Tomio
Met de titel van dit album wilde de band aangeven, dat ze zich meer tot de muziek genre van The Beatles rekende dan The Stones. Dat blijkt uit de muziek waar meerstemmigheid en goed in elkaar gezette songs de gemeenschappelijke factoren zijn. Zelf was de band niet tevreden met dit album, omdat ze het idee hadden teveel concessies gedaan te hebben aan de platenmaatschappij . Ze vonden hun muziek pas tot recht komen in het hierop volgende album "Lulu". Ik vind echter dat dit album zeker niet onverdienstelijk is met goede nummers, zoals bijv. Snow Days, dat over jeugdherinneringen gaat, een klein beetje in de sfeer van Cattle And Cane van The Go-Betweens. Het absolute hoogtepunt van dit album en wat mij betreft het mooiste wat Trip Shakespeare ooit gemaakt heeft, is het nummer Gone Gone Gone. Onbeschrijflijk mooi met meerstemmige zang, enigszins te vergelijken met The Moody Blues in hun beste jaren.