Sharon Jones & The Dap-Kings - Naturally (2005)

Dan alleen deze nog te beoordelen van deze funky soulformatie. Energieke cd met een nostalgische vibe, vooral muzikaal. De stem van Sharon Jones is ook heerlijk en wederom is het geheel erg fijn om te beluisteren.

SOUL met CAPITALS (oftewel: soul zoals SOUL moet zijn)!! Alles ademt 'sweet sixties' uit: de power van de zangeres, de composities, clothing van de artists, art-decoration van de hoes............en tja als het geheel dan ook nog eens het hedendaagse niveau overstijgt en aansluit bij het gemiddelde muziekniveau uit de jaren '60 dan heb je iets goeds in handen (als je van soul houd).
Kortom een aanrader voor alle hedendaagse soulkickers!

Dit vind ik de beste LP van Sharon Jones & The Dap-Kings. Het is de perfecte combinatie van de deep funk van hun debuutplaat met die oude soulsound van hun derde. Daarnaast zijn het ook gewoon top quality songs. Ik kan geen mindere song bedenken, zelfs geen minder moment. Men had het in de zestiger jaren niet beter kunnen doen.

Heb ik hem toch net met de 20ste stem de funk- en soultoplijst ingejaagd.

2005? Het klinkt eerder als een plaat uit de jaren 70.

Nadat ik hun debuutalbum heb beluisterd, die ik overigens goed vond, was het nu de beurt voor de opvolger ‘Naturally’. Wederom een album dat een oude soul/funk sound creëert alleen vind ik deze stukken beter dan zijn voorganger. De arrangementen zijn wat dieper, interessanter en opzwepender en lijken wat meer uitgewerkt te zijn waardoor dit album meer diversiteit biedt en dus spannender is dan zijn voorganger. Met het woord ‘uitgewerkt’ in de vorige zin bedoel ik overigens dat er meer ook voor detail is bij dit album. Ik merk wel dat er geen enkel nummer op staat dat de hele tijd in mijn hoofd zou blijven hangen. Daar staat wel tegenover dat dit album geen enkel zwak punt kent, dat is belangerijker dan één catchy deuntje. Ik kan niet een bepaald favoriet nummer noemen omdat ze stuk voor stuk van hoogwaardige kwaliteit zijn.

Eén klein minpunt: het intro van liedje drie met Lee Fields is gewoonweg gejat van Millie Jackson’s ‘Leftovers’. De tekst is natuurlijk anders maar toch komt het idee enigszins op hetzelfde neer. Als ik dan toch moet kiezen dan is Millie’s intro uit 1975 een stuk leuker! Daarnaast lijkt de titel van nummer vier ook al op een nummer van Millie Jackson, namelijk ‘My man is a sweet man’ i.p.v. ‘mean’. De vocale kwaliteiten van Sharon in ‘Stranded in your love’ lijkt op sommige punten echt op de stem van Tina Turner (!) en ja, ik weet wat ik zeg.

Al met al een bijzonder warm, sfeervol maar ook opzwepend album. Binnenkort maar eens beginnen aan hun derde album. Voorlopig blijf ik hier nog wel even zoet mee overigens.