Robyn - Sexistential (2026)

De eerste drie singles zijn vintage-Robyn-bangers. Sexistential doet me denken aan Konichiwa Bitches. Talk To Me is fijne bubble-electropop en had op Body Talk kunnen staan. Laat maar komen!

Ik verwacht niks vernieuwends op Robyns toekomstige plaat Sexistential maar gewoon weer een lekkere reeks bangers die ook live prima uit de verf komen.Talk to Me en Dopamine zijn in ieder geval al heerlijke oorwormen.

Robyn heeft door "Robyn" en vooral "Body Talk" bij mij de absolute Godinnenstatus. Het feit dat ik "Honey" zwaar vond tegenvallen doet daar niets aan af. De verwachtingen voor de nieuwe plaat zijn dan ook weer hooggespannen, maar ik zou het ook prima vinden als ze "gewoon" met iets goeds komt. Dopamine past wat dat betreft aardig in de lijn van hoop/verwachtingen.

Die singles zouden allen B-kantjes zijn van het Body Talk album. Verwachtingen hier zijn niet hooggespannen.

Ik vind Sexistential een beetje Robyn die een Charli XCX-je probeert te doen, en daar niet helemaal in slaagt. Dopamine en Talk To Me zijn weer typische bangers. Ik vond Honey wel fijn, maar toch wel fijn dat ze weer een beetje terug grijpt naar haar Body Talk tijd.

29 minuten voor een full album is toch een beetje aan de korte kant...

Het is wel hit or miss met die singles zeg, Blow My Mind klinkt erg flauwtjes.

Op deze releasedag staat Robyn een beetje in de schaduw van de nieuwe generatie (Fcukers en Slayyyter). Negen nummers, waaronder een paar minder overtuigende tracks (zoals de ietwat overbodige rework van Blow My Mind), maar eerlijk is eerlijk... Ben eigenlijk allang blij dat ze terug is. En de oorwurmen die ze levert, zijn weer van oude vertrouwde kwaliteit.

Robyn is wel de Queen van de altpop-wereld. Er zijn weinigen die zo overtuigend de weg gebaand hebben voor de Charli XCX'en van deze wereld. Op het eerste geluid is het wel ok. Ik ga het wel wat meer moeten luisteren.

Sexistential is een toch wat tegenvallend album. Blow My Mind is wel cool met die Kraftwerk invloeden. Dopamine en Talk to Me hebben die typische Robyn sound.
Helaas maken de overige songs, ook na verschillende luisterbeurten, niet echt veel indruk.

Oh ik ervaar juist het tegenovergestelde. Ik vond de singles op Dopamine en Talk To Me na niet veel soeps, maar binnen het geheel van het album klopt het ofzo. Het album voelt als een return to form maar met de baggage die ze inmiddels heeft. Alleen met de titel track Sexistential heb ik nog steeds weinig. Maar het album sluit af met twee geweldige songs, waarvan Into the Sun misschien wel tot een van haar beste liedjes genoemd mag worden.

Robyn is zeker een van mijn favoriete Zweedse zangeressen, maar Sexistential voelt een beetje veilig en oude wijn in nieuwe zakken. Dat is niet per se iets slechts. Maar het weet me niet echt te pakken. Ik snap niet echt waarom Dopamine en Blow My Mind als singles voor de albumrelease werden uitgebracht, want er staat echt beter materiaal op dit album. Denk aan Really Real of Sucker For Love. Ik lees online dat er veel liefde is voor Into The Sun. Deze track weet mij nog niet echt te overtuigen. Misschien is het een groeier. Talk To Me vind ik wel een lekker liedje. Eigenlijk wilde ik een 6.5/10 geven, maar dat kan hier helaas niet.

Helaas .. wat een "sexloos" album met louter slaapverwekkende deuntjes. Ik heb alle Robyn albums in bezit maar denk niet een volgende nog te gaan aanschaffen.

Hierboven had ik de wens geuit dat ze een "gewoon goede plaat" zou maken. Dat is gelukt. Zoals hier eerder is gezegd vormt het een mooi geheel en passen de liedjes fraai bij elkaar. Het geluid op zich vind ik ook best geinig. Lijkt af en toe op mijn oude MSX... Echter.... Nog niet eens een half uur, liedjes die als warme prak opnieuw zijn opgewarmd en geen echte knaller (misschien op de afsluiter na). Ik kom dan al met al op een 7. Degelijk, leuk, geen topper. Ik ben wel gematigd tevreden.

Daarentegen ben ik gematigd ontevreden Het Röyksopp-geluid was op een aantal plaatsen zo duidelijk aanwezig (synths) dat ik na de eerste beluistering van dit album doorschakelde na de combi Röksopp en Robyn en dat gaf meer plezier, vooral toen de player verder ging met Karin Dreijer als vocaliste bij Röyksopp. Dat was meer grand cru dan Robyn ooit bij elkaar zong, en - even doorzeurend - Röyksopp nu is ook andere cru dan toen.

Hola!!! Je hebt hier in dit huis nu drie mannen woedend door indirect de suggestie te lijken te wekken dat Robyn matig werk heeft afgeleverd bij Royksopp... The Girl and the Robot is voor ons alle drie heilig en wij zijn dan ook niet van zulks gediend!!

Bij de lokale Etos was de chill-pil in de aanbieding, misschien ook daar in Toosten?
En vwb Robyn, ooit gold ze als troonpretendent voor Madonna, maar nu moet ze echt wel achteraan aansluiten - dit komt echt niet in de buurt van Dancing on My Own - of Monument.

Pfff... We hebben alledrie een onrustige nacht gehad en vanmorgen zaten we elkaar glazig aan te kijken bij het ontbijt.... Maar het gaat weer, dank je.
Waar hadden we het over: oja, deze plaat: leuk stuk in de Trouw over Robyn! En troonpretendent voor Madonna. Tsja, nu je het zegt. Misschien juist nu wel door zo openlijk de sexualiteit-kaart te spelen. Maar bij eerder werk had ik toch vooral de indruk dat ze dicht bij zichzelf wilde blijven, terwijl Madonna voor mijn gevoel altijd in eerste instantie voor "de massa' is gegaan?

Anticiperend daarop - ik gun jullie je nachtrust - had ik het 's middags gepost. Kan het wel een beetje begrijpen als het ligt aan het feit dat ik ook - What Else Is There - Karin Dreijer (Fever Ray) noemde; Radical Romantics is af en toe best creepy - daar kun je best wakker van liggen

Eerlijk gezegd had ik - na al die tijd - iets meer (beter, anders/nieuwer) verwacht dan dit opgekookte (kokt kaffe) slappe bakkie leut.
En Madonna is met Madame X wel een iets andere richting ingegaan; Robyn had ook kunnen werken met invloeden uit salsa, reggaeton of bomba - om een paar voorbeelden te noemen.

Hahahaha. Voor de goede orde; de bijdragen met Karin Dreijer in wat voor vorm of samenwerking ook zijn absoluut geniaal.
En ik ga meteen Madame X nog eens goed luisteren. Heb ik eigenlijk altijd wat links laten liggen, dus merci.

De vergelijking met Madame X en dit album begrijp ik eigenlijk niet. Alleen al om de simpele reden dat Madonna hoorbaar niet kan zingen, zelfs niet met stem manipulatie (zoals autotune ) en Robyn in haar soort een prima zangeres is.

Daarnaast is de negatieve tendens op dit forum bij haar laatste twee albums opvallend. Beide albums worden over het algemeen toch goed ontvangen. Zijn we te kritisch geworden hier?

Dit album is weer typisch Robyn. Niet zo sterk als Bodytalk maar gewoon ruim voldoende. Bij Robyn weet je altijd wat je krijgt, dus salsa en reggaeton verlang ik dan ook niet. Robyn vind ik ook nooit onder de ondergrens zakken, bij Madonna is dat altijd maar even afwachten...

Jumping to conclusions, are we? Ik noemde Madonna - zonder iets te zeggen over haar zangkwaliteiten - omdat zij regelmatig durfde om een andere richting in te slaan. Robyn slaat die wissel over en blijft op hetzelfde spoor verdergaan. Vind het een vrij tam gebeuren - er zit hier een daar wel wat Röyksopp in - en slechts enkele nummers hebben iets van een vibe. En ja ik vind haar bijdragen bij Röksopp ook wel ok, zij het dan dat Röyksopp steeds meer Koers braaf kiest. Heb er wel waardering voor wanneer een artiest zich durft te vernieuwen - wel een kwestie van hit or miss, maar dat hoort er dan bij