0
geplaatst: 4 maart, 17:31 uur
Dat eerste album was ongelooflijk briljant, dus heel benieuwd naar deze!
Ik hoop ze ook eindelijk live te kunnen gaan aanschouwen, maar Haldern Pop wordt helaas lastig. Hopelijk dat Lowlands ze boekt of dat ze een concert geven in NL!
Ik hoop ze ook eindelijk live te kunnen gaan aanschouwen, maar Haldern Pop wordt helaas lastig. Hopelijk dat Lowlands ze boekt of dat ze een concert geven in NL!
0
geplaatst: 1 mei, 16:58 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Friko - Something Worth Waiting For - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Friko - Something Worth Waiting For
Friko leverde ruim twee jaar geleden een fascinerend en met name in de Verenigde Staten goed ontvangen debuutalbum af en laat op het deze week verschenen Something Worth Waiting For horen dat het debuutalbum geen toevalstreffer was
Met Where We've Been, Where We Go from Here heeft de Amerikaanse band Friko een debuutalbum op haar naam staan dat niet zomaar te overtreffen is. Het is de band wel gelukt, want het deze week verschenen Something Worth Waiting For klinkt weliswaar iets consistenter, maar laat nog steeds het eigenzinnige Friko-geluid horen. Ondanks de inzet van topproducer John Congleton is Friko zichzelf gebleven en dat is knap. Something Worth Waiting For bevat deels indierock van het moment, maar ook een aantal songs met opvallende invloeden uit de jaren 70. Alle songs worden vertolkt met veel emotie of zelfs hysterie, wat het tweede album van Friko nog wat aantrekkelijker maakt.
De Amerikaanse band Friko leverde aan het begin van 2024 met Where We've Been, Where We Go from Here een bijzonder leuk debuutalbum af. Het is een album dat het met name in de Verenigde Staten heel goed deed, maar in Nederland was de aandacht voor het album helaas beperkt. Op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter leverde het album slechts een ruime handvol reacties op en dat is niet veel voor een album dat door de alternatieve muziekwebsite Pitchfork werd beloond met een uitstekend rapportcijfer.
Zelf was ik wel zeer gecharmeerd van het album, dat echt alle kanten op schoot. Friko kan op haar debuutalbum uit de voeten met aanstekelijke indierock, maar ook met folky songs, songs die opschuiven richting chamber pop of songs die juist verrassend lo-fi klinken. Het is niet anders op het deze week verschenen Something Worth Waiting For, dat, net als het debuutalbum van de band uit Chicago, Illinois, veelzijdiger is dan het gemiddelde album.
Voor haar tweede album wist Friko een producer van naam en faam te strikken, want niemand minder dan John Congleton produceerde het tweede album van Friko. Het is een naam die ik niet direct zou hebben gekoppeld aan een band als Friko, maar het pakt goed uit. John Congleton staat normaal gesproken garant voor flink opgepoetste of zelfs blinkende producties, maar gelukkig heeft hij het bijzondere geluid van Friko in stand gehouden.
Ook op Something Worth Waiting For blijkt Friko weer van vele markten thuis. Opener Guess is een lekker in het gehoor liggende indierocksong met een flinke spanningsboog. De track eindigt licht hysterisch en dat hoor ik vaker op het album. Het roept bij mij associaties op met de muziek van The Arcade Fire in haar hele jonge jaren, maar ik hoor ook invloeden uit de stevigere indierock en noiserock uit de jaren 90.
Ook Still Around is een lekker ruwe indierocksong met stevige gitaren en een memorabel refrein en zo bevat Something Worth Waiting For meer songs die Friko wat de richting van de indierock duwen. Met het ingetogen en stemmige Alice slaat Friko in de vierde track toch weer een andere richting in en hoor ik voor het eerst ook wat Beatlesque ingrediënten in de muziek van de band uit Chicago.
Die hoor ik nog veel duidelijker in het met veel strijkers versierde Certainty, dat de muziek van Friko de jaren 70 in trekt. Friko is sinds haar debuutalbum van een duo uitgegroeid tot een vierkoppige band en dat voegt nog wat extra ambitie en bravoure toe aan het geluid van de band.
Friko blijft op de tweede helft van het album in de jaren 70 hangen, onder andere met het fraaie en weer Beatlesque Seven Degrees, maar ondanks de invloeden uit het verleden slaagt de band er ook in om haar unieke geluid te behouden. Het album sluit af met een mooie en ingehouden ode aan de fiets in wederom een lange track.
Net als het debuutalbum is ook het tweede album van Friko wat mij betreft een album vol tegenstellingen. Op Something Worth Waiting For hoor je een band die alles heeft om heel groot te worden, maar op hetzelfde moment ook alles heeft om voorgoed een cultband te blijven. Friko sleept je misschien wat minder heen en weer tussen genres dan op haar debuutalbum, maar het kan nog altijd veel kanten op bij deze bijzondere Amerikaanse band. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Friko - Something Worth Waiting For - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Friko - Something Worth Waiting For
Friko leverde ruim twee jaar geleden een fascinerend en met name in de Verenigde Staten goed ontvangen debuutalbum af en laat op het deze week verschenen Something Worth Waiting For horen dat het debuutalbum geen toevalstreffer was
Met Where We've Been, Where We Go from Here heeft de Amerikaanse band Friko een debuutalbum op haar naam staan dat niet zomaar te overtreffen is. Het is de band wel gelukt, want het deze week verschenen Something Worth Waiting For klinkt weliswaar iets consistenter, maar laat nog steeds het eigenzinnige Friko-geluid horen. Ondanks de inzet van topproducer John Congleton is Friko zichzelf gebleven en dat is knap. Something Worth Waiting For bevat deels indierock van het moment, maar ook een aantal songs met opvallende invloeden uit de jaren 70. Alle songs worden vertolkt met veel emotie of zelfs hysterie, wat het tweede album van Friko nog wat aantrekkelijker maakt.
De Amerikaanse band Friko leverde aan het begin van 2024 met Where We've Been, Where We Go from Here een bijzonder leuk debuutalbum af. Het is een album dat het met name in de Verenigde Staten heel goed deed, maar in Nederland was de aandacht voor het album helaas beperkt. Op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter leverde het album slechts een ruime handvol reacties op en dat is niet veel voor een album dat door de alternatieve muziekwebsite Pitchfork werd beloond met een uitstekend rapportcijfer.
Zelf was ik wel zeer gecharmeerd van het album, dat echt alle kanten op schoot. Friko kan op haar debuutalbum uit de voeten met aanstekelijke indierock, maar ook met folky songs, songs die opschuiven richting chamber pop of songs die juist verrassend lo-fi klinken. Het is niet anders op het deze week verschenen Something Worth Waiting For, dat, net als het debuutalbum van de band uit Chicago, Illinois, veelzijdiger is dan het gemiddelde album.
Voor haar tweede album wist Friko een producer van naam en faam te strikken, want niemand minder dan John Congleton produceerde het tweede album van Friko. Het is een naam die ik niet direct zou hebben gekoppeld aan een band als Friko, maar het pakt goed uit. John Congleton staat normaal gesproken garant voor flink opgepoetste of zelfs blinkende producties, maar gelukkig heeft hij het bijzondere geluid van Friko in stand gehouden.
Ook op Something Worth Waiting For blijkt Friko weer van vele markten thuis. Opener Guess is een lekker in het gehoor liggende indierocksong met een flinke spanningsboog. De track eindigt licht hysterisch en dat hoor ik vaker op het album. Het roept bij mij associaties op met de muziek van The Arcade Fire in haar hele jonge jaren, maar ik hoor ook invloeden uit de stevigere indierock en noiserock uit de jaren 90.
Ook Still Around is een lekker ruwe indierocksong met stevige gitaren en een memorabel refrein en zo bevat Something Worth Waiting For meer songs die Friko wat de richting van de indierock duwen. Met het ingetogen en stemmige Alice slaat Friko in de vierde track toch weer een andere richting in en hoor ik voor het eerst ook wat Beatlesque ingrediënten in de muziek van de band uit Chicago.
Die hoor ik nog veel duidelijker in het met veel strijkers versierde Certainty, dat de muziek van Friko de jaren 70 in trekt. Friko is sinds haar debuutalbum van een duo uitgegroeid tot een vierkoppige band en dat voegt nog wat extra ambitie en bravoure toe aan het geluid van de band.
Friko blijft op de tweede helft van het album in de jaren 70 hangen, onder andere met het fraaie en weer Beatlesque Seven Degrees, maar ondanks de invloeden uit het verleden slaagt de band er ook in om haar unieke geluid te behouden. Het album sluit af met een mooie en ingehouden ode aan de fiets in wederom een lange track.
Net als het debuutalbum is ook het tweede album van Friko wat mij betreft een album vol tegenstellingen. Op Something Worth Waiting For hoor je een band die alles heeft om heel groot te worden, maar op hetzelfde moment ook alles heeft om voorgoed een cultband te blijven. Friko sleept je misschien wat minder heen en weer tussen genres dan op haar debuutalbum, maar het kan nog altijd veel kanten op bij deze bijzondere Amerikaanse band. Erwin Zijleman
* denotes required fields.
* denotes required fields.