Christian Löffler - Until We Meet Again (2026)

Met Adna

En veel ook, heel benieuwd!
Ik hoop dat zij voor de nodige verdieping kan zorgen in zijn muziek. Het is vaak wel lekker, maar blijft wat aan de oppervlakte wat mij betreft. Bij Adna daarentegen is er geen gebrek aan emotie, dus dat belooft wat.

Verder doet de hoes me behoorlijk denken aan de laatste van Sparklehorse: Bird Machine

Helaas toch een (zeer) gezapige plaat geworden, met veel dezelfde pianodeuntjes en lome beats, voorspelbare drops en opbouw steeds. Heeft dus totaal geen enkele toegevoegde waarde tov wat hij al maakte, maar het is wel ontspannen en chill als werkmuziek of achtergronddeuntje. Keer tijdens ESNS een avond met hem opgetrokken, leuke gast, maar het blijkt een niet al te creatieve geest.

Christian Löfflers eerdere muziek liep voor mij nooit over van spanning. Een samenwerking met één van mijn favoriete artiesten is daarom wel intrigerend;

kan Adna de wat kleurloze muziek van de Duitser opfraaien met haar stem?

Antwoord is niet écht een ja.
Hoewel de plaat fijn begint met Islands, komt het pas op nummer 5 'It's Okay' los. Daar klinkt Adna zoals ik haar graag hoor en had het zo een nummer van de Zweedse zelf kunnen zijn. Daarna volgt het wat meer duistere Home en duurt het weer even voordat we haar horen. Wat we intussen horen is over het algemeen verstild behang zonder - voor mij - enige prikkeling of scherp randje. Precies eigenlijk wat Christian Löffler altijd doet; het kabbelt.

Adna's stem is daarentegen wél heel fijn en leent zich keurig voor deze muziek. Gezien haar prachtige sound is dat ook niet gek, maar toch had ik gehoopt op wat meer haar stijl, charme en gewoonweg meer Adna. Deze plaat doet me gewoon beseffen dat het te lang geleden is dat we iets van haar hebben gehoord. Dit project doet niets af aan haar talent; wat ze moet doen doet ze hier keurig. De teksten hebben weinig omhanden maar haar geluid is simpelweg eentje waar mijn hart sneller van slaat. Ze is een te goede artiest om een vocalist te zijn voor dit soort muziek blijkt maar weer.

Ik had mij hier wel op verheugd, ik hoor graag goede electronische beat-driven ambient albums, zeker ook met mooie vocalen. Adna kan het bloedeloze gekabbel van Christian Löffler zelfs met haar kenmerkende geluid niet echt laten bloeien, en dat is niet haar schuld. De composities zijn gewoon niet goed genoeg.

Christian Löffler - 2.5 ster.
Adna - 4 sterren, en snel weer een volwaardige plaat alsjeblieft.