Einar Solberg - Vox Occulta (2026)

Dit belooft alvast veel goeds: Einar Solberg – Vox Occulta | Rockportaal.nl=> zin in (in)...

Mooi hoor !

Dit is zo goed dat ik Leprous niet eens echt mis...

Eerste Luisterbeurt gehad.......
Wat Een Top Plaat......zal nog beter worden na diverse beluisteringen......

Dit is inderdaad een geweldige plaat geworden.

Het solodebuut van Einar vond ik een veel te lange plaat die ten onder ging aan haar eigen diversiteit: te uiteenlopend om nergens echt boeiend of spannend te worden. De frontman van Leprous lijkt daar zijn lessen uit getrokken te hebben en zorgt er op deze opvolger voor dat alle kritiekpunten van [i]16[i] weg worden gepoetst. Vox Occulta is een veel samenhangendere geïntegreerde plaat die heel goed als geheel werkt. Er wordt rijkelijk met prachtige melodieën en memorabele zanglijnen gestrooid, verpakt in hele sterke composities die nergens aan momentum inboeten. Het ene hoogtepunt volgt het andere hoogtepunt op, waarbij Grex voor mij de beste song is - op De cris & de cendres van Miserere Luminis na - die dit jaar is uitgekomen.

Einar leeft zich instrumentaal enorm uit door het cinematische progkarakter volledig te omarmen, met een symfonieorkest dat als de instrumentale hoeksteen van elke compositie functioneert. Razendknap is het hoe elk nummer een eigen smoel meekrijgt en een uniek karakter heeft, dat zegt veel over de kwaliteiten van Einar als songschrijver en componist - iets waar we vanuit zijn werk met Leprous natuurlijk al lang en breed van overtuigd waren. De verbinding tussen de traditionele progmetalinstrumentatie en de klassieke orkestrale elementen is uitstekend gedaan: die twee leven in perfecte harmonie samen en vullen elkaar op bijzonder smaakvolle wijze aan. Het doet me in dat kader enorm denken aan de laatste selftitled-plaat van zijn zwager Ihsahn, een plaat waar ik instrumentaal ook enorm van onder de indruk was.

Zo op het eerste oor lijkt er ook tekstueel weer voldoende te beleven. De thema's lijken zich te centreren rondom persoonlijke lotgevallen en introspectie, maar daar moet ik me nog verder in verdiepen. Vox Occulta vliegt me in ieder geval aan. Compositioneel is dit een eliteplaat binnen de hedendaagse progressieve rock/metal, boordevol rijke melodieën, bijzondere songstructuren en effectieve zanglijnen die worden gedragen door de krachtige en kenmerkende stem van Einar. Ik smijt er een halfje bovenop en zet hem in de bestelwagen. Vox Occulta: jaarlijstmateriaal wat mij betreft.

Ben niet echt heel bekend met Leprous en ook van Einar zelf is dit de eerste die ik 'echt' de kans geef, maar... ik krijg een beetje jeuk van die net te hoge powermetal-achtige uithalen af en toe. bijv. in Stella Mortua en Serenitas, dat leidt echt enorm af!

Ik snap de vorige spreker, Einar is een zeer begaafde zanger maar voor mijn gevoel wilt hij dat maar veel te graag laten horen. Moeiteloos zingt hij van hoog octaaf naar beneden en weer terug. en dat vaak in 1 zin. En dat maakt het best vermoeiend om naar te luisteren. Het zal met het overbrengen van emotie te maken hebben maar voor mij schiet het doel juist voorbij. Bij het nummer Fita Fragilis laat hij dat juist niet horen en dan komen de emoties juist beter tot zn recht.
Dat gezegd hebbende, met deze plaat hebben we wel met een steengoed filmische progressieve rock/metal album te maken! Met uitzondering van track 8 (Anima Lucis) zijn het allemaal mooie sterke composities met als hoogtepunt Grex. Alleen ben ik niet zo van het grunten, dat kan voor mij echt afbreuk doen aan een nummer. Gelukkig blijft het beperkt aan het einde.
Over het geheel genomen; waren de zanglijnen meer in balans dan was Vox Occulta een mega album geworden. Nu blijft het steken op een 4, een dikke 4 dat dan wel.

Van het eerste soloalbum van Einar Solberg werd ik niet erg warm. Niet slecht, maar vergeleken met het werk dat hij met Leprous maakt toch een klap minder. Met Vox Occulta revancheert hij zich echter overtuigend. Ondersteund door The Norwegian Radio Orchestra is dit album in alle opzichten een stuk sterker dan zijn debuut 16.

De sfeervolle composities zijn uitstekende dragers voor Einars uitzonderlijke stemgeluid en ook instrumentaal valt er van alles te beleven. Hoogtepunt is het monumentale Grex — een prachtig sfeervol nummer dat ondanks de lengte een sterke spanningsboog weet vast te houden. De fenomenale gitaarsolo van Pierre Donel maakt het helemaal af.

De hoge score lokte me om dit album te gaan beluisteren. Ik verwachtte stevige metal, maar er staat toch echt rock hier. Vooruit laat ik het maar proberen, want een orkest trekt mij wel. De beste man heeft z'n nette pak er voor aangetrokken dus het zal mij benieuwen.

Laat ik beginnen te zeggen dat ik eigenlijk verrast ben dat dit zo hoog scoort. Het is nogal bombastisch allemaal en meneer laat graag horen dat ie kan zingen. Vaak een teken dat veel mensen afhaken. Goed, de schreeuwpartijen blijven binnen de perken maar eigenlijk vind ik het wisselen van zang een smet op het geheel vormen. Een beetje wat ik hierboven al las; hij wil het graag laten horen.

Maar ik hou wel van bombast dus deze 'metal-musical' (ja sorry hoor, maar zo ervaar ik dit toch echt) is wel aan mij besteed. Ik ga dus zeker mee in de hosanna stemming die dit album blijkbaar oproept.

Goed verwoord. Bij valt het kwartje net de andere kant op. Vermoeiend. Ik ga geen punten geven.