RAMAN. - I do (2026)

Wat een album. Deze staat direct genoteerd voor album van 2026. De naam van Jeff Buckley zingt hard rond. Dat is deels terecht. Simon Raman en band weten die sfeer regelmatig te brengen en brengen zelf een slide/blues vibe mee, die ronduit zorgt voor spannende muziek. Wat dan weer ontbreekt, is de kracht van Buckley's stem en de magie die Gary Lucas aan een aantal nummers toevoegde. Hoe dan ook, het is meer dan voldoende om Raman af te raden met zijn kleren aan te gaan zwemmen in de Schelde of Leije. De vraag is hoe ver het album door zal groeien. De eerste indrukken zijn heel erg goed.

(In dit geval) OOR maakt mij nieuwsgierig en de eerste luisterbeurt integreert zeker!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: RAMAN. - I Do - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: RAMAN. - I Do
Het muziekjaar 2026 is behoorlijk rustig gestart, waardoor er nog niet heel veel aandacht is voor het debuutalbum van de Belgische muzikant RAMAN., die met I Do echter wel een sensationeel goed album heeft afgeleverd

De naam RAMAN. zong de afgelopen jaren wel eens rond, maar zijn debuutalbum I Do had ik niet aan zien komen. Het is een album dat eigenlijk in alle opzichten indruk maakt. Bijvoorbeeld met de fraaie productie en zeker ook met de spannende maar ook bijzonder mooie klanken op het album. Maar RAMAN. maakt nog wat meer indruk met zijn complexe maar ook aansprekende songs en met zijn prachtige stem. I Do van RAMAN. houdt je 45 minuten lang in een wurggreep en blijft maar verrassen met bijzondere wendingen en indrukwekkende spanningsbogen. Het levert een debuutalbum af dat de lat in het muziekjaar 2026 direct bijzonder hoog legt.

In de bioscoop draait momenteel een prachtige film/documentaire (It’s Never Over, Jeff Buckley) over het veel te korte leven van de Amerikaanse muzikant Jeff Buckley. Het heeft er voor gezorgd dat er momenteel weer wat meer aandacht is voor de man’s werkelijk briljante debuutalbum Grace, dat ook hier weer enkele keren voorbij is gekomen en dat nog altijd aan komt als de spreekwoordelijke mokerslag.

Het is een album waaraan ik vaak moet denken bij beluistering van het vorige week verschenen I Do van RAMAN. (met een punt). RAMAN. Is het alter ego van de Belgische muzikant Simon Raman, die in 2019 al eens een minialbum uitbracht, maar het vroeg in 2026 tijd vond voor het uitbrengen van zijn debuutalbum.

Dat ik bij beluistering van I Do moet denken aan het glorieuze debuutalbum van Jeff Buckley is een enorm groot compliment voor de muzikant uit Gent, die wel pech heeft dat de belangstelling voor Grace net weer oplaait op het moment dat zijn debuutalbum is verschenen. Grace is immers een album dat wat mij betreft moet worden geschaard onder de beste albums aller tijden en daarmee is het lastig concurreren.

I Do van RAMAN. moet je daarom niet willen vergelijken met het meesterwerk van Jeff Buckley, maar associaties met het album zijn lastig te onderdrukken. Ik ga de vergelijking met Grace toch los laten, want het debuutalbum van RAMAN. is een verbijsterend mooi album.

De Belgische muzikant beschikt om te beginnen over een geweldige stem. Het is een stem die meerdere kanten op kan, maar die je altijd weet te raken en die een album lang loepzuiver uit de speakers komt. Het is een stem die veel gevoel en lading toevoegt aan de songs op het album en die flink bijdraagt aan de schoonheid van I Do.

In muzikaal opzicht is het album al even mooi en bijzonder. Het album is voorzien van een organisch en wat broeierig geluid, dat je eerder plaatst aan de oevers van de Mississippi dan in Gent. Het is een geluid dat bijzonder mooi kleurt bij de prachtige stem van RAMAN. en dat deze stem voldoende ruimte biedt. De muziek op I Do is niet alleen mooi, maar ook spannend, waardoor het debuutalbum van RAMAN. je elf songs en 45 minuten lang op het puntje van de stoel houdt.

Het is muziek vol bijzondere spanningsbogen en het is bovendien een geluid waarin muzikaal vakmanschap en ruimte voor experiment hand in hand gaan. Het vraagt wat van een producer om zoveel moois in goede banen te leiden, maar de Belgische producer Koen Gisen heeft vakwerk geleverd.

Hiermee hebben we nog niet alles gehad, want ook de songs van de muzikant uit Gent zijn echt prachtig. Het zijn songs die soms wat onnavolgbaar zijn, maar net zo makkelijk verrassend toegankelijk kunnen klinken. Het zijn bovendien songs die zich niet laten beperken door de grenzen van genres en hierdoor niet zo makkelijk te typeren zijn.

De persoonlijke teksten van de Belgische muzikant tillen dit bijzondere album nog wat verder op. I Do is een album dat direct een verpletterende indruk op mij maakte, maar het is ook een album waarop nog heel veel te ontdekken valt. Ik hoop van harte dat I Do van RAMAN. veel meer aandacht gaat krijgen in België en Nederland en ver daarbuiten, want de muzikant uit Gent kan zomaar een jaarlijstjesalbum hebben gemaakt. Erwin Zijleman