Winterfylleth - The Unyielding Season (2026)

Hier kijk ik weer naar uit, altijd wel kwaliteit wat ze brengen, ook al lijkt het wel veel op elkaar.

Ik vind het echt steengoed! Hard, melodisch, vol sfeer, ik moet duidelijk dieper in de backlog van deze band duiken als het inderdaad meer hierop lijkt.

Alleen de akoestische stukjes later op de plaat halen het momentum er wat uit. Die afsluitende Paradise Lost cover is dan wel weer geinig.

Nou trebremmit, dan ben ik je mooi voor met m'n 1e luisterbeurt vanochtend...

Klinkt goed hoor, The Unyielding Season is favoriet zo op het 1e gehoor, maar dit is typisch zo'n album dat groeit bij iedere luisterbeurt, dus we zullen zien; 4* om te beginnen sowieso !

Eens, The Unyielding Season is echt van een andere orde qua schoonheid, ondanks de duistere tekst. Eén van de mooiste metal nummers die ik ken.

Vanaf 'The Reckoning Dawn' volg ik de nieuwe releases van Winterfylleth met veel genoegen. Ook 'The Unyielding Season' is een verrijking in mijn collectie, al duurt het - net als bij de voorgaande albums - even voordat de structuren in het intense geweld zich openbaren. In het eerste deel van het album kunnen de nummers soms wat eenvormig lijken door het consequent doordenderende tempo, maar dan komt er opeens een riff voorbij waardoor je als luisteraar compleet van je sokken wordt geblazen, zoals aan het einde van het geweldige 'Heroes Of A Hundred Fields'.

Hoogtepunt is het epische titelnummer, waarin de band het over een andere boeg gooit en naar een lagere versnelling schakelt. Sowieso kiest de band op het tweede deel van de plaat voor meer afwisseling, waardoor de plaat aan kracht wint. Klasseplaat!

Die twin guitar riffs in het laatste deel van The Unyielding Season zijn toch wel fenomenaal...