Eloïz - Les Grands Espaces (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Eloïz - Les Grands Espaces - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Eloïz - Les Grands Espaces
Ik heb de Franse popmuziek het afgelopen jaar niet heel intensief gevolgd, maar op de valreep van 2025 kreeg ik er met Les Grands Espaces van Eloïz toch nog een Frans album bij dat absoluut de moeite waard is

Het afgelopen herfst verschenen Les Grands Espaces is het tweede album van de Franse zangeres Eloïz, maar mijn eerste kennismaking met haar muziek. Het is een kennismaking die naar meer smaakt, want Eloïz heeft veel te bieden. Ze beschikt over een mooie en aangename, maar ook krachtige en emotievolle stem, die in verschillende stromingen binnen de Franse popmuziek uit de voeten kan. Ze kan uit de voeten met eigentijds klinkende Franse popmuziek, maar heeft ook hoorbaar veel respect voor de tradities van het Franse chanson. Eloïz op haar best is echt heel erg goed, maar Les Grands Espaces is niet altijd even consistent, zodat er nog wat te wensen over blijft voor haar volgende album.

De Franse popmuziek volg ik zo af en toe, waardoor ik soms geweldige albums ontdek, maar er ook wel wat laat liggen. Het afgelopen jaar heb ik vooral de muziek van Zaho de Sagazan en Zaz gekoesterd, maar in een jaarlijstje kwam ik vorige week ook Les Grands Espaces van Eloïz nog tegen. Het is een album waar ik maar heel weinig informatie over kan vinden, maar ik zie op Spotify wel dat het het tweede album is van Eloïz. Als ik Les Grands Espaces vergelijk met de twee Franse albums die ik het afgelopen jaar heb gekoesterd, ligt het album van Eloïz dichter bij het album van Zaz dan bij dat van Zaho de Sagazan.

Laatstgenoemde komt op het baanbrekende La Symphonie des Éclairs met een geluid dat we nog niet eerder hoorden in de Franse popmuziek, terwijl Zaz invloeden van een aantal decennia Franse popmuziek combineert. Dat laatste doet ook Eloïz op haar tweede album. De Franse muzikante citeert uit de archieven van het Franse chanson, sluit aan bij de Franse popmuziek van het moment, flirt met invloeden uit de gypsy muziek en vindt hier en daar ook nog aansluiting bij de Amerikaanse rootsmuziek, zoals Françoiz Breut dat op haar eerste albums deed.

Ik typeerde het laatste album van Zaz een paar maanden geleden als degelijk en dat is een omschrijving die ook van toepassing is op Les Grands Espaces van Eloïz. Waar de muziek van Zaho de Sagazan de grond onder mijn voeten vandaan sloeg vond ik het laatste album van Zaz vooral aangenaam en dat geldt ook voor een aantal tracks op Les Grands Espaces van Eloïz. Het album bevat echter ook een aantal tracks die misschien niet zo vernieuwend zijn als die van Zaho de Sagazan, maar die ik wel bovengemiddeld goed vind, waardoor ik Les Grands Espaces uiteindelijk toch wat hoger aan sla dan het laatste album van Zaz.

Ik vind Eloïz om te beginnen een geweldige zangeres. Ze zingt met veel expressie, maar ook met veel emotie, waardoor met name de songs die wat verder weg blijven van een blinkend popgeluid stevig binnen komen. Zeker als Eloïz het Franse chanson omarmt maakt ze makkelijk indruk als zangeres en dat doet ze ook wanneer ze aansluit bij Amerikaanse rootsmuziek en gypsy.

Als Eloïz een album lang had gekozen voor songs die direct onder de huid kruipen had ze wat mij betreft een onbetwist jaarlijstjes album gemaakt, maar Les Grands Espaces bevat ook een aantal mindere tracks. De Franse muzikante maakt dan opeens weinig onderscheidende muziek of muziek die niet zou misstaan op het Eurovisie songfestival en dat is jammer.

Het aantal uitstekende songs is op het tweede album van Eloïz wel een stuk groter dan het aantal songs die niet boven het maaiveld uit steken en de songs die dit wel doen, doen dat meestal met veel overtuiging. Bij beluistering van Les Grands Espaces ben ik steeds meer onder de indruk geraakt van de stem van Eloïz. Het is een stem waarmee de Franse muzikante een adembenemend mooi album moet kunnen maken.

Dat is Les Grands Espaces wat mij betreft maar een deel van de tijd, maar het album is absoluut goed genoeg om mee te kunnen met het beste dat de Franse popmuziek in 2025 te bieden had. Het is bovendien een album dat forse groei laat horen vergeleken met het debuutalbum van Eloïz, dus dat belooft wat voor album nummer drie. Erwin Zijleman