Embrace - Avalanche (2026)

De laatste paar platen van dit bandje uit Engeland waren vrij redelijk, wat echter altijd blijft hangen is het gebrek aan avontuur.
Avalanche blinkt ook niet uit in veelzijdigheid. Het is op en top Brits, dus veelal melancholische, maar ook bij vlagen kitscherige Britpop.
De achtergrondkoortjes, de zeurderige zang van McNamara en de vele strijkersarrangementen moeten zorgen voor de nodige bombast.
Waar de band voorheen nog weleens voor een verrassing kon zorgen - het titelloze plaatje uit 2014 bevat nog wel enkele uptempo songs met de nodige peper - vervalt men hier weer in zouteloze trage emopop.
McNamara's zangpartijen deden mij al nooit omver blazen maar nu vervalt de beste man bijna in lethargie, zo traag en verveeld ploegt hij zich door het songmateriaal heen.
Nee, ik heb mij niet vermaakt met Avalanche, een van de slechtste platen van de band uit West Yorkshire.

Het debuutalbum van de heren schaar ik onder het beste wat uit de Britpop periode is voortgekomen. Daarna hebben ze dat niveau nooit meer aangetikt hoewel ik het album Love is a basic need nog best een prima worp vond. Maar de band heeft wel als valkuil vrij zeurderig over te komen helaas. Ik ga me verder niet wagen aan dit nieuwe album gelet op de bevindingen hierboven. Neemt niet weg dat het een sympathieke band blijft.

Met All You Good Good People als blikvanger. Dat kamerbrede refrein kreeg ik destijds niet uit mijn kop geramd, het bleek een verslavende single.

Dit album is met veel bombarie aangekondigd op de socials en mijn verwachtingen waren hoog. Ik ben het deels eens met milesdavisjr en Joy4ever. Danny McNamara is inderdaad geen begenadigd zanger en het moment dat de band vervalt in de zeurderige emopop haak ik met gierende banden af. Wat mij betreft is dit niet het slechtste album van de band, dat is met afstand If You've Never Been. Er is inderdaad hier en daar bombast (m.i. niets mis mee) en staan er wat zeiknummers op maar toch ook wel een aantal prima tracks. Pure O bijvoorbeeld, is behoorlijk uptempo en bevat genoeg peper. Het belandt zeker niet in de top 3, Out of Nothing, The Good Will Out en This New Day maar past verder prima in de legio middelmatig tot redelijke albums die deze band inmiddels uitgepoept heeft. Het weerhoudt mij in ieder geval niet om de band voor het eerst live te zien in november te Manchester, ter ere van hun 30 jarige bestaan.