Joji - Piss in the Wind (2026)

De videoclip van Past Won't Leave My Bed is voorbij geweldig. Wat mij betreft ook gelijk het hoogtepunt van het album.

Op donderdag 5 februari was er een evening listening party in Sounds Delft voor Joji: dat zag ik op de socials voorbijkomen. Er stond aardig wat volk in de winkel dus ik dacht: 'heb ik een bekende artiest niet in het vizier, daar er zo'n party voor wordt georganiseerd en er best wat volk op afkomt?'

Maar toen bleek dat ik SMITHEREENS uit 2022 al kende. Even naar luisteren en ik herinnerde het me weer. Een soort James Blake-light vond ik toen. Vind ik met deze nieuwe nog steeds.

Fijne sound, maar blijft niet heel erg hangen, Ik mis wat stekels en ik hoor iets te veel wat flauwe aftreksels van andere bands (Love You Less is toch wel een beetje achterhaalde shoegaze wat in het verleden wel sterkere varianten opleverde?! En op Love Me Better heeft ie goed naar Bon Iver geluisterd toch?!).

Lekker op de achtergrond, kan er niks negatiefs over zeggen, maar ik word er ook niet lyrisch over. Dus blijkbaar mis ik iets wat die pre-listening partygangers in Sounds wel horen (of ze hadden geen zin in een avondje Netflix, dat kan ook).

Amper achttien jaar oud verruilt George Kusunoki Miller zijn Japanse vaderland om vanuit de Verenigde Staten zijn dromen te verwezenlijken. Die ambities bestaan uit het afronden van een universitaire opleiding op het gebied van beeldende kunst. Met dit diploma op zak richt hij zich op die andere uit de hand gelopen hobby: het maken van muziek. Onder het alias Joji brengt hij vier albums uit en boekt hij het meeste succes met SMITHEREENS en het daarvan afkomstige Glimpse of Us. In februari 2026 ziet opvolger Piss in the Wind het licht.

Met de absurde, intrigerende roadmovie bij de derde albumsingle Past Won’t Leave My Bed trekt hij direct mijn aandacht. De schoonheid van de eeuwige slaap, de dood als verlossing, de angst overwonnen. Het staat haaks op de melancholische seventies folktrip van dit bijna berustende nummer.

Die basis zit hem bij Joji vooral in de computergestuurde beats, dwarse gabberritmes en klinische vocoders die als prettige stoorzenders de liedjesstructuur onderbreken. Hij vist hierdoor in dezelfde (koi)vijver als de electro folk-soul van James Blake en Bon Iver. Toch bezit Joji genoeg eigenheid om daar een persoonlijke twist aan te geven. Sterker nog, hij hecht minimaal waarde aan kop-en-staart-tracks en hakt deze als een sushi delicatesse in afgepaste stukjes uiteen. Zo stopt de muzikant gemakkelijk eenentwintig liedjes in drie kwartier speeltijd.

De agressieve industrial rage van Pixelated Kisses werd in oktober al als single vooruit geschoven. De track deed het in eerste instantie minder, totdat rapper Yeat het nummer onder handen nam en de heren dit als remix opnieuw uitbrachten. Deze samenwerking beviel zo goed dat de zanger ook bij Rose Colored aansloot. Ondertussen is de fragmentarische ballad If It Only Gets Better ook verschenen. Veel meer dan een kleine ode aan veranderingen is het niet. Het is typisch Joji om het kortste, amper een minuut durende nummer op single uit te brengen.

Met het dreampop/shoegazer hoogtepunt Love You Less raakte hij begin van het jaar al de juiste snaar. Een prachtig nummer over het loslaten van de liefde, badend in sentimentele postpunkgolven. De cyber gabberdance van het onlangs verschenen Last of a Dying Breed geeft een mooi contrast aan die soulvolle hoge hemelse uithalen van Joji. De vocalist vraagt zich af of artiesten als hij op langere termijn zullen overleven. Een terechte vraag, waar ik ook geen zinnig antwoord op kan geven. Eigenlijk zijn de korte intermezzo’s slechts bedoeld als bezinning, om dit soort lastige vraagstukken te verwerken.

Hotel California is slechts voor een schare groep fans eerder te downloaden en draagt dan nog de geheimzinnige titel Audio 1 mee. Forehead Touch the Ground zal vervolgens als Audio 2 uitgebracht worden en Horses to Water sluit dit trio als Audio 3 af. De succesvolle R&B-zanger Giveon geeft Piece of You een warme bruine herfstkleur mee. Datzelfde past Joji bij Fade to Black toe, al is 4Batz daar de persoon in kwestie. Ook nu circuleren er al eerder, onder de noemer HUNCHOJACK2-I4s, versies van deze track op internet. Die hard-liefhebbers herkennen in de DYKILY clubhouse al vlagen van dit in 2019 reeds gebruikte nummer.

Bij Sojourn stelt Joji de vergankelijkheid van de liefde aan de kaak. Ben je tevreden met stabiliteit of mis je juist de uitdaging? Een hoofdthema dat behalve het eerder genoemde Love You Less ook Rose Colored en Fragments vormgeeft. In de apocalyptische stroomstoten Dior stelt Joji zich een wereld zonder zijn geliefde voor, een triest alternatief om de hunkering te laten vervagen.

Piss in the Wind is een gedurfde experimentele plaat waarop heel veel gebeurt, maar waar ook juist heel veel net niet gebeurt. Lo-fi in de puurste vorm. Soms afgeraffeld rommelig, dan weer gepolijst in serene schoonheid. Joji plaatst zichzelf in het middelpunt van een haastige voorbij zappende wereld. Het ene moment bezit de muzikant het overzicht, dan laat hij het allemaal maar gebeuren, om vervolgens de grip te verliezen. Het is de onvaste zekerheid van een onstabiele maatschappij. Piss in the Wind is een bij elkaar gesprokkeld project en daar ligt de charme van deze compromisloze kunstenaar.

Joji - Piss in the Wind | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com