Strange Pilgrim - Too Bright Planet (2025)

Met hun fraaie mix van folk, indierock en Americana lijkt het slechts een kwestie van tijd dat Port O’Brien bij het grote publiek doorbreekt. Dat verandert drastisch als Caleb Nichols en Joshua Barnhart de band na de voltooiing van All We Could Do Was Sing verlaten. Het heilige vuur is gedoofd, opvolger Threadbare suddert nog wat na, maar de sprankeling is verdwenen. Caleb Nichols brengt een paar homo-erotische albums uit, om zich daarna op het dichterschap te richten. Na een lange stilte van bijna tien jaar verschijnen er een paar soloreleases van Joshua Barnhart, die vervolgens Strange Pilgrim opricht.

Dit veredelde soloproject met inwisselbare gastspelers brengt de sterke gelijknamige psychedelische retrorocker Strange Pilgrim uit. Een vleugje countryrock met de fabelachtige tweede stem van Kelly McFarling. Ze voegt een stukje hemelse zweverigheid aan de aardse kracht van Joshua Barnhart toe. Het ziet er naar uit dat dit duo elkaar gevonden heeft en niet meer los laat. Hoe verrassend is het dat de zangeres bij opvolger Too Bright Planet totaal uit het zicht verdwenen is. Sterker nog, van die lichting muzikanten is er buiten frontman Joshua Barnhart niemand meer aanwezig.

Is de eersteling nog een dromerige zomerplaat, dan luidt het donkere roodgloeiende Too Bright Planet de eerste dagen van de nazomer in. De dagen worden korter, de nacht neemt het versneld over, en de lagere temperatuur kondigt een ommezwaai aan. Beter kan ik het zwaar trippende Late Light niet verwoorden. In het donker moet je net wat beter je best doen om de omgeving om je heen te waarnemen. Het stadium waarbij waken zich naar slapen transformeert; met die gedachte in je achterhoofd kan je het beste naar Too Bright Planet luisteren. Gedempt licht, waardoor je zo min mogelijk afgeleid wordt.

Joshua Barnhart is dan wel de leadgitarist, het fonkelend verlichtende samenspel met multi-instrumentalisten Elliott Kay, Pat Spurgeon en Cory Gray zorgt voor nog meer diepgang. Maggie Morris is een prima vervanger van Kelly McFarling, al is het net wat minder magisch en stelt Maggie Morris zich bescheiden in de luwte op. Prima, want Too Bright Planet is een meer down to earth album.

Een hoog jaren zeventig gehalte dus, zonder ergens echt gedateerd te klinken. Daarvoor heeft Too Bright Planet dus een te frisse benadering. Strange Pilgrim poetst die sound op, en voegt er een nieuwe glans aan toe. Alsof Too Bright Planet een oude klassieker is die door de hedendaagse inzichten en opnametechnieken voltooid is. Dan lever je een sterk product af. In de rootsrocker Through the Branches zorgen de West Coast getinte blazerspartijen van Cory Gray voor een intieme, huiselijke beleving. Klein, en toch grootst uitpakkend.

Dat intieme huiselijke zit hem ook in de albumhoes, waar Joshua Barnhart bewust voor een schilderij van zijn grootvader Dale Barnhart gekozen heeft. De warme liefdesverklaring Next to Me wil dit soort momenten zo lang mogelijk vasthouden. Elke binding met de wereld vervaagt tot het niets. Hoe dicht kan je bij jezelf komen, zelfs los laten is hierbij vasthouden. In die leegte zweef je vervolgens gemakkelijk in de natural high van de licht spacende krautrock van Before the Sun weg.

One Day staat voor de eenvoud van Too Bright Planet. Ondanks dat de dagen geruisloos passeren, is geen enkele dag hetzelfde. Het zit hem in de subtiele verschillen, en exact die nuances overheersen op dit heerlijke schijfje. Zelfs oud-collega Caleb Nichols is present en leeft zich op het elektronische tegendraadse One Day klokkenspel uit. Een avonturier op doorreis, die eventjes aanschuift om vervolgens in stilte weer te vertrekken.

Het gruizige Back to the Heart eert het gitaarwerk van Lou Reed, die waarschijnlijk met een kort goedkeurend knikje van boven toekijkt. In the Rain is de afkoelende douche die je bewust in het heden plaatst. Er lijkt geen einde aan de trip te komen, en stiekem is het jammer dat die realiteit van de normale gang van zaken langzaam weer wenkt. Het is de opzet van Joshua Barnhart om een filmische plaat te maken. Dit hoor ik niet direct terug, voor mij is het een sensitieve wandeling door het verleden, met de nacht als metgezel. Too Bright Planet straalt optimisme en verlangen uit, uiteindelijk komt alles goed.

Strange Pilgrim - Too Bright Planet | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com