Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - The Essential (2002)

Prachtige blues/rock verzameling van deze veel vroeg en tragisch overleden gitarist.

Dit is in wijntermen pure Grand Cru Classé. Topverzamelaar, hiermee haal je echt zijn beste muziek in huis.
* * * * * Lager is misdadig!

(dat van die wijn moet ik zeggen, ik die aan wijn geen zak vind haha!)

Gewoon een te vette plaat...
jammer dat 'k hem nooit live gezien heb !

Als je deze man nog op één of andere video/dvd nr. 16 hier live ziet brengen, gaat je haar gewoon rechtop staan; De reïncarnatie van Jimi Hendrix zelve. Màn, wat kon die Vaughan een stukske gitaar spelen, zeg!
Dikke vette aanrader en Stevie's versie van Voodoo Chile is gewoon.... goddelijk!

Wereldplaat. Ik heb alleen een uitvoering met "Life By The Drop' als afsluiter?

Stevie Ray Vaughan was actief in de jaren '80 en overleed helaas in 1990 tijdens een helikopterongeval. Je kunt hem het best vergelijken met Jimi Hendrix, niet alleen is hij daar sterk door beïnvloed maar ook qua virtuositeit moet mij niet onderdoen voor deze gitaarlegende.
Dit is in ieder geval een goed samengestelde compilatie met prima bluesrock - een genre die nochtans nauwelijks in de jaren '80 werd beoefend - en dus een aanrader.

Die versie heb ik ook
Geweldige verzamelaar...al zijn prachtige nummers staan erop!!!

Deze heb ik vandaag ook gekocht, en ook net als jullie als laatste nummer Life By The Drop.

Pracht muziek inderdaad, en vooral erg virtuoos. Deze man kan zo in het rijtje van Jimi Hendrix en Rory Gallagher wat mij betreft, zelde drive, zelfde virtuositeit als de 2 net genoemden.

Ik vind Stevie energieker (hoger tempo, meer gevoel voor opzwepende rifs) gitaar spelen dan Hendrix, wiens gitaarspel mij meestal ook niet heel erg kan bekoren. Het is jammer dat hij al zo vroeg is overleden, anders had ik Stevie nog wel eens live willen zien

Prachtige verzamelaar natuurlijk deze, maar op de 1 of andere manier heb ik voor mijn gevoel hier ook genoeg aan.

Ik ben verder niet nieuwschierig naar regulier werk, omdat ik voor mijn gevoel de nummers die ik wilde hebben van de man nu in huis heb.

Misschien nog een goed live album, want dit soort artiesten zijn live vaak op hun best.

Heb het zelfde als jou hier bij ricardo.
Heb ook deze verzamelaar en de cd texas flood(erg goed)

Dat is mij ook meer dan genoeg,erg goede gitarist maar op een of andere manier hoor/draai ik veel liever rory gallagher,johnny winter,oude jeff beck group,walter trout,oude zz top.

Hou meer van de rouwere blues/rock.
Stevie is wat minder rouw.maar technisch is hij perfect.

Wat niet wil zeggen dat ik de man niet goed vindt ,hij is zeker geweldig.
Maar als ik 1 cd van hem heb gehoord is ook even weer klaar.

Denk dat ,dat ook mede komt omdat hij heel veel clean speelt bijna geen distorsion/overdrive gebruikt(wat ook prima klinkt) maar mij gauwer verveeld.

Hou wat meer van lekker scheurende gitaren ha.
Maar wat buiten kijf staat is dat de man een geweldenaar is op gitaar,maar je heb zo je voor keur.

Verder een top verzamelaar van ook deze veel te vroeg overleden blues gigant.

Dat is wel een leuke Viking1. Voor mij is het precies tegenovergesteld. Als ik Stevie Ray Vaughan heb gehoord zijn alle door jou genoemde artiesten weer even op hun plek gezet (bepaald geen lullig rijtje hoor, laat dat duidelik zijn). Ik ben ook meer van de pure blues, dan van de bluesrock. Maar ik zou even niet weten welke blanke de blues beter vertegenwoordigde dan Vaughan.

Sowieso The Allman Brothers band, Lynyrd Skynyrd, de jaren 70 ZZ Top, Peter Green,s Fleetwood Mac en Rory Galagher heb ik hoger zitten dan SRV, Ik heb aan deze verzamelaar ook wel genoeg van deze artiest in huis, misschien nog een goed live album.

Toen SRV met zijn bluesrock kwam was dat eerder gewoon al beter gedaan, goede artiest en 1 van de laatste echte bluesrockers, maar ook een beetje mosterd na de maaltijd. Heb hetzelfde ook een beetje met Joe Bonnemassa, pracht artiest, maar is in de jaren 60 en 70 al een stuk beter gedaan.

Bij de 2 laatst genoemde artiesten ligt het tempo gewoon nog een stukje hoger, maar is daarom per definitie niet beter, nee laidback tempo kunnen spelen is op zijn tijd ook een kunst en daar waren de jaren 60 en 70 bands gewoon een stuk beter in, ook vind ik lange jam sessies die SRV ook veel gedaan heeft trouwens een must voor een goede bluesrock artiest/band.

Goede artiest maar niet essentieel om in de kast te moeten hebben als je wel van bluesrock houd, dat is eerder voorbehouden aan de net door mij genoemde jaren 70 artiesten.

Ik vind SRV voor zowel bluesliefhebbers als bluesrockliefhebbers een must. SRV gaf de blues een origninele draai. Hoewel hij technisch perfect gitaar kon spelen heeft hij ook prachtige gevoelige songs geschreven en met een soulvolle rauwe stem en niet te vergeten een perfect begeleidingsduo creeerde hij een compleet eigen geluid. Joe Bonamassa is prima en bij vlagen gewoon goed, maar staat niet in de schaduw van SRV, zal nooit gebeuren ook. Fleetwood Mac had later niks meer met blues te maken, Lynyrd Skynyrd ook nauwelijks (al waren de bluesgetinte nummers wel direct de beste).

He nou moet je niet je post wijzigen als ik aan het reageren ben, maar in ieder geval goed om Walter Trout te verwijderen, want dat begreep je dus zelf ook al.

Stevie Ray Vaughan was het bluesgeluid van de jaren 80 en in die zin de hoofdmaaltijd, met Gary Moore Robert Cray als mosterd er na en the Allman Brothers en Rory Gallagher als smaakvol voorafje jaren ervoor.

Rory Gallagher heeft wel veel meer een eigen stijl. SRV is technisch wel de betere, al is Gallagher één van m'n favoriete gitaristen. Jeff Beck is wel een stuk veelzijdiger en experimenteler, al ben ik ook hier geneigd om SRV technisch de betere te vinden.

Walter trout verwijderen?echt niet.
Hoor ik liever als srv sorry(smaken verschillen ha)

Heb de man 2 x live gezien was geweldig rouw en hard maar erg goed.
Berijop me goed hendrik68 ik vind stevie ook top.
Maar misschien hou ik idd meer van rauwe blues/rock dan van pure blues
Ja dat ken gebeuren toch?

En ben wel met je eens srv live is ook goed heb hem helaas niet live gezien maar heb 3 live dvd's van hem.

Ik wil wel duidelijk maken dat ik met benamingen als mosterd na de maaltijd en voorafje en mijn opmerking over Walter Trout niet bedoel dat het een stel prutsters betreft he. Zeker niet.

Maar je hebt dus inderdaad bluesrock en traditionele blues. Stevie Ray Vaughan kon vooral live excelleren, maar de traditionele blues was zijn basis. Walter Trout, Joe Bonamassa en Gary Moore zijn gewoon rockers die blues spelen. Maar niet slecht hoor, zeker niet. Kijk maar eens naar mijn stukje over Gary Moore. Ook over Cray heb ik best een vleiend stukje geschreven. Het is alleen totaal anders.

Stevie Ray Vaughan op een hoop gooien met andere bluesrockers gaat mij alleen te ver. Het is gewoon een uniek geluid dat hij geproduceerd heeft. Je moet het alleen wel horen. En je moet ervan houden uiteraard.

SRV staat inderdaad dichter bij traditionele blues. Hij stond eigenlijk een beetje tussen blues en bluesrock in, terwijl dat bij een Gary Moore blues en rock zijn. Dat is geen onbelangrijk nuanceverschil.

Klopt, Vaughan was zowel bewonderaar van Albert King en Muddy Waters, maar ook van Jimi Hendrix en hij was ook nog eens jazzliefhebber.

Het leuke is wel dat je hier mensen tegenkomt bij wie dit vanuit de rockhoek zo ongeveer het eindpunt is. Bluesier moet het niet worden zeg maar. En van de andere kant heb je mensen die dit blues op het randje vinden. Ik zie hier genoeg gebruikers die je nooit bij de oude bluesartiesten ziet, maar hier wel en andersom ook. Voor mij is in de jaren 80 dit soort muziek vanuit de rock uiteindelijk de ingang naar de blues gebleken. Ik zal vast niet de enige zijn. Dus invloedrijk is dit zeker geweest.

Dat herken ik wel. Bij de betere oude bluesplaten mag je blij zijn als er nog twee users een berichtje geplaatst hebben... Als je eenmaal Son House bereikt hebt, wil je toch meer? Als ik mag kiezen tussen één nummer van Blind Lemon Jefferson en een hele plaat van Bonamassa weet ik het wel..

Ik heb het destijds niet bewust zo ervaren en er zijn meer factoren in het spel, maar SRV is wel een vroeg punt geweest van waaruit ik me geleidelijk aan steeds meer in échte blues ben gaan verdiepen (samen met B.B. King en Muddy Waters). Ik was denk ik 16 toen ik hem leerde kennen en had al wel door dat dit iets anders was dan bijv. Gary Moore, Johnny Winter of Ten Years After.

Inmiddels denk ik redelijk te weten wat de blues is ( ) en vind ik dat hij zijn plaats in het mooiste genre ter wereld verdiend. SRV is niet zo puur als bijv. T-Bone Walker, maar dat compenseert SRV met zijn ongelofelijke muzikaliteit. Dat is denk ik nog wel de hoofdreden dat ik naar hem luister.

Het blijft toch nog altijd het verhaal van dat smaken verschillen.

Voor mijn gevoel is dit op het randje qua stevigheid wat blues betreft, maar anderzijds zitten er erg lekker rustige stukken tussen, waar je aan kunt horen dat de man zijn roots meer bij de oude blues ligt dan bij de bluesrock.

Als ik beide cd's gehoord heb, heb ik het voorlopig ook wel ff weer gehad, en dat is iets wat ik met b.v The Allman Brothers Band of de oude ZZ Top niet heb, dat blijf ik maar draaien.

Bij Fleetwood Mac bedoel ik uiteraard Peter Green's Fleetwood Mac, maar dat had ik ook al gezegd.

Mooie artiest die zijn sporen terecht verdiend heeft, alleen voor mij heeft hij het gewoon net niet.

Misschien moet ik een regulier album toch eens proberen, maar weet niet of dat zin heeft, want op deze staat al meer dan 2 en half uur op. En aangezien zijn reguliere albums meestal rond de 40 minuten zitten denk ik dat je met deze ook een heel eind komt. Het zijn maar 5 albums geloof ik, en qua tijd staat er op deze al voor 4 albums muziek. Misschien dat je met deze de fillers van de reguliere albums mist, maar dat weet ik dus niet.

Een regulier album is alleen maar leuk vanwege de sfeer die er per album bijhoort.

Weet ook niet of de tracks in volgorde per album op deze staan of dat alles gewoon door elkaar staat.

Zal me eens iets meer verdiepen in deze artiest want het klinkt meestal toch wel erg lekker.

Eerlijk gezegd denk ik niet dat het een wereld van verschil maakt. Deze verzamelaar is wat mij betreft prima samengesteld en ik zie SRV niet echt als een artiest die per se het beste tot z'n recht komt binnen de context van een album (ik draai zelf weinig verzamelaars). 4* is toch ook al een hoge beoordeling? Het is geen must om hem hoger dan 4* te geven.

Ik herken me wel in de rocker die via een Vaughan, Healey, Gallagher en Bonamassa (later stadium) in aanraking is gekomen met blues. Vroeger vond ik blues echt helemaal niks en saai. Maar ja, je wordt ouder hè Bij mij hoeft het ook niet verder te gaan als de hiervoor genoemde namen overigens. Vrij toegankelijk en veel melodie. De écht pure blues hoor ik weleens bij vrienden maar dat trek ik hooguit een nummer of 2 á 3.

Mooie discussie. Ik heb alle cd's van stevie op een na. Maar draai hem eigenlijk maar zelden. Het grote min punt van stevie is dat ik hem maar matig vind zingen. Hoezo soulvolle(rauwe) stem Hendrik? Rauw zeker maar dan heb je ook veel erg veel gezegt over zijn stem. Ook ik hou veeeel meer van Rory dan Stevie. Zowel op gitaar als zang. Als ik vandaag de dag deze zou hebben gekocht dan was dat wat mij betreft ook genoeg geweest. Dat vaughan meer tradionele blues speelt dan moore bijv kun je wel als een feit zien. Ben het wel eens met Hendrik dat hij de blues een schop onder de kont gaf. Hoewel hij nooit echt commercieel doorbrak. Gelukkig ook maar. Plus dat daar zijn muzikale atenne nooit op afgesteld stond. Maar opeens zag je Stevie optreden in de rodahal (hal is trouwens een overdreven benaming). Terwijl ik Rory nooit verder heb zien optreden dan Geleen. Niet dat dat mij een een zak uitmaakt. Beide concert zalen zijn klein genoeg om het een intiem gebeuren te noemen. Maar het geeft wel aan dat Stevie de man was in het blues gebeuren.

Ideale instapper als je nog niks van SRV hebt.Een gigant ,technisch meer dan goed en bovenal een enorme drive.Het is een eruptie van emotie als je Stevie de gitaar hoort beroeren.Dit was mijn startpunt en van hieruit heb ik Joe Bonnamassa en Walter Trout ontdekt.Ook de wat oudere blues kreeg hierdoor meer mijn aandacht al zal dat nooit mijn favoriete stroming gaan worden.Het pure wat SRV hier aan de dag ligt is het gene wat mij zo raakt.Soms oogt de begeleiding een beetje rommelig ,maar Vaughan weet dat met zijn gitaarspel zo weer glad te trekken.Favorieten opnoemen hier is zinloos .Alles smaakt me meer dan voortreffelijk.

De doorleefde stem van een zwarte blueszanger in combinatie met het gitaarspel van een jonge God. Dat is SRV voor mij. Deze verzamelaar is voor mij wel voldoende. De Hendrix covers zijn werkelijk hemels, maar een nummer als Superstition toont aan dat hij wel bij de blues moet blijven.
Misschien niet de allerbeste bluesartiest, maar zijn gitaarspel maakt dit album meer dan de moeite waard.

Bij mij is het andersom heb 3 reguliere albums op CD waarvan zijn 2 mooiste ...Texas Flood ('83) en Couldn't Stand The Weather('84) dat voor mij eigg dit album overbodig maakt
Blijft wel staan dat als je een mooi overzicht zoekt deze verzamelaar best geslaagd is

En ja er zijn meerdere covers van Superstition maar het orgineel van een andere Stevie blijft onovertroffen