Graufar - Via Necropolis (2026)

Lekkere recht-toe-recht-aan blackened death, met fijne growls en shrieks... Een soort van symphonic maar dan zonder toetsen, niet echt grensverleggend maar wel over de gehele linie goed uitgevoerd.

Erg lekker inderdaad. Wat vooral opvalt is de aanstekelijke groove (door die vette marcherende / galopperende riffs) die over het hele album hangt en je grijpt om niet meer los te laten tot de laatste noot heeft geklonken en de dik 40 minuten voorbij zijn voor je er erg in hebt...

Alle nummers zijn raak, lastig een favoriet te geven, maar het titelnummer representeert misschien het karakter van het album als geheel het best.

Ze weten het trouwens ook erg smaakvol af te sluiten met dat mooie melodieuze laatste deel van Foltertrog