The Sophs - GOLDSTAR (2026)

Geloof en bijgeloof liggen soms dicht bij elkaar, en als je daar gevoelig voor bent, dan is vrijdag de 13e niet echt de meest voor de hand liggende datum om een debuutplaat uit te brengen. Geloof, daar draait het bij Goldstar; de titeltrack van het eerste The Sophs album om. Waar is God als je hem nodig hebt. Het is een smeekgebed gericht aan hogere krachten die zich niet laten zien. En dat geeft direct de emotionele beladenheid in de stem van Ethan Ramon weer.

Die stem van Ethan Ramon brengt je bij The Dog Dies in the End aan het twijfelen. Door het androgyne geluid hoor ik in eerste instantie niet of ik nu naar een zanger of zangeres aan het luisteren ben. Het heeft dezelfde rauwheid als Matthew Bellamy van Muse. Zelfs Jeff Buckley komt in mij op. Geen verkeerde grootheden om je mee te meten. The Dog Dies in the End is bombastische glamrock met Ethan Ramon die verbaal het uiterste van zich vraagt. Verschiet hij hier al direct al zijn kruit, of is het de opzet om je in verwarring te brengen?

Dat laatste is absoluut het geval. Goldstar is een zinkende boot op de woeste vaart, waar men zich krampachtig aan de laatste wrakstukken vasthoudt om te overleven. Deze survivaldrang levert een veelzijdig geheel op, die letterlijk alle kanten op klotst. Ethan Ramon is de kapitein die plichtsgetrouw als laatste het schip verlaat. Het principe ‘the band plays on‘ is hier zeker van toepassing.

De flamenco/ska van de rauwe titeltrack ademt de spookachtige hang naar het onbereikbare uit. Het punt waar wanhoop en woede elkaar kruisen, en waar die laatste er met de winst vandoor gaat. De gitaristen Austin Parker Jones en Seth Smades geven hier met gemak een blues-twist aan, wat al genoeg over die veelzijdigheid van The Sophs zegt. Dit is het indirecte gevolg van het feit dat het zestal uit verschillende in Los Angeles gevestigde bands voortkomt en bijna gelijktijdig werkeloos op staat komt te staan. Dit experiment ontstaat uit pure noodzaak en doordat men elkaar in zijn waarde laat, heeft de samenwerking bestaansrecht en kracht.

Het dreigende Blitzed Again heeft een donkere opbouw waar bassist Cole Bobbitt verantwoordelijk voor is. En zo heeft elke teamspeler zijn kwaliteiten om op het juiste moment te scoren. Toetsenist Sam Yuh treedt hier passend minder op de voorgrond en heeft een bescheiden rol. Drummer Devin Russ slaat er op los; alsof het zijn laatste optreden ooit is. Blitzed Again is rommelig en ademt in alles die primitieve Do It Yourself attitude uit. Ondanks dat The Sophs bij het grotere Rough Trade label is ondergebracht, wekken ze de indruk dat ze de touwtjes zelf stevig in handen houden.

Het is een gewaagde overstap naar het aerobic/disco-intro van het vintage Sweat. Een beetje vreemd, maar wel lekker. Niet echt de meest logische singlekeuze, al wordt deze door het publiek wel gewaardeerd. Het tegen de Britpop aanleunende, jeugdig klinkende, melancholische House zit dicht in de buurt van perfectie. Een groot contrast met het gesproken tegendraadse zwalkende A Sympathetic Person, dat daar ook zijn basis heeft.

The Sophs brengt gecontroleerde gekte. Ze spiegelen hun Amerikaanse roots in de country/Deltablues-stamper Sweetiepie. Fijn dat ze het niet allemaal te serieus nemen en er wel degelijk ruimte voor humor is. They Told Me Jump, I Said How High is een vette knipoog naar de woestijnklassieker La Grange van ZZ Top, een song die in alles het speelplezier uitstraalt. Ook hier weer die eindeloze woordengolf van een op dreef zijnde Ethan Ramon, Jon Lord-achtige Deep Purple orgelcapriolen van Sam Yuh en solerende hardrockgitaren.

De heerlijke nineties indie/collegerock met punkrandje van Death in the Family opent weer een ander deurtje van The Sophs’ veelzijdigheid. De afsluitende punkrock van I’m Your Fiend, inclusief jengelende bubblegumkoortjes zet dat geluid in de hoogste versnelling voort. Het energieke The Sophs zal op het veelzijdige Code Oranje festival in Nijmegen op 26 april een verfrissende aanvulling zijn. Kan je hierbij niet aanwezig zijn dan krijg je op 3 mei een herkansing, want dan spelen ze in Paradiso.

The Sophs - Goldstar | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik kan kort zijn. Dit is een jonge-honden-rock&lol-met-parmantige-voorman-plaat. Fris van de lever. Mijn vrouw vindt 'm ook leuk. I rest my case.