Jill Scott - To Whom This May Concern (2026)

Lang niks meer van gehoord. De meest productieve artieste is het sowieso niet; ze brengt haar albums met flinke tussenpozen uit.

Pressha klinkt iig als vanouds, compleet los staand van muzikale modegrillen. Het had uit elk jaar vanaf ergens midden jaren 90 kunnen komen.

En dat kan ook van Beautiful People gezegd worden. Het belooft een ouderwets Jill Scott album te worden.

Eerste beluistering bevalt prima!

Goede timing ook wel, met de eerste zonnestralen die doorkomen!

Bevalt me erg prima. Nummer met JID is heel gaaf!

Badu, Maxwell, D’Angelo, zo maar wat namen die vaak genoemd worden als de vaandeldragers van de neo-soul-stroming. Maar voeg daar mijn part gerust Jill Scott aan toe. Met name met haar album Beautifully Human wist ze te overtuigen en daarbij maakt ze op redelijke constante basis nog albums. Naar dit To Whom This May Concern werd al enige tijd reikhalzend uitgekeken. Dit album opent met de intro Dop Shit en komt daarna lekker energiek los op Be Great. Jill Scott wordt ondersteund door Trombone Shorty en zingt met een bepaalde urgentie waardoor ze je het nummer in trekt. Beautiful People is dan juist rustiger en prachtig te noemen. Scott heeft een verhaal te vertellen hier en dat is wel duidelijk. Dat ze weet hoe ze verhalen moet vertellen horen we ook op Offdaback. Een nummer waar ze spoken word andermaal niet schroomt. Op Norf Side gaat ze meer richting de hiphopbeats, met een rapster. Aan afwisseling dus geen gebrek op dit album. Na een korte disclaimer komen we bij Pay U on Tuesday. Een nummer met een lekker pianootje en waar we een heerlijk croonende Miss Scott horen. Heel cool nummer. Pressha biedt ons dan een meer herkenbaar Jill Scott geluid met een fijne jazzy inslag. Een topsong. Het is dan wat minder opvallend bij het prima BPOTY. Wel lekker, maar minder ‘wauw’. The Math valt dan weer op door zijn minimalistische, bijna verstilde sound. Waar A Universe juist weer warm is. Easy jazzy en heerlijk. Latijns-Amerikaanse invloeden voegt ze toe aan het nummer Liftin’ Me Up. Een nummer met een vrolijk karakter. Jill Scott springt weer op de spoken word trein op Ode To Nikki, waar ze juist met veel kracht zingt op Don’t Play. Wat minder goed is het onopvallende To B Honest, al is die bass wel cool. Wel opvallend, maar of dat positief is blijft vraag, is de housende Scott op Right Here Right Now. Ase is een mooie warme soulsong en dan afsluiter Sincerely Do, een heerlijke dromerige en krachtige afsluiter van een meer dan uitstekend album.