Thergothon - Stream from the Heavens (1994)

Heel trage, lome doom. Met een diepe grunt wordt een nihillistisch en duister werkstuk afgeleverd. Ziekelijke grunt is misschien een betere omschrijving. Laat alle hoop maar varen en zuip uw koffie vanaf nu inktzwart.

Thergothon was een vroege vogel in funeral Doomland. De band was trager en depressiever dan Cathedral of My DyingBride en dus anno 1992 best wel extreem.

Streams From The Heavens laat horen dat de band ondanks het trage voortslepen een goed gevoel heeft voor het scheppen van een landschap waar buiten het inzetten van allesverstikkende pletwalsen des doods keurig ingeplakte leads en incidentele cleane vocalen de kalm ronddwarrelende herfstbladeren weten te symboliseren.

Nihilistisch, traag een depressief dus. Maar vanwege de melodie en sfeeraccenten ook erg kleurrijk. Sinds enige tijd is het album weer wat gemakkelijker te verkrijgen. Doem er uw voordeel mee, zou ik zeggen.

Kende deze band helemaal niet, maar zag dat ze werden aangehaald bij het Into Darkness album van Winter. Al meteen vanaf de allereerste loodzware riffs doet Thergothon me denken aan het Engelse Chorus of Ruin, een erg getalenteerde band waarvoor een rooskleu... eeeeh gitzwarte toekomst werd voorspeld, maar helaas al in het demo stadium ter ziele ging.

Funeral doom is de naam die we er nu aan zouden geven, maar die term bestond in 1992 nog niet en eerlijk is eerlijk deze band klinkt toch een pak trager en depressiever dan pak 'm beet een Saturnus of Shape of Despair. Ik heb wel een zwak voor dit soort muziek, zeker in dit jaargetijde, dus van mij krijgt deze obscure band een dikke voldoende voor dit duistere werkje!