Poppy - Empty Hands (2026)

The gimmick van een "hyperpop" artiest die opeens harde (metal) muziek maakt heeft zijn langste tijd wel gehad. Wat overblijft is dan nu gewoon een typische plaat Amerikaanse metalcore, met hier en daar een "poppy" (ha ha) uitstapje. Niet echt mijn ding.

Hyperpop was het op de vorige plaat al niet meer, en een gimmick is het al helemaal niet.

De gimmick was dat het een artiest was die van origine hyperpop maakte, maar opeens de metal kant op ging. Dat was op eerdere platen een verrassing en alleen daarom al leuk. Maar Poppy is inmiddels gewoon een metal artiest geworden, en dan vind ik het jammer dat ze metalcore als haar genre kiest op dit moment en niet meer black of industrial desnoods.

Echt typisch vind ik Poppy nooit. Op de vorige plaat leverde ze nog het meest "typische" album af voor haar doen, maar bij de opening 'Public Domain' zitten toch weer genoeg van die eigenzinnige kronkels waardoor haar albums altijd een avontuurlijke en nooit een gemakkelijke zit blijken.

En dan volgt de rest van de plaat. Zo ongeinspireerd heeft ze nog nooit geklonken. Het verbaast ook niet dat ze met haar ruk naar metalcore een enorme stijging in populariteit heeft meegemaakt, waarschijnlijk met de nodige inmenging van metalcore-label Sumerian, en de druk naar een opvolger was wellicht sterker dan dat de inspiratie door kon komen. Jammer, maar goed, eens moeten missers voorkomen. Hopelijk krijgt ze voor de opvolger de tijd om weer met iets interessanters op de proppen te komen.