Glen Hansard - Don+t Settle (Vol. 1 - Transmissions East) (2026)

Wat een schitterende opname in een Berlijnse studio: live met publiek en een geweldige band om zich heen. Zo hoor ik Hansard het liefst.

Schitterend. Don't Settle heeft wel een extreem hoog Nick Cave gehalte. Dat is overigens zeer positief.

Prachtige registratie weer! Het is ongelooflijk hoeveel beter Glen Hansard live klinkt dan op zijn studioplaten. Die zijn ok, altijd de moeite waard maar live komt er echt wat bij hem en zijn muzikanten los. Deze Ier al vele keren mogen zien, en ondanks dat ik zijn studioplaten minder vaak uit de kast haal, live is hij genadeloos goed. Wat een beleving.

Zo glenn wants to rock! Gaan flink tekeer zeg. Klinkt lekker

Maar weer opgezet na de dood van Hansard. Met terugwerkende kracht moet ik toegeven dat dit sterker is dan ik in 1e instantie dacht. Minimaal 4*

Zijn dood was volledig langs mij heen gegaan! :O RIP

Het is verbijsterend dat Glen Hansard kort voor zijn plotselinge overlijden nog een liveplaat als “Don’t Settle (Vol. 1 – Transmissions East)” heeft opgenomen. De energie spat werkelijk uit de speakers. Waar het tweede deel vooral uitblinkt in intimiteit en verfijning, laat dit eerste deel een Hansard horen die volkomen losgaat. Zijn stem klinkt krachtig, rauw en ongekend gedreven. Nergens hoor je een artiest die op routine draait. Dit is een muzikant op het absolute hoogtepunt van zijn kunnen. Het titelnummer "Don't Settle" en “Down on Our Knees” zetten meteen de toon. “Back Broke” en “My Little Ruin” laten horen hoeveel extra zeggingskracht zijn solomateriaal live kan krijgen. “Didn't He Ramble” bruist van de speelvreugde, terwijl de oude Frames-klassieker “Fitzcarraldo” opnieuw indrukwekkend overeind blijft.

Het traditionele “Carrickfergus” vormt een prachtig rustpunt, waarna “Lowly Deserter” en “The Feast of St. John” de vaart terugbrengen. Met “Wreckless Heart” krijgt deze fantastische opname een waardige afsluiting. De opnamekwaliteit is opnieuw fenomenaal maar het zijn vooral Hansards stem en tomeloze inzet die deze plaat zo bijzonder maken. Zijn tragische overlijden in juli 2026 geeft alles achteraf een wrange lading. Er klinkt hier immers helemaal niets als een muzikant die afscheid neemt. Integendeel, Hansard lijkt nog zoveel voor zich te hebben. Samen met “Transmissions West” vormt dit een schitterend laatste muzikaal document. Wat een verlies, maar bovenal: wat een ongelooflijke finale.