Albert Ayler - In Greenwich Village (1967)

Albert Ayler -

Dit is eigenlijk dé soort Jazz die ik écht graag heb, natuurlijk sta ik voor alle vormen open van 'Big Bang tot West Coast, tot gelijk wat eigenlijk', maar ik ontken niet dat deze soort (Free Jazz gewoon) bij vlaggen mijn voorkeur geniet. Deze man, *haalt eventjes adem voor ik verder doe*, is gewoon een klasse apart heb ik zo het gevoel, tot nu toe schiet me geen enkele andere saxofonist binnen met zo'n combinatie in componeer- en solokracht (miss John Handy?), maar ergens bekruipt me het gevoel tijdens het luisteren naar Ayler dat hij gewoon iemand apart moet geweest zijn, totaal niet te vergelijken met Coltrane, Coleman, Dolphy,... ik weet niet vanwaar dit gevoel komt Maar de zoektocht naar verdere 'even schitterende muziek als dit' gaat voort, Toon is erg bedankt voor het veel "gezaag" ~ 'hoe je nu al eens Ayler geluisterd? Ik vind hem erg goed' - Ja m'n beste, bij deze heb ik dat gedaan en de muziek is fenomenaler dan ik had verwacht, grootse muziek!

'For John Coltrane' - deze muziek, dit album; komt vaak over als een héél lichte vorm van klassiek met érg veel improvisatie, bv. hoe die strijkers perfect samengaan met de Alt Sax van Ayler - Één prachtige combinatie uit de zowat 100den subtiele vondsten die hier te horen zijn op dit album, het lijkt erg gecomponeerd, misschien is het dat ook maar het is toch wel érg vrije Jazz met Avant Garde-elementen. 'Change Has Come' is zo'n nummer waar ik letterlijk op springen sta tijdens het luisteren, het zou me niet verwonderen als Charlie Haden ergens ook een versie van dat nummer geeft, een nummer dat een nieuw begin inluidt; krachtig, sterk, actievol, spannend, het zou zo kunnen dienen als feestnummer voor een revolutionaire feestdag, de genialiteit in het samenspel druipt er van af! 'Truth Is Marching In' wordt dan qua intensiteit een toppunt bereikt vind ik, hoe de beide Ayler's samenspelen in het begin is mooi, maar hoe ze van tempo wisselen is volgens mij maar het zoveelste bewijs van hun talent, die solo's erna zijn dan werkelijk wat je Kunst noemt. 'Our Prayer' - dat dan een compositie is van Donald Ayler sluit het album mooi af, het nummer dat me denken aan 'Part IV - Psalm' (Coltrane), lang en simpel maar vooral het religieuze dat ervan uit gaat is bloedstollend.

Aan het album ontbreekt er werkelijk niks, zowat echt briljante composities, maar toch bekruipt me vaak het gevoel dat qua solo's er net wat meer in zat, niet zozeer qua prestatie maar meer qua duur. De mannen doen erg goed hun best om sfeer e.d. op te bouwen via de begin/slotstukken en allerlei extraatjes tussendoor qua samenspel, maar in hun solo's lijkt dit sterk niveau vaak weer te verdwijnen, waardoor we snel weer "afhaken" naar samenspel om het niveau constant te houden, écht negatief is dit natuurlijk niet maar zo komt het vaak over alsof ze echt stukken brengen waar zijzelf minder inbreng in hebben qua improvisiatie, alsof ze voor zichzelf en eigen uiting wat minder tijd overlaten: ze hebben de formule (deuntjes, vondsten, genialiteit), alleen wordt deze niet 100% optimaal benut - aan de andere kant, wanneer wordt dit dat wel? -

Op naar 'Spiritual Unity' want die lijkt me echt wat te gaan worden binnenkort, Toon is nogmaals bedankt voor de tip Want deze muziek is werkelijk prachtig.

Prachtige recensie van Eazyfan waar ik het ook aardig mee eens ben. In Greenwich Village staat toch wel bijna gelijk aan Spiritual Unity naar mijn gevoel en ik begin zo langzamerhand te geloven dat Albert Ayler wel één van mijn favoriete jazzmuzikanten begint te worden. (samen met Anthony Davis, John Coltrane, Mingus en Coleman) Misschien moet ik me maar eens gaan wagen aan Holy Ghost

Ik vind vooral het eerste nummer prachtig, het heeft een heel aparte sfeer op. Het kabaal van Change Has Come doet me minder (en tja, het is alweer 8 jaar nadat Ornette Coleman de vrije weg wees). Aan marsmuziek (Truth is marching in) hou ik doorgaans niet, al valt het me hier wel mee - er gebeurt genoeg in ieder geval. Niet een plaat voor iedereen - je moet van de meer vrije, experimentele jazz houden om de hele plaat uit te zitten.

Ik weet echt niet hoe hij het doet, maar na de eerste paar saxofoontonen in For John Coltrane heeft Albert Ayler me al bij de kladden. Fantastische manier van spelen heeft (nou ja, had) die man.

Ik vind overigens Change Has Come het beste. Regelrecht weergaloos, zelfs. Fantastisch, die melodietjes gecombineerd met totale gekte.