Lone Wanderer - Exequiae (2026)

Lone Wanderer is een Duits treurwilgencombo dat via een handjevol albums en EP's de argeloze luisteraar meesleurt in een traag wentelende draaikolk van tranen gevuld met intense gevoelens van rouw.

Exequiae is het laatste scriptuur dat het orkest uitbracht en start het ritueel met een vijfentwintig minuten durende exegese van elementen uit de funeral doom die alles behalve de rust uitstraalt die de titel To Rest Eternally doet vermoeden. Hoewel het tempo traag is, houdt het donderende slagwerk je wel wakker. De dynamiek op het gebied van de melodie en atmosfeer zorgt dat het ritueel handig blijft balanceren tussen de diepe moerassen van de funeral doom en de melancholie van de lichtvoetigere gothic variant van het doomgenre.

Dan is de toon wel gezet eigenlijk. Maar de trip wordt stevig vervolgd met het iets intensere Existence Nullified. Een tikkeltje bruter maar in de kern opnieuw de balans tussen extreem traag en gevoelig melodieus.

Het album blinkt uit in het uitdrukken van grauwe herfst- en gure wintersluiers. Lone Wanderer maakt gebruik van subtiele wisselingen in tempo om het avontuurlijke gevoel over de volle speeltijd niet al te latent te laten zijn. De (semi) akoestische passages blijven ook gewoon hun ontroerende werk doen.

De culminatie vindt op spectaculaire wijze plaats in het slotstuk Epistemology Of The Passed. Het omineuze klokgelui en het meewenende toetsenwerk laten horen dat originaliteit bij lange na niet de hoofdmoot hoeft te zijn. Bovendien is in de doom het gevoel altijd belangrijker dan het compositorische vernuft. Het wegsterven van de emotionele lead aan het einde is daar illustratief voor.

Natuurlijk komt doom ook harder binnen bij mij in de herfsttijd. Laat dat de pret (nou ja) niet drukken. Want Exequiae is een zeer meeslepende exercitie geworden.