verhalen van voorman Willy Vlautin nemen je vervolgens mee op avontuur, keer op keer bijzonder fraai ondersteund door de geweldige muzikanten van de Amerikaanse band. The Set Up is in muzikaal opzicht een topalbum en het is een album dat nog wat verder wordt opgetild door de stem van zangeres Amy Boone, die ook op The Set Up weer laat horen dat ze beschikt over heel veel soul, maar ook prachtig ingetogen kan zingen. Het is inmiddels bijna vanzelfsprekend dat The Delines een album van het niveau van The Set Up aflevert, maar het is echt razend knap.

Begin vorige maand verscheen The Set Up, het zesde album van de Amerikaanse band The Delines. Van de vorige albums van de band uit Portland, Oregon, heb ik er maar één gemist (Scenic Sessions uit 2015). Ik was de afgelopen twaalf jaar heel positief over de albums Colfax (2014), The Imperial (2019), The Sea Drift (2022) en Mr. Luck & Ms. Doom (2025). Het gekke is dat ik bij alle albums die sinds het debuutalbum van The Delines zijn verschenen in eerste instantie altijd denk dat ik het geluid van de band inmiddels wel ken.

Dat gevoel was vorige maand nog wat sterker bij eerste beluistering van The Set Up, waardoor ik overwoog om maar eens een album van The Delines te skippen. Dat veranderde toen The Set Up een wat kille avond wel heel erg mooi inkleurde en ik toch weer erg onder de indruk was van de muziek van The Delines.

Het is sowieso een goed idee om de muziek van The Delines pas na zonsondergang te beluisteren, want de Amerikaanse band maakt muziek voor de avond en de nacht. The Set Up laat vergeleken met de vorige albums van de band misschien niet heel veel nieuws horen, maar qua niveau doet het nieuwe album echt niet onder voor zijn voorgangers.

Ook op The Set Up vult de band de ruimte weer met zeer sfeervolle klanken. Het zijn klanken die ook dit keer vooral invloeden uit de country, de soul en de jazz bevatten, maar de muziek van The Delines is ook genre-overstijgend. Het geluid van de band uit Portland is vooral subtiel en ingetogen en neemt je mee naar een nachtclub ergens in het diepe zuiden van de Verenigde Staten.

Ook op The Set Up wordt weer met veel gevoel en precisie gespeeld, maar de muziek van The Delines klinkt ook warm en beeldend. Hier en daar worden blazers ingezet, maar de muziek op The Set Up blijft over de hele linie redelijk ingetogen. Dat is verstandig, want hierdoor krijgt de stem van zangeres Amy Boone alle ruimte.

The Delines bestaat uit een aantal geweldige muzikanten en een songwriter van wereldklasse, maar ook op het zesde album is Amy Boone wat mij betreft de ster van de band. De zang op The Set Up is echt prachtig. Amy Boone beschikt over heel veel soul, maar ze kan ook echt enorm goed doseren en ook als ze haar teksten voordraagt weet ze mij te overtuigen.

Amy Boone is voor mij de ster van de band, maar de band heeft er in de persoon van Willy Vlautin nog een. De Amerikaanse muzikant heeft ook voor het zesde album van zijn band weer een serie uitstekende songs geschreven en het zijn uiteraard songs waarin Willy Vlautin zijn schrijverskunsten etaleert. The Set Up staat vol prachtige verhalen, die de ene keer worden vertelt en de andere keer echt prachtig worden gezongen.

The Set Up geeft de gevoelstemperatuur in de ruimte een album lang een flinke boost en sorteert alvast voor op warme zomeravonden. Tegen de tijd dat die zomeravonden er zijn komt het zesde album van The Delines waarschijnlijk nog beter tot zijn recht, maar naar verluidt nam de band uit Portland zoveel songs op dat in de zomer nog een vervolg op The Set Up verschijnt.

Ook dat zal waarschijnlijk weer een album zijn dat ik in eerste instantie laat liggen, maar misschien word ik ook een keer verstandig en schat ik een album van The Delines eens een keer direct op de juiste waarde, bijvoorbeeld door de eerste beluistering uit te stellen tot na zonsondergang. Erwin Zijleman

zeker een typisch Delines album hoewel iets meer piano georiënteerd met een desolater geluid en daardoor net wat vaker de (mijn) gevoelige snaar raakt.