Phil Kline / Lionheart / Ethel - John the Revelator (2009)
Alternatieve titel: A Mass for Six Voices
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Neoklassiek / Electronic
Label: Cantaloupe
-
Northport (2:36)
-
Hear My Prayer (1:53)
-
The Man Who Know Misery (2:44)
-
Kyrie (3:02)
-
Gloria (2:24)
-
The Snow Fell (3:22)
-
Alone (1:22)
-
The Unnamable (3:08)
-
Dark Was the Night (5:49)
-
Credo (6:29)
-
Offertorium (1:56)
-
Sanctus (3:10)
-
Everywhere (3:25)
-
Agnus Dei (2:36)
-
Communio (2:31)
-
Wondrous Love (2:42)
0
geplaatst: 5 december 2025, 17:47 uur
Paul Kline heeft een bijzondere weg afgelegd, voordat hij dit werk componeerde. Ooit begonnen in de Art-punk beweging in New York eind jaren 70 in de groepen 'Dark Day'en de 'Del-Byzanteens" en via die laatste groep kwam hij in aanraking met Jim Jarmusch en het Glenn Branca Ensemble. Deze laatste inspireerde hem samen met met Brian Eno en Steve Reich om met soundinstallaties te gaan werken. Dat doet hij en experimenteert ook met bepaalde opera's vaak met politieke thema's , onder andere over 9/11.
In 2009 maakt hij dit (semi) religieus werk. Uitgaande van de klassieke rooms-katholieke mis, met daartussen in ook andere nummers, zoals dat in de kerk ook gaat.
De teksten worden gezongen door het mannelijke vocale sextet 'Lionheart' en muziek wordt verder gemaakt door het strijkkwartet 'Ethel'. Plil Kline bespeelt zelf zo nu en dan het orgel.
Phil Kline ontleent de titel van zijn mis, 'John the Revelator', aan de 'vraag en antwoord' gospelsong uit 1930 van Blind Willie Johnson. De verwijzing naar de Openbaring van Johannes geeft aan dat dit een duister, apocalyptisch werk zal worden, versterkt door de treurig grimmige houtsneden van Gustave Doré op de albumhoes en in het hele boekje. Ondanks alle oprecht onheilspellende thematische en tekstuele verwijzingen is de mis uiteindelijk een bevestiging die hoop op verlossing biedt.
De mis is mooi gestructureerd. Hij opent en sluit af met twee klassieke hymne melodieën: Northpoint en Wondrous Love. De teksten van de 'gewone mis'(de delen die bij elke mis hetzelfde blijven nr 4, 5, 10, 11, 12, 14 en15) worden veelal a capella gezongen, en voor de 'Propers' (de delen die van week tot week veranderen) worden de stemmen begeleid door het strijkkwartet en soms orgel. De teksten voor de "Propers" zijn geen conventionele liturgische teksten, maar komen uit de geschriften van onder andere Samuel Beckett, David Shapiro en de Klaagliederen van Jeremia.
Phil Kline maakt het zich niet makkelijk, ook niet altijd voor de luisteraar. Zeker de 'propers' zijn soms dreigend. Ik moet daarbij zelf denken aan Philip Glass (vooral Songs voor liquid days), bij bijvoorbeeld Alone. Maar soms ook aan Meredith Monk. Terwijl de gewone mis-onderdelen wel wat hebben van de vocale muziek van Arvo Pärt.
Maar bij 'Credo' onderbouwt hij het hele deel met een drone achtig geluid een toonhoogte die onveranderlijk blijft maar deel uitmaakt van langzaam verschuivende harmonieën, en een gestaag ritmisch geluid. Samen met 'dark was the night' zijn dat toch wel de meest indrukwekkende momenten.
Dit is geen muziek voor de gemiddelde Music Meter gebruiker, daarvoor is het te speciaal en te onconventioneel. Misschien wel voor diegenen die de Philip Glass opera' s kunnen waarderen en ook wel bepaalde ECM -the new series projecten kunnen waarderen (bijvoorbeeld Jan Garbarek met the Hilliard Ensemble).
Een heel bijzondere plaat en dan te bedenken dat hij gestart is als art-punker !
In 2009 maakt hij dit (semi) religieus werk. Uitgaande van de klassieke rooms-katholieke mis, met daartussen in ook andere nummers, zoals dat in de kerk ook gaat.
De teksten worden gezongen door het mannelijke vocale sextet 'Lionheart' en muziek wordt verder gemaakt door het strijkkwartet 'Ethel'. Plil Kline bespeelt zelf zo nu en dan het orgel.
Phil Kline ontleent de titel van zijn mis, 'John the Revelator', aan de 'vraag en antwoord' gospelsong uit 1930 van Blind Willie Johnson. De verwijzing naar de Openbaring van Johannes geeft aan dat dit een duister, apocalyptisch werk zal worden, versterkt door de treurig grimmige houtsneden van Gustave Doré op de albumhoes en in het hele boekje. Ondanks alle oprecht onheilspellende thematische en tekstuele verwijzingen is de mis uiteindelijk een bevestiging die hoop op verlossing biedt.
De mis is mooi gestructureerd. Hij opent en sluit af met twee klassieke hymne melodieën: Northpoint en Wondrous Love. De teksten van de 'gewone mis'(de delen die bij elke mis hetzelfde blijven nr 4, 5, 10, 11, 12, 14 en15) worden veelal a capella gezongen, en voor de 'Propers' (de delen die van week tot week veranderen) worden de stemmen begeleid door het strijkkwartet en soms orgel. De teksten voor de "Propers" zijn geen conventionele liturgische teksten, maar komen uit de geschriften van onder andere Samuel Beckett, David Shapiro en de Klaagliederen van Jeremia.
Phil Kline maakt het zich niet makkelijk, ook niet altijd voor de luisteraar. Zeker de 'propers' zijn soms dreigend. Ik moet daarbij zelf denken aan Philip Glass (vooral Songs voor liquid days), bij bijvoorbeeld Alone. Maar soms ook aan Meredith Monk. Terwijl de gewone mis-onderdelen wel wat hebben van de vocale muziek van Arvo Pärt.
Maar bij 'Credo' onderbouwt hij het hele deel met een drone achtig geluid een toonhoogte die onveranderlijk blijft maar deel uitmaakt van langzaam verschuivende harmonieën, en een gestaag ritmisch geluid. Samen met 'dark was the night' zijn dat toch wel de meest indrukwekkende momenten.
Dit is geen muziek voor de gemiddelde Music Meter gebruiker, daarvoor is het te speciaal en te onconventioneel. Misschien wel voor diegenen die de Philip Glass opera' s kunnen waarderen en ook wel bepaalde ECM -the new series projecten kunnen waarderen (bijvoorbeeld Jan Garbarek met the Hilliard Ensemble).
Een heel bijzondere plaat en dan te bedenken dat hij gestart is als art-punker !
* denotes required fields.
* denotes required fields.