Enshine - Elevation (2026)

Prima death doom release om het jaar mee te beginnen; mooie kennismaking voor mij !

Beetje dertien in een dozijn melo-death, klinkt niet onprettig en de synthwave invloeden zijn mooi, maar het mist een beetje aan echt pakkende tracks. Een beetje een "poor man's Insomnium".

Elevation is een degelijk en prima melodisch death/doom-album, maar weet zich niet boven het maaiveld te verheffen. Daarvoor bieden de nummers te weinig onderscheidend vermogen in een genre waar de paden al redelijk platgewalst worden. In deze relatief releaseluwe periode krijgt zo'n album nog een beetje aandacht, maar over een maandje ben ik deze waarschijnlijk weer vergeten.....

Het album Elevation van Enshine is geen album dat je meteen omver blaast, maar wel een album dat langzaam groeit en vooral indruk maakt door sfeer en detail.

Bij de eerste luisterbeurt klinkt Elevation misschien niet heel opvallend of spectaculair, maar na meerdere luisterbeurten ontdek je steeds meer kleine melodieën en details. Kortom oordeel niet te snel. De muziek komt pas na een paar draaibeurten echt binnen. Dat maakt het dus geen instant hit, maar juist een plaat die blijft hangen als je er moeite in steekt.

De stijl van het album ligt duidelijk in de lijn van atmosferische melodic death/doom metal. Wat ik eruit haal, is dat Enshine hier minder focust op harde riffs en meer op sfeer. De muziek voelt vaak dromerig en bijna zwevend. De gitaren zijn nog steeds belangrijk, maar worden vaak ondersteund door keyboards en rustige passages die zorgen voor een bijna kosmisch gevoel.

De nummers lopen bijna in elkaar over en voelen minder als losse tracks. Dat kan positief zijn, omdat het album heel samenhangend klinkt, maar het heeft ook een nadeel: en dat is dat het album wat eentonig overkom en er minder blijft hangen,

Over de productie kan ik alleen maar lof uitspreken In sommige reviews lees ik terecht dat dit misschien wel het best klinkende Enshine-album tot nu toe is. Het geluid is vol, helder en goed uitgebalanceerd. Alles – van gitaren tot toetsen – krijgt de ruimte, zonder dat het rommelig wordt. Daardoor komt die atmosferische kant nog sterker naar voren.

De diepe gruntzang past goed bij de muziek, maar lijkt soms wat eentonig. De zang staat duidelijk in dienst van de sfeer die gecreëerd wordt. Inderdaad ontbreekt daardoor wat variatie. Maar dat is inherent aan de muziek op dit album. De zang is gewoon onderdeel is van het totaalgeluid, bijna alsof het een extra instrument is in plaats van iets dat op de voorgrond staat.

Qua waardering zit het album in mijn beleving gemiddeld rond een 3.5 tot 4 van de 5. Dat betekent dat het gewoon een goed tot erg goed album is, maar niet per se een meesterwerk. Een deel van de fans vindt het zelfs beter dan eerdere releases, terwijl anderen toch de voorkeur geven aan de voorafgaande albums.

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik Elevation als een album dat vooral draait om sfeer, subtiliteit en samenhang. Het mist misschien een paar echt opvallende piekmomenten, maar compenseert dat met een consistente en meeslepende luisterervaring.

Mijn indruk is dat dit typisch zo’n plaat is die je niet meteen volledig begrijpt, maar die steeds beter wordt naarmate je hem vaker hoort. Vooral als je houdt van rustige, atmosferische metal met een melancholische ondertoon, is dit echt een album dat de moeite waard is.

WAARDERING: 7,6