Snail Mail - Ricochet (2026)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Snail Mail - Ricochet - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Snail Mail - Ricochet
Na een droomdebuut en een nog veel beter tweede album had Lindsey Jordan de lat hoog gelegd voor haar alter ego Snail Mail, maar het deze week verschenen album Ricochet laat horen dat de rek er nog lang niet uit was

Lindsey Jordan’s Snail Mail rekende ik, zeker na het verschijnen van haar vorige album Valentine, tot het beste dat jonge vrouwelijke muzikanten met een voorliefde voor indie te bieden hadden. Dat dit terecht was laat Snail Mail horen op het deze week verschenen derde album Ricochet. Het is een album waarop Lindsey Jordan laat horen dat ze nog beter is gaan zingen en nog aansprekendere songs schrijft, maar het album valt vooral op door een mooi en rijk geluid dat zich niet langer op één genre laat vastpinnen. Lindsey Jordan is nog altijd pas 26 jaar oud, maar Ricochet laat een gelouterde muzikante horen, die garant staat voor albums van wereldklasse.

Alweer bijna acht jaar geleden verscheen Lush, het debuutalbum van Snail Mail. Het alter ego van de destijds pas 18 jaar oude Lindsey Jordan maakte op mij behoorlijk wat indruk. Lush van Snail Mail sloot aan bij de betere albums van vrouwelijke singer-songwriters in de indiepop van dat moment, maar liet zich ook beïnvloeden door indierock uit de jaren 90 en koos bovendien een eigen weg.

De stem van Lindsey Jordan klonk op haar debuutalbum misschien nog wat iel en onvast, maar de muzikante uit Baltimore, Maryland, zong wel met veel gevoel. Ze liet bovendien horen dat ze prima gitaar kon spelen, iets wat ze overigens leerde van haar gitaarlerares en cultheld Mary Timony (Helium).

Het debuutalbum van Snail Mail liep over van de belofte en die kwam er helemaal uit op het aan het eind van 2021 verschenen Valentine, dat uiteindelijk de tweede plek wist te bereiken in mijn jaarlijstje. Op Valentine klonk de stem van Lindsey Jordan een stuk mooier en krachtiger en liet ze bovendien een veelzijdiger geluid horen dat varieerde van ingetogen indiefolk tot aanstekelijke indiepop en gruizige indierock.

Ook in haar teksten, waarin tienerdromen plaats hadden gemaakt voor de pijn van het volwassen worden, groef de Amerikaanse een stuk dieper, wat haar songs voorzag van flink wat emotionele lading. Op het door topproducer Brad Cook ook nog eens prachtig geproduceerde album viel alles op zijn plek en met het album schaarde Snail Mail zich wat mij betreft onder de smaakmakers binnen de indiepop en indierock.

Lindsey Jordan heeft inmiddels Greensboro, North Carolina, als thuisbasis en heeft de tijd genomen voor haar derde album. Ze is inmiddels 26 jaar oud en heeft de groeipijnen van het volwassen worden achter zich gelaten. In tekstueel opzicht kiest het album wat bredere thema’s, maar Lindsey Jordan schuwt ook persoonlijke thema’s als de angst voor de dood niet.

Ze maakte haar nieuwe album samen met de van de band Momma bekende Aron Kobayashi-Ritch, die het album mede produceerde. Ricochet is een logisch vervolg op het ruim vier jaar oude Valentine, maar laat ook horen dat Lindsey Jordan de afgelopen jaren in meerdere opzichten is gegroeid.

Op Valentine vond ik haar zang al zeer aansprekend, maar de zang op Ricochet is mooier en duidelijk beter dan op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante. Ook in muzikaal opzicht is Ricochet een beter album dan Valentine. Op haar vorige album schakelde Snail Mail tussen indiefolk, indiepop en indierock, maar op Ricochet zijn alle invloeden gecombineerd tot een fraai totaalgeluid.

Het is een vol geluid met afwisselend hoofdrollen voor gitaren en diverse synths, maar ook strijkers hebben een voorname rol gekregen in het bijzonder fraaie en zeer sfeervolle geluid op het album, dat ook alle ruimte biedt aan de stem van de Amerikaanse muzikante.

Lindsey Jordan heeft zich ook nog eens ontwikkeld als songwriter en ontworstelt zich op haar nieuwe album op knappe wijze aan de kaders van de indiepop en de indierock. Ricochet is meer een singer-songwriter album dan een indiepop of indierock album en het is een album van een hoog niveau.

Op basis van Valentine had ik grootse daden verwacht van Lindsey Jordan, maar de afgelopen jaren was het helaas behoorlijk stil. Met Ricochet voldoet Snail Mail echter volledig aan mijn bijzonder hooggespannen verwachtingen en levert ze voor mij een van de topalbums van 2026 af. Erwin Zijleman

De carrière van Lindsey Jordan is een zware tocht met de nodige obstakels. Na het prima ontvangen debuut Lush, liep de afronding van de tweede Snail Mail plaat, Valentine, vanwege de coronapandemie veel vertraging op. Vervolgens diende het volgende probleem zich aan: poliepen op de stembanden gooiden roet in het eten. Lindsey Jordan moest acuut onder het mes, waardoor de geplande tournee net voor aanvang werd afgelast.

Ondanks dat de zangeres haar stem rust moest gunnen, ging het schrijfproces gewoon door. Het hectische New York City bleek niet de ideale woonplaats daarvoor te zijn, dus week ze naar het meer landelijke North-Carolina uit. Na een ongelukkig afgelopen relatie met Amandla Stenberg, was Lindsey Jordan weer gelukkig in de liefde; ze heeft sinds 2022 een relatie met Etta Friedman van indierockband Momma. Genoeg inspiratie voor een nieuw album dus.

Volledige review op Written In Music

Snail Mail - Ricochet | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dit album voelt wederom als een duidelijke stap voor Snail Mail. Wat mij als eerste opvalt, is de productie. Het geluid is voller en rijker dan voorheen. Er zijn strijkers, blazers en meerdere lagen instrumenten te horen. Daardoor voelt het minder als een traditionele indie rockplaat en meer als een zorgvuldig opgebouwd studio-album. Toch blijft de basis herkenbaar: haar stem en gitaar staan nog steeds centraal. Dat zorgt ervoor dat het ondanks alle vernieuwing nog steeds als Snail Mail klinkt.

De sfeer van het album is bijzonder. Het is niet echt somber, maar ook zeker niet vrolijk. Ik ervaar het vooral als zoekend. De muziek voelt alsof ze bezig is met grotere vragen over het leven, identiteit en onzekerheid. Dat hoor je ook terug in de teksten, die minder direct zijn dan vroeger en meer open voor interpretatie. Als ik naar de nummers kijk, valt de afwisseling op. “Tractor Beam” is een goed voorbeeld van hoe ze haar geluid heeft uitgebreid. Het nummer heeft een mooi arrangement met orkestrale elementen en gaat over controleverlies en het gevoel dat je wordt meegesleept. Dat thema komt vaker terug op het album.

“My Maker” is rustiger en meer melodieus. Hier hoor ik een bijna filosofische kant. Het gaat over sterfelijkheid en het idee dat er misschien iets groters is dan jezelf. Het nummer klinkt ontspannen, maar de inhoud is best zwaar. “Light on Our Feet” is dromerig en licht, bijna zwevend. Het zorgt voor een moment van rust op het album. Daarna komt “Cruise”, dat langzaam wordt opgebouwd en een soort spanning onder de oppervlakte heeft. Het gaat over meegaan met het leven zonder echt controle te hebben, en dat gevoel hoor je goed terug in de muziek.

“Agony Freak” is een van de meer emotionele nummers. Hier komt de oude Snail Mail nog een beetje naar voren. Het gaat over iemand die gewend raakt aan pijn en drama in relaties. Dat maakt het persoonlijker en directer dan sommige andere tracks. “Dead End” klinkt mooi, maar voelt ook wat ingetogen. Het beschrijft het gevoel vast te zitten, maar mist misschien net iets aan kracht om echt binnen te komen. Dat is iets wat ik vaker merk op dit album: de emotie is er wel, maar komt minder direct naar voren.

“Butterfly” speelt met verandering en kwetsbaarheid. Het nummer heeft een waakzame sfeer, alsof er iets kan gebeuren maar je nog niet weet wat. “Nowhere” sluit daar goed op aan met een gevoel van leegte en onmacht. Het klinkt alsof je nergens echt thuishoort. “Hell” gebruikt religieuze beelden om gevoelens te beschrijven. Het nummer gaat over onzekerheid, maar ook over een soort vastberadenheid om door te gaan. Dat contrast maakt het interessant.

De titeltrack “Ricochet” is een van de sterkere momenten. Het nummer voelt emotioneel en licht onzeker, en gaat over gevoelens die steeds terug blijven komen. Het idee dat je niet echt loskomt van het verleden komt hier goed naar voren. Afsluiter “Reverie” begint dromerig en nostalgisch. Het voelt als een moment van reflectie. Tegen het einde wordt het iets afstandelijker, alsof er een soort acceptatie is bereikt. Het is een rustig einde van een album dat vooral draait om zoeken en begrijpen.

Als ik kijk naar reacties van luisteraars, zie ik dat het album over het algemeen positief wordt ontvangen, maar niet zonder kritiek. Veel mensen waarderen de sfeer en de productie. Het dromerige en soms wat wazige geluid spreekt aan, vooral door de subtiele jaren 90-invloeden. Tegelijk hoor ik ook dat het album soms wat vlak kan aanvoelen. De nummers lijken qua tempo en sfeer op elkaar, waardoor er minder echte uitschieters zijn. Een ander punt is de emotie. Sommige luisteraars vinden het juist sterk dat ze minder rauw is en meer nadenkend. Anderen missen de directe impact van haar eerdere werk. Ik begrijp beide kanten. Dit album raakt minder snel, maar groeit wel als je het vaker luistert.

Wat ik zelf interessant vind, is dat Ricochet voelt als een overgang. Het is duidelijk dat ze nieuwe richtingen verkent, maar nog niet alles volledig heeft uitgewerkt. Dat maakt het album misschien minder direct indrukwekkend, maar wel boeiend. Thematisch gaat het album verder dan alleen liefde. Het draait om controleverlies, identiteit, eenzaamheid en grotere levensvragen. De teksten zijn abstracter en minder verhalend. Daardoor moet ik als luisteraar meer moeite doen om alles te begrijpen, maar dat maakt het ook gelaagder.

Mijn conclusie: Ricochet is een volwassen en sfeervol album dat laat zien dat Snail Mail zich blijft ontwikkelen. Het is minder direct en minder rauw, maar juist rijker en diepgaander. Niet elk nummer blijft even goed hangen, en soms voelt het wat afstandelijk, maar als geheel is het een interessante stap in haar carrière.

WAARDERING: 7.4