Status Quo - Two (1976)

Ik heb deze plaat denk ik in 1976 bij de V en D gekocht. Status Quo had twee grote hits gehad, 'Down Down' en 'Roll Over Lay Down'. Dus verwachtte ik een beetje dat de muziek wel wat vergelijkbaar zou zijn met die hits. 'Two' was een goedkope uitgave, platenmaatschappij Vogue deed dat vaak, een album uitgeven met wat oudere nummers. Vaak wat jazz achtig, maar ook van bijvoorbeeld Donovan, the Kinks en dus twee albums van Status Quo. Geen enkele achtergrondinformatie , alles zo goedkoop mogelijk.
Ik weet nog dat ik diep teleurgesteld was als 16 jarige en heb het album bijna nooit meer gedraaid. In die tijd had een vriend van mij het dubbel live album en dat heb ik toen op cassette gezet. Kijk, dat was wel echt Status Quo vond ik, maar als 16 jarige geen geld om deze dubbel te kopen. (later natuurlijk wel, tweedehands voor een zacht prijsje)

Waar bestaat deze compilatie (Two) uit? Het zijn allemaal songs uit 1970 en 1971.
4 nummers komen van de lp Ma Kelly's Greasy Spoon (1970), 3 nummers van van Dog of Two Head (1971) en nog een single (Tune to the music 1970).
De afgelopen dagen toch weer een aantal keren de plaat opgezet, die vanzelfsprekend nog puntgaaf was. En , moet ik zeggen, dat ik het nu prima kan waarderen. Deze periode waar nadrukkelijk de roots ,blues rock, achtergrond van de groep hoorbaar is.
Productie is nogal vlak, maar al met al laat het duidelijk horen waar Status Quo de mosterd vandaan haalde. Natuurlijk kun je beter de twee originele albums zelf aanschaffen. Maar dat ik dit album dus 50 jaar geleden kocht bij dat grote warenhuis voor niet al te veel, het thuis opzette en het eigenlijk niks vond en het nu wel op waarde kan schatten, dat alles zorgt toch voor die bekende emotionele waarde van iets.

O, wat leuk dat deze is toegevoegd! Ik had deze verzamelaar ooit en heb 'm later waarschijnlijk aan mijn broer gegeven toen ik de oorspronkelijke albums had, al dan niet op cd.

Toen ik 'm kocht, ergens in de jaren '90 op een vrijmarkt, was vinyl uit de mode. Op dat moment kende ik nog niet Railroad, Daughter en April, Spring, Summer and Wednesday. Lekkere nummers uit de fase dat Status Quo nog maar kort was overgeschakeld op boogierock. Typische albumtracks met de groep in topvorm. Heavy, slepend, tempowisselingen: zo hoor ik het graag.

In Daughter bovendien een orgelsolo van Roy Lynes, wat sommige Quofans wellicht niks vinden maar ik vind 'm in de stevige context heerlijk. Zeker in dat productiesausje van jaren '60 psychedelica. Op z'n Quo's hè en opgenomen in 1970, dus geen zweefkezerij.

Voor wie het Quo van 1970-'71 niet kent is deze verzamelaar van harte aanbevolen!

Ik snap wel wat je ervaarde (denk ik). Ik heb dat zelf ook wel met behoorlijk wat bands zo meegemaakt. Maar net wat je zegt; als je het een tijd(je) later weer eens luistert dan blijkt één en ander vaak zo slecht nog niet. Ik luister niet zo heel vaak meer naar Quo (kwestie van grijs en daardoor kapot gedraaid) maar als ik dan eens zin heb om iets op te zetten dan is het bijna altijd Ma Kelly's of Dog of two head. Toen waren ze nog echt aan het zoeken en dat levert uiterst interessante dan wel vermakelijke albums op vind ik.

Haha, zaten we tegelijk te posten, vielip?! Voor de duidelijkheid: vielip reageert op Teacher!

Het heeft er alle schijn van inderdaad

Je kunt zeggen wat je wilt over deze goedkope verzamelaars maar deze hoesfoto is schitterend. Het wekt de indruk dat het geschilderd is. Paar jaar geleden kreeg ik deze Vogue uitgave: The Kinks – Vinyl (LP, Compilation), 1976 [r3525444] | Discogs Just a moment... - share.google cadeau, opgesnord op een rommelmarkt in Almere. Qua liedjes niks nieuws onder de zon, maar omdat ook dit geschilderd is houd ik 'm.

Ja, voor de hoes viel ik destijds! Het lijkt wel een ingekleurde foto, maar als foto heb ik hem nooit gezien.

Klopt, de hoes is inderdaad prachtig. Ook best een bijzondere foto want niet heel veel gebruikt uit die periode. Kijk Rossi eens schik hebben dan. En wat de muziek betreft, ik herhaal het nog maar eens; wat waren ze goed in deze periode!

Nu moeten we gaucho nog eens overtuigen om in deze fase van Quo te duiken

Ik ben er niet zo zeker van dat dat gaat lukken. Mijn Quo-collectie - en ook mijn kennis, op een paar losse eerdere nummers na - begint bij Piledriver, hun eerste op Vertigo. Maar veel van dit werk is mij onbekend, die wie weet...

We hebben volgens mij als beginnende platenkopertjes allemaal wel eens zo'n album waarvan we dachten: bekende naam met doorgaans leuke muziek, en lekker goedkoop. Maar wel op een afwijkend, vaak onbekend label, en daar begint de ellende doorgaans. Zo heb ik me eens in negatieve zin laten verrassen door het prille debuut van Genesis.

En om bij Status Quo te blijven: mijn oudere broer had deze LP. Zo'n plaat waar de Quo-jongens op de hoes lekker staan te raggen, helemaal zoals je dat herkende ten tijde van Down Down en Roll Over Lay Down. Een zeer misleidende hoesfoto dus, want met de kennis van nu hoef ik jullie niet te vertellen dat dit album muziek bevatte van The Status Quo, de nogal psychedelisch ingestelde rockgroep uit de jaren zestig, die heel andere muziek maakte dan de boogie-hardrock waar ze later bekend mee werden.

Ik heb 'm wel eens gedraaid, maar vond er met mijn jonge oortjes absoluut niets aan. Nog afgezien van de belabberde geluidskwaliteit, want dat ontging me toen al niet. Maar ja, het was zo'n Golden Hour-persing, waar ook andere Pye-artiesten op verschenen: albums waar - de titel doet het al vermoeden - niet minder dan 60 minuten op een enkele plaat geperst werden.

Ik zie overigens wel dat geen van die nummers van dat album hierop terugkeren. Dit is duidelijk uit een iets latere periode: de overgangsfase waarin de Quo vanuit die psychedelische rock langzaamaan steeds meer naar de bekende boogie-rock opschoof. Het is wel ook muziek die destijds door het Pye-label (en in Frankrijk kennelijk op Vogue) werd uitgebracht. Volgens mij was Mean girl de laatste Quo-single op Pye en die gaf al een goede indicatie van welke kant het op zou gaan. Dus misschien valt dit mee...

De titel Umleitung zegt me trouwens wel wat, kan best dat ik dat nummer wel eens gehoord heb.

Dit is onvervalste boogierock met een snufje jaren '60. Mijn favoriete fase van Quo vanwege het jongehondengevoel. Ma Kelly's Greasy Spoon en Dog of Two Head, ik keer er van tijd tot tijd weer terug. Vaste prik!

Die Golden Hour had ik ook, inderdaad valse indruk met die hoes.