Heath - Murmurations (2025)

Band die ik al een jaartje of 5 (vanaf hun ontstaan) volg en afgelopen zaterdag zag ik ze weer live op hun albumrelease van Murmurations met 4 (!) voorprogramma's . Ik dacht wel een beetje te weten wat ik kon verwachten maar deze plaat ervaar ik als meest overdonderende, eigenzinnige en avontuurlijke tot nu toe. Een mix van Pink Floyd (arrangementen, dynamiek, keys), the Who (bas, drum, power, zang), Allman Brothers (gitaarsound), een snufje Wishbone Ash (voor de dynamiek tussen de gitaren) plus... een heleboel HEATH. De beste band uit 1970 die er toen nog geboren moest worden.

Mooie plaat weer, die bestaat uit 2 lange nummers en een intro. Oud Venraynaar Mees Vullings gaat weer los op de mondharmonica, sfeer is er genoeg, en deze plaat verveeld nergens.

Vooral Nosedive is een pareltje van ongekende schoonheid, hele mooie trage aanloop die uitmond via versnellingen naar een groots hoogtepunt.

Live is Heath ook een hele goeie band, goeie muzikanten die elkaar hebben gevonden in de jaren 70 muziek en die ze voor nu uniek maakt in het Nederlandse clubcircuit. Gaat dat zien mensen.