Einar Solberg - Vox Occulta (2026)
mijn stem
15 stemmen
Noorwegen
Rock
Label: Inside Out
-
Stella Mortua (5:26)
-
Medulla (5:31)
-
Vox Occulta (7:58)
-
Liberatio (4:40)
-
Serenitas (6:45)
-
Vita Fragilis (5:27)
-
Grex (11:48)
-
Anima Lucis (7:05)
- nummer 14 in de rotatielijst
1
geplaatst: 19 april, 15:53 uur
Dit belooft alvast veel goeds: Einar Solberg – Vox Occulta | Rockportaal.nl=> zin in (in)... 
0
geplaatst: 24 april, 13:22 uur
Eerste Luisterbeurt gehad.......
Wat Een Top Plaat......zal nog beter worden na diverse beluisteringen......
Wat Een Top Plaat......zal nog beter worden na diverse beluisteringen......
0
geplaatst: 28 april, 21:08 uur
Dit is inderdaad een geweldige plaat geworden.
Het solodebuut van Einar vond ik een veel te lange plaat die ten onder ging aan haar eigen diversiteit: te uiteenlopend om nergens echt boeiend of spannend te worden. De frontman van Leprous lijkt daar zijn lessen uit getrokken te hebben en zorgt er op deze opvolger voor dat alle kritiekpunten van [i]16[i] weg worden gepoetst. Vox Occulta is een veel samenhangendere geïntegreerde plaat die heel goed als geheel werkt. Er wordt rijkelijk met prachtige melodieën en memorabele zanglijnen gestrooid, verpakt in hele sterke composities die nergens aan momentum inboeten. Het ene hoogtepunt volgt het andere hoogtepunt op, waarbij Grex voor mij de beste song is - op De cris & de cendres van Miserere Luminis na - die dit jaar is uitgekomen.
Einar leeft zich instrumentaal enorm uit door het cinematische progkarakter volledig te omarmen, met een symfonieorkest dat als de instrumentale hoeksteen van elke compositie functioneert. Razendknap is het hoe elk nummer een eigen smoel meekrijgt en een uniek karakter heeft, dat zegt veel over de kwaliteiten van Einar als songschrijver en componist - iets waar we vanuit zijn werk met Leprous natuurlijk al lang en breed van overtuigd waren. De verbinding tussen de traditionele progmetalinstrumentatie en de klassieke orkestrale elementen is uitstekend gedaan: die twee leven in perfecte harmonie samen en vullen elkaar op bijzonder smaakvolle wijze aan. Het doet me in dat kader enorm denken aan de laatste selftitled-plaat van zijn zwager Ihsahn, een plaat waar ik instrumentaal ook enorm van onder de indruk was.
Zo op het eerste oor lijkt er ook tekstueel weer voldoende te beleven. De thema's lijken zich te centreren rondom persoonlijke lotgevallen en introspectie, maar daar moet ik me nog verder in verdiepen. Vox Occulta vliegt me in ieder geval aan. Compositioneel is dit een eliteplaat binnen de hedendaagse progressieve rock/metal, boordevol rijke melodieën, bijzondere songstructuren en effectieve zanglijnen die worden gedragen door de krachtige en kenmerkende stem van Einar. Ik smijt er een halfje bovenop en zet hem in de bestelwagen. Vox Occulta: jaarlijstmateriaal wat mij betreft.
Het solodebuut van Einar vond ik een veel te lange plaat die ten onder ging aan haar eigen diversiteit: te uiteenlopend om nergens echt boeiend of spannend te worden. De frontman van Leprous lijkt daar zijn lessen uit getrokken te hebben en zorgt er op deze opvolger voor dat alle kritiekpunten van [i]16[i] weg worden gepoetst. Vox Occulta is een veel samenhangendere geïntegreerde plaat die heel goed als geheel werkt. Er wordt rijkelijk met prachtige melodieën en memorabele zanglijnen gestrooid, verpakt in hele sterke composities die nergens aan momentum inboeten. Het ene hoogtepunt volgt het andere hoogtepunt op, waarbij Grex voor mij de beste song is - op De cris & de cendres van Miserere Luminis na - die dit jaar is uitgekomen.
Einar leeft zich instrumentaal enorm uit door het cinematische progkarakter volledig te omarmen, met een symfonieorkest dat als de instrumentale hoeksteen van elke compositie functioneert. Razendknap is het hoe elk nummer een eigen smoel meekrijgt en een uniek karakter heeft, dat zegt veel over de kwaliteiten van Einar als songschrijver en componist - iets waar we vanuit zijn werk met Leprous natuurlijk al lang en breed van overtuigd waren. De verbinding tussen de traditionele progmetalinstrumentatie en de klassieke orkestrale elementen is uitstekend gedaan: die twee leven in perfecte harmonie samen en vullen elkaar op bijzonder smaakvolle wijze aan. Het doet me in dat kader enorm denken aan de laatste selftitled-plaat van zijn zwager Ihsahn, een plaat waar ik instrumentaal ook enorm van onder de indruk was.
Zo op het eerste oor lijkt er ook tekstueel weer voldoende te beleven. De thema's lijken zich te centreren rondom persoonlijke lotgevallen en introspectie, maar daar moet ik me nog verder in verdiepen. Vox Occulta vliegt me in ieder geval aan. Compositioneel is dit een eliteplaat binnen de hedendaagse progressieve rock/metal, boordevol rijke melodieën, bijzondere songstructuren en effectieve zanglijnen die worden gedragen door de krachtige en kenmerkende stem van Einar. Ik smijt er een halfje bovenop en zet hem in de bestelwagen. Vox Occulta: jaarlijstmateriaal wat mij betreft.
* denotes required fields.
* denotes required fields.