Can Atilla - Can-I Yunus (2016)

Ik heb al vaker laten doorschemeren dat de Turkse componist Can Atilla een eigen smoelwerk mist, maar dat maakt hem geenszins tot een slecht muzikant. Daar klinkt zijn muziek over het algemeen (wat ik van hem ken), te goed voor.
Zijn muziek valt over het algemeen in twee kampen te verdelen: in het ene kamp herbergt hij zijn voorliefde voor krachtige, orkestrale en epische muziek waarin ook invloeden uit de Turkse muziek valt te halen en in het andere kamp zijn voorliefde voor pure, elektronische muziek waarin vooral verwijzingen zitten naar de muziek van Tangerine Dream en Jean-Michel Jarre.
In beide gevallen kopieert hij met zeer grote regelmaat de stijl van andere artiesten zowat één op één, waardoor meteen duidelijk wordt dat Can Atilla niet beschikt over een kenmerkende eigen stijl waarin hij zich onderscheidt van anderen. Niet dat dat belangrijk is, maar het valt des te meer op bij deze, overigens zeer veelzijdige en productieve muzikant.

Over het algemeen is het wel zo dat met name zijn elektronische muziek mij het meest aanspreekt, met hoge uitzonderingen daargelaten, zoals dit album Can-I Yunus.
Can-I Yunus ligt qua stijl meer in traditionele vaarwateren. Het is een episch klinkend, soundtrack-achtig album vol met prachtige, meeslepende composities, bij vlagen doordrenkt met die typische, traditionele Turkse invloeden die het album een behoorlijk Midden-Oosters karakter meegeven.
Maar waar het merendeel van dit soort albums me toch minder liggen, valt dat bij Can-I Yunus ontzettend mee. Het is namelijk ook voor een deel een elektronisch getint album en dat komt vooral ook door het feit dat Can Atilla qua stijl dit keer heel erg dicht die van vooral Vangelis benadert. Wie dan ook een zwak heeft voor de meer epische werken van Vangelis (denk aan zijn soundtrack-werk zoals vooral 1492 Conquest of Paradise), moet dit album toch écht een kans geven.
Maar ook Kitaro, Gandalf en Yanni zijn muzikanten waar Can Atilla goed naar geluisterd heeft, bij het maken van dit overigens erg mooie album.

Conceptueel schijnt Can-I Yunus het eerste deel van een trilogie te zijn en het album staat muzikaal stil bij het leven, werk, mystieke reis en buitengewone gebeurtenissen van de beroemde Turkse soefidichter Yunus Emre. Even voor de duidelijkheid, een soefidichter is een schrijver binnen de islamitische traditie die spirituele liefde, goddelijke eenheid en de innerlijke reis naar God verwoordt.

Maar goed, leuk zo'n concept, maar uiteraard draait het hier vooral om de muziek en die is dus echt wel goed te noemen.
Alleen bij het begin en einde van de plaat wordt je op het verkeerde been gezet. Opener "Can-I Yunus" is namelijk meer een soort van stevige pop/rock-song met wat orkestrale elementen eraan toegevoegd, met kracht en bezieling ingezongen door de Turkse zangeres Başak Güleç. Overigens een geweldig nummer en aan het einde keert dit nummer nog terug in een opzwepende instrumentale versie.
Maar los van deze twee nummers, lijkt de rest van de plaat eerder op een soort van verloren gewaande Vangelis-plaat, en dan niet zomaar eentje! Het is krachtige en mooie muziek, groots en meeslepend gebracht en over de gehele linie blijft de plaat boeiend klinken en nemen je mee op een reis naar het mystieke, maar oh zo prachtige Turkije.
Het is werkelijk verbazingwekkend hoe Can Atilla zonder enige moeite overtuigende composities tot leven weet te laten komen die niet onder doen voor die van Vangelis. In vele opzichten lijkt dit album puur qua stijl en sfeer op een vervolg van het eerder aangehaalde 1492 Conquest of Paradise.
Ook her en der lijkt de muziek los van de Vangelis-invloeden af en toe een uitstapje te maken naar de wondere muzikale wereld waar gerelateerde muzikanten als de ook al eerder genoemde Kitaro, Gandalf en Yanni zich in begeven.

Concreet is van alle albums waarin Can Atilla meer zijn roots binnen zijn muziek naar voren laat komen, Can-I Yunus het album die zeker een kans verdient. Uiteraard geldt dat voor ieder album van Can Atilla; het is maar waar je voorkeur naar uitgaat. Maar voor iedere liefhebber van goede, epische muziek met een opvallend elektronisch tintje, is dit een hele goede aanrader!