Fortress - Hands in the Till (1981)
mijn stem
1 stem
0
geplaatst: 7 januari, 15:08 uur
Eind jaren '80 kwam Hands in the Till tweedehands van de bieb met stickers er nog op geplakt in mijn collectie. Niet mooi natuurlijk, maar ik was nieuwsgierig. In diezelfde periode volgde ik vooral de heftiger metalsoorten van dat moment, dus thrash- en deathmetal, grindcore en aanverwanten. Eigenlijk was ik niet meer zo in de stemming voor de oudeschool-hardrock van Fortress. Ook al vond ik het aardig, later heb ik 'm weggegeven. Toen ik 'm echter vorige week bij Wim's Muziekkelder in Doetinchem tegenkwam, schoten me bij het zien van de songtitels onmiddellijk de melodieën van enkele nummers te binnen. En ja, als een album je roept...
Hands in the Till verscheen in 1981 maar was toen al wat ouderwets. Stevige jaren '70 hardrock in Amerikaanse stijl; de groep hanteerde een contactadres in Sun Valley, Californië en twee van de leden werkten eerder samen in Tampa, Florida.
Als een kruising tussen de eerste platen van Y&T/Yesterday & Today en het Uriah Heep met zanger John Lawton. Met de redelijk rauwe stem van Jim West en koortjes van de getalenteerde gitarist Eric Turner met bassist Charlie Souza. Drummer Donny Vosburgh zet af en toe zijn dubbele basdrum in (How Do I Exist), waarbij gastmusici voor spaarzame toetsen en akoestische gitaar zorgden.
De hoes vermeldt de nummers op een andere volgorde dan ze op plaat staan. Geen probleem. Albumtitel en tekening op de achterzijde verraden al dat het in de teksten iets dieper kan gaan dan bij tijdgenoten. Een nummer als Requiem (for a rock 'n' roll star) bijvoorbeeld is kritisch op roem. Er staat slechts één ballade op: Kisses sluit kant 1 af en zelfs die kan ik goed hebben, Turner strooit wederom kwistig met lekkere licks, solo's en loopjes. Helemaal volgens het boekje en tegelijkertijd zó lekker getimed en gespeeld.
Bovendien koester ik Hands in the Till vanwege het groen-oranje-zwarte label van Atlantic in het midden van de elpee én de bruine binnenhoes met het labellogo erop. Classic!
Aanbevolen voor hen die - behalve de genoemde groepen - houden van het stevige werk van tijdgenoten April Wine, Blackfoot, The Godz, Kiss, Frank Marino & The Mahogany Rush, Molly Hatchet, Mother's Finest, Ted Nugent, Ram Jam, Styx en Triumph.
Hoe komt het dat dit album zo onbekend bleef? Wel, ik vermoed dat een opvolger werd verhinderd omwille van zakelijke/praktische redenen en/of de verschuiving van hardrock naar metal in die periode. In 2008 en 2014 verschenen heruitgaven, de laatste bij Rock Candy met een informatief cd-boekje.
Laat de waan van die dagen weg en je hebt gewoon een heerlijk hardrockend album waar alles goed samenvalt. Niet spectaculair maar meer dan aangenaam, hoorbaar met liefde en vakmanschap gemaakt en met oor voor detail. Waar ik er in 1989 een zes(je) voor gaf, ga ik nu voor de volle 8.
Hands in the Till verscheen in 1981 maar was toen al wat ouderwets. Stevige jaren '70 hardrock in Amerikaanse stijl; de groep hanteerde een contactadres in Sun Valley, Californië en twee van de leden werkten eerder samen in Tampa, Florida.
Als een kruising tussen de eerste platen van Y&T/Yesterday & Today en het Uriah Heep met zanger John Lawton. Met de redelijk rauwe stem van Jim West en koortjes van de getalenteerde gitarist Eric Turner met bassist Charlie Souza. Drummer Donny Vosburgh zet af en toe zijn dubbele basdrum in (How Do I Exist), waarbij gastmusici voor spaarzame toetsen en akoestische gitaar zorgden.
De hoes vermeldt de nummers op een andere volgorde dan ze op plaat staan. Geen probleem. Albumtitel en tekening op de achterzijde verraden al dat het in de teksten iets dieper kan gaan dan bij tijdgenoten. Een nummer als Requiem (for a rock 'n' roll star) bijvoorbeeld is kritisch op roem. Er staat slechts één ballade op: Kisses sluit kant 1 af en zelfs die kan ik goed hebben, Turner strooit wederom kwistig met lekkere licks, solo's en loopjes. Helemaal volgens het boekje en tegelijkertijd zó lekker getimed en gespeeld.
Bovendien koester ik Hands in the Till vanwege het groen-oranje-zwarte label van Atlantic in het midden van de elpee én de bruine binnenhoes met het labellogo erop. Classic!
Aanbevolen voor hen die - behalve de genoemde groepen - houden van het stevige werk van tijdgenoten April Wine, Blackfoot, The Godz, Kiss, Frank Marino & The Mahogany Rush, Molly Hatchet, Mother's Finest, Ted Nugent, Ram Jam, Styx en Triumph.
Hoe komt het dat dit album zo onbekend bleef? Wel, ik vermoed dat een opvolger werd verhinderd omwille van zakelijke/praktische redenen en/of de verschuiving van hardrock naar metal in die periode. In 2008 en 2014 verschenen heruitgaven, de laatste bij Rock Candy met een informatief cd-boekje.
Laat de waan van die dagen weg en je hebt gewoon een heerlijk hardrockend album waar alles goed samenvalt. Niet spectaculair maar meer dan aangenaam, hoorbaar met liefde en vakmanschap gemaakt en met oor voor detail. Waar ik er in 1989 een zes(je) voor gaf, ga ik nu voor de volle 8.
* denotes required fields.
* denotes required fields.